Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Εκλογές σε Γερμανία-Αυστρία - Ο ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ–ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ χαρακτήρας των λεγόμενων «Ευρωσκεπτικιστικών» κομμάτων

Ο παραδοσιακός αστικός τύπος αλλά και ο ρεφορμιστικός αποσιωπά συνειδητά και συγκαλύπτει σκόπιμα το ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ–ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ χαρακτήρα των λεγόμενων «Ευρωσκεπτικιστικών» κομμάτων

Μ’ αφορμή τις εκλογές σε Γερμανία-Αυστρία

Στις εκλογές τον περασμένο χρόνο σε Γερμανία (24.9.2017) και Αυστρία (15.10.2017) τα υπεραντιδραστικά κόμματα AfD (=Εναλλακτική για τη Γερμανία) των Alexander Gauland-Alice Weidel (αντικατέστησαν στην ηγεσία τους Frauke Petry-Marcus Pretzell) και το FPÖ (=Κόμμα Ελευθερίας Αυστρίας) του Heinz-Christian Strache σημείωσαν σημαντική άνοδο. Το μεν AfD έφτασε στο 12,6%, καταλαμβάνοντας την 3η θέση, μπήκε για πρώτη φορά στη Βουλή, ενώ το FPÖ συγκέντρωσε το 27,3% των ψήφων, περνώντας και αυτό στην 3η θέση, σχημάτισε κυβέρνηση με το ÖVP (=Λαϊκό Κόμμα Αυστρίας).

Ο αστικός τύπος, κρίνοντας-εκτιμώντας από αστική σκοπιά, χαρακτηρίζει τα κόμματα αυτά «ευρωσκεπτικιστικά», «αντιμεταναστευτικά»,«λαϊκίστικα», κλπ. ή σπάνια καμιά φορά, στην καλύτερη περίπτωση «ακροδεξιά».

Τους ίδιους αντιμαρξιστικούς χαρακτηρισμούς συναντά κανείς και στον ντόπιο ρεφορμιστικό τύπο («Ριζοσπάστης», «Αυγή», «Εποχή», «Πριν», τροτσκιστικός κλπ.), επαναλαμβάνοντας, ακριβέστερα αντιγράφοντας προφανώς τους παραπάνω αστικούς χαρακτηρισμούς – με χαρακτηριστικότερη περίπτωση το «Ριζοσπάστη», όργανο της ΚΕ του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ, που δεν χρησιμοποιεί ούτε καν το χαρακτηρισμό «ακροδεξιά» κόμματα, και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, η αναφορά θα περιοριστεί μόνο στην περίπτωσή του.

Ο «Ριζοσπάστης» αντιγράφοντας τον παραδοσιακό αστικό τύπο σημειώνει σχετικά, πριν τις γερμανικές εκλογές, για το AfD: «την τρίτη θέση διεκδικεί το ευρωσκεπτικιστικό-αντιμεταναστευτικό «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) με 11%» («Ρ» 23/9/2017, σελ. 20, και σε άλλα φύλλα), και μετά τις εκλογές: «η ευρωσκεπτικιστική-αντιμεταναστευτική «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) είναι η πρώτη φορά που μπαίνει στη γερμανική Βουλή και καταλαμβάνει την τρίτη θέση με 12,6%» («Ρ» 26/9/2017, σελ. 19), ενώ για τον πασίγνωστο Ναζι-φασίστα Gauland επέλεξε να γράψει μόνο(!): «ο άλλος επικεφαλής, Αλεξάντερ Γκάουλαντ, σημείωσε ότι «θα κυνηγήσουμε την Ανγκελα Μέρκελ»» («Ρ» 26/9/2017, σελ. 19).

Για το FPÖ (=Κόμμα Ελευθερίας Αυστρίας) του Heinz-Christian Strache γράφει: «ενισχύθηκε σημαντικά και σημείωσε το μεγαλύτερο ποσοστό στην ιστορία του το εθνικιστικό-αντιμεταναστευτικό Κόμμα Ελευθερίας (FPÖ)» («Ρ» 22/10/2017, σελ.35), περνώντας στην τρίτη θέση με 27,3% (δηλ. + 5,9% επιπλέον και 52 έδρες).

Η δε «Αυγή» γράφει για το AfD των Ναζιστών Gauland-Weidel: «εφιάλτης η είσοδος της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία στο Ράϊχσταγκ» («Αυγή» 24/9/2017, σελ. 1).

Όμως, πέραν της αστικής ορολογίας–φρασεολογίας, το σημαντικότερο είναι η συνειδητή αποσιώπηση και σκόπιμη συγκάλυψη-απόκρυψη απ’ την εργατική τάξη και το λαό του Φασιστικού-Ναζι-φασιστικού χαρακτήρα αυτών των υπεραντιδραστικών κομμάτων, παραποιώντας έτσι το χαρακτήρα τους, και ακόμα χειρότερα: σμικρύνοντας το μέγεθος της αντιδραστικότητάς τους καθώς και τον μεγάλο κίνδυνο που αυτά συνιστούν για τις πλατιές λαϊκές μάζες.

Μερικές παρατηρήσεις πάνω σ’ αυτά τα σπουδαία και επίκαιρα ζητήματα για την εργατική τάξη και τις πλατιές λαϊκές μάζες αλλά και για το αντιφασιστικό κίνημα γενικότερα:

1.Αντιμαρξιστική οικονομίστικη προσέγγιση. Ο «Ριζοσπάστης» (αλλά και το σύνολο του ρεφορμιστικού τύπου) προσεγγίζει ΟΛΑ τα αστικά κόμματα – μαζί και τα Φασιστικά-Ναζι-φασιστικά – από μια αντιμαρξιστική οικονομίστικη σκοπιά, πιο συγκεκριμένα απ’ τη σκοπιά της εκάστοτε διακηρυγμένης (ή εφαρμοσμένης) οικονομικής πολιτικής των αστικών κομμάτων, ΧΩΡΙΣ να παίρνονται υπόψη οι ιδεολογικο-πολιτικές αντιλήψεις αυτών των κομμάτων απ’ τις οποίες καθοδηγούνται, και στη συγκεκριμένη περίπτωση των υπεραντιδραστικών κομμάτων AfD – FPÖ. ΟΛΑ τα λεγόμενα «λαϊκιστικά» «ευρωσκεπτικιστικά», «εθνικιστικά», «αντιμεταναστευτικά», κλπ. υπεραντιδραστικά κόμματα καθοδηγούνται: ιδεολογικά απ’ τις φιλοσοφικές αντιλήψεις των διαφόρων ιρασιοναλιστικών ιδεαλιστικών ρευμάτων (Νιτσεϊσμού, Φιλοσοφία της ζωής, Υπαρξισμού, κλπ.), ενώ πολιτικά υπερασπίζουν και προπαγανδίζουν εθνικιστικές-σοβινιστικές, θρησκευτικο-σκοταδιστικές, ρατσιστικές, αντιμεταναστευτικές, αντισημιτικές, φασιστικές–Ναζι-φασιστικές, κλπ. απόψεις, κόμματα διαμορφωμένα, κάποια από αυτά εντελώς ανοιχτά και άλλα προσεκτικότερα αλλά σαφέστατα, σε φασιστικά–Ναζι-φασιστικά, νοσταλγούς, υπερασπιστές και προπαγανδιστές του χιτλερικού Ναζι-φασισμού, θαυμαστές του Χίτλερ και προκλητικούς αρνητές των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και του Ολοκαυτώματος.

2.Συγκάλυψη του φασιστικού-Ναζι-φασιστικού χαρακτήρα των λεγόμενων «λαϊκιστικών», «ευρωσκεπτικιστικών», κλπ. κομμάτων. Η συγκάλυψη του φασιστικούΝαζι-φασιστικού χαρακτήρα απ’ το ρεφορμιστικό τύπο γίνεται με δυο τρόπους:

α) Χαρακτηρισμός των υπεραντιδραστικών AfDFPÖ. Ο χαρακτηρισμός αυτών των κομμάτων ΜΟΝΟ ως «λαϊκιστικά» «ευρωσκεπτικιστικά», «εθνικιστικά», «αντιμεταναστευτικά» κλπ., ακόμα και ως «ακροδεξιά» ΔΕΝ αποκαλύπτει – με δεδομένο την εξόφθαλμη έκφραση και υπεράσπιση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου – τον υπεραντιδραστικό χαρακτήρα αυτών των κομμάτων, ΑΝΤΙΘΕΤΑ: συγκαλύπτει τον πραγματικό τους χαρακτήρα δηλ. το φασιστικό-Ναζι-φασιστικό τους χαρακτήρα, ο οποίος διακρίνεται δια «γυμνού οφθαλμού» στις προαναφερόμενες υπεραντιδραστικές ιδεολογικο-πολιτικές τους αντιλήψεις απ’ τις οποίες καθοδηγούνται στο σύνολο της δράσης τους αλλά και στους τωρινούς και απώτερους σκοπούς τους.
Πέρα απ’ το ότι οι χαρακτηρισμοί τόσο του παραδοσιακού αστικού τύπου όσο και εκείνοι του ρεφορμιστικού συγκαλύπτουν το Ναζι-φασιστικό χαρακτήρα αυτών των υπεραντιδραστικών κομμάτων (AfDFPÖ), η ίδια η δράση και οι δηλώσεις ηγετικών στελεχών και των δυο κομμάτων αποκαλύπτουν τον παραπλανητικό χαρακτήρα αυτών των χαρακτηρισμών.
Έτσι ο ηγέτης του AfD Alexander Gauland, δήλωνε (2 Σεπτέμβρη 2017) πριν τις εκλογές (14.09.2017) στην συνάντηση του AfD (Kyffhäusertreffen) στο Thüringen: «δικαιούμαστε να είμαστε υπερήφανοι για τα κατορθώματα των γερμανών στρατιωτών σε δυο παγκόσμιους πολέμους» (= «wir haben das Recht, Stolz zu sein auf die Leistungen deutscher Soldaten in zwei Weltkriegen»). Ο Γκάουλαντ «έγινε γνωστός με τις ρατσιστικές επιθέσεις κατά των ποδοσφαιριστών της εθνικής ομάδας με αφρικανική καταγωγή, του Ζ.Μπόατενγκ αρχικά και όλων των άλλων μετά, τα αντισημιτικά μηνύματα, τις αναδρομές στο ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας και τις καθημερινές επιθέσεις σε Ρομά, προσφυγές και μετανάστες» («ΕΦ.Συντακτών», 23-24/9/2017, σελ. 21). Επίσης επιτέθηκε με χυδαίο φασιστικό τρόπο στην υπεύθυνη για ζητήματα Κοινωνικής Ένταξης των μεταναστών της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, Aydan Özoguz (SPD), δηλώνοντας ότι είναι για πέταμα στα απόβλητα της Ανατολίας (λόγω Τουρκο-Κουρδικής καταγωγής της). Επιπλέον ο Gauland απαίτησε δημόσια «να μπει τέρμα στις αρνητικές αναφορές για το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας».

Ένα άλλο στέλεχος του AfD, ο Björn Höcke, το Δεκέμβρη του 2007, σε ένα λόγο του στη Δρέσδη χαρακτήρισε το μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο: «ένα μνημείο ντροπής» (= «ein Denkmal der Schande»), με τον Gauland να υπερασπίζει το Höcke, γι’ αυτή του την αντισημιτική, Ναζι-φασιστική δήλωση, και μάλιστα τον χαρακτήρισε «ψυχή του AfD» (= «Seele der AfD»).
Εντελώς δικαιολογημένα και ορθότατα το ηγετικό στέλεχος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) Ralf Stegner χαρακτήρισε «Ναζί» το Höcke σε μία συνέντευξή του στη «Mannheimer Morgen».

Προφανώς δεν υπάρχουν προκλητικότερες Ναζι-φασιστικές δηλώσεις απ’ τις παραπάνω για τους αντιφασίστες λαούς ΟΛΩΝ των χωρών δηλ. απ’ αυτή την ωμή υπεράσπιση, διαφήμιση και εξύμνηση των θηριωδιών και των πιο αποτρόπαιων εγκλημάτων που γνώρισε η ιστορία της ανθρωπότητας, των Χιτλεροφασιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και του Ολοκαυτώματος.

Ας σημειωθεί ακόμα πως πρώτη έσπευσε η αρχηγός του Ναζι-φασιστικού «Εθνικού Μετώπου» Μ.Λεπέν να συγχαρεί τους ομοϊδεάτες της του AfD: «μπράβο στους συμμάχους μας του AfD γι’ αυτή την επιτυχία! Είναι ένα σύμβολο της αφύπνισης των Ευρωπαϊκών λαών» («ΕΦ.Συντακτών», 25/9/2017, σελ. 6). Επιπλέον η παραιτηθείσα (μαζί με το σύζυγό της Marcus Prezell) απ’ την ηγεσία της AfD, Frauke Petry, είχε προσκαλέσει, το Γενάρη 2017, σε συνάντηση ηγετών των αδελφών κομμάτων: «τη Μ. Λεπέν από τη Γαλλία, το Γ. Βίλντερνς από την Ολλανδία, τον Μ. Σαλβίνι από την Ιταλία, και τον Χ. Βιλίμσκι από την Αυστρία» για πανευρωπαϊκό συντονισμό της δράσης τους («ΕΦ.Συντακτών», 23-24/9/2017, σελ. 21).

Το ηγετικό στέλεχος του παραδοσιακού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) Sigmar Gabriel, πρώην Υπουργός Εξωτερικών, ορθότατα χαρακτήρισε το AfD «γνήσιο Ναζιστικό Κόμμα»: «για πρώτη φορά μετά το 1945 κάθονται στα έδρανα του Ραϊχσταγκ γνήσιοι Ναζί» (= « zum ersten Mal nach 1945 stehen im Reichstag am Rednerpult echte Nazis») («Der Spiegel» 18/9/2017).

Τέλος , για το Ναζι-φασιστικό χαρακτήρα του FPÖ (=Κόμμα Ελευθερίας Αυστρίας) του Heinz-Christian Strache δεν χρειάζεται ειδική αναφορά, γιατί ο Ναζι-φασιστικός χαρακτήρας αυτού του υπεραντιδραστικού Κόμματος είναι πασίγνωστος απ’ την εποχή που ήταν αρχηγός του ο φλύαρος Ναζι-φασίστας Jörg Haider, που εξυμνούσε το Χίτλερ, το τρίτο Ράϊχ και αποκαλούσε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης «ποινικά στρατόπεδα», κλπ.. Είχε σχηματίσει Κυβέρνηση το 2000 με το «Λαϊκό Κόμμα Αυστρίας», και η ΕΕ είχε επιβάλλει τότε κυρώσεις στην Αυστρία. Πέραν των άλλων, είχε και πλουσιότατο εγκληματικό Ναζι-φασιστικό οικογενειακό παρελθόν. Οι γονείς του, Robert και Dorothea HAIDER, υπήρξαν πεπεισμένοι και φανατικοί Χιτλερικοί Ναζι-φασίστες, ο δε πατέρας του υπηρετώντας στα Ναζι-φασιστικά στρατεύματα είχε διαπράξει πολλά ειδεχθή εγκλήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου και τον Απρίλη του 1945 ο εγκληματίας πολέμου Robert HAIDER συνελήφθηκε απ’ τα συμμαχικά στρατεύματα και περίμενε να καταδικαστεί σε θάνατο, όμως γλύτωσε την εκτέλεση γιατί η Entnazifizierungskommitee (=Επιτροπή Αποναζιστικοποίησης) τον κατέταξε-χαρακτήρισε ως «έναν ιδεαλιστή άνθρωπο» (!) (= «ιδεαλιστής» ειδεχθής εγκληματίας), και δεν ήταν βέβαια ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Δεκαετίες αργότερα το 1995 δήλωναν και οι δύο ότι «δεν γνώριζαν» τα εγκλήματα του Ναζισμού, ενώ συνάμα τον ίδιο χρόνο ο Robert Haider δήλωνε ότι «δεν μετανιώνει για τίποτε και ότι και πάλι θα υπηρετούσε την Υπόθεση» του Εθνικοσοσιαλισμού δηλ. θα διέπραττε εκ νέου τα ίδια αποτρόπαια εγκλήματα και τις γνωστές θηριωδίες του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού. Δεν χρειάζεται να γνωρίζει κανείς περισσότερα!
Στα μεγάλα ακρο-Δεξιά κόμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν πολλά φασιστικά – Ναζι-φασιστικά στελέχη, ακόμα και ολόκληρες πτέρυγες, όπως ο Alexander Gauland που «ήταν επί τέσσερις δεκαετίες στέλεχος του CDU και είχε περάσει από ανώτερες κρατικές θέσεις» αλλά και η Frauke Petry «ήταν επί χρόνια στο CDU («ΕΦ.Συντακτών», 23-24/9/2017, σελ. 21), κλπ.. Ολόκληρη Ναζι-φασιστική πτέρυγα υπάρχει και στη ΝΔ με τη γνωστή «τριάδα» Βορίδη-Γεωργιάδη-Πλεύρη, με το ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ μάλιστα αντιπρόεδρο της ΝΔ, προερχόμενων απ’ το Ναζι-φασιστικό ΛΑΟΣ του Γ.Καρατζαφέρη αλλά και πολλούς Ναζι-φασίστες ΜΠΑΛΤΑΚΟΥΣ, στενό φίλο του θαυμαστή και υπερασπιστή των Ταγμάτων Ασφαλείας φασιστοειδούς Α.ΣΑΜΑΡΑ, χουντικούς Ναζι-φασίστες a la ΨΩΜΙΑΔΗ (= «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι»), κλπ. κλπ.

Παρόλα τα παραπάνω ο «Ριζοσπάστης» δεν αποκαλεί το AfD ούτε καν «ακροδεξιό»(!) κόμμα, ενώ παραθέτει, όπως προαναφέρθηκε, μόνο μια ολωσδιόλου άχρωμη και παντελώς άσχετη με το χαρακτήρα του AfD δήλωση του Gauland: «θα κυνηγήσουμε την Άνγκελα Μέρκελ», παραλείποντας και αποσιωπώντας σκόπιμα τις Ναζι-φασιστικές προκλητικές δηλώσεις του που αποκαλύπτουν το Ναζι-φασιστικό χαρακτήρα AfD, ενώ ταυτόχρονα αυτές διαψεύδουν το «Ριζοσπάστη» που εξωραΐζει αυτά τα υπεραντιδραστικά κόμματα για να καταστούν περισσότερα ελκυστικά στην εργατική τάξη και στις πλατιές λαϊκές μάζες, καλλιεργώντας τους επικίνδυνες αυταπάτες σχετικά με το χαρακτήρα τους και τους μεγάλους κινδύνους που απορρέουν από αυτά.

Την ίδια στάση κράτησε-κρατάει ο «Ριζοσπάστης» και στην περίπτωση ΜΠΑΛΤΑΚΟΥ, που τον παρουσιάζει μόνο ως «αντικομμουνιστή»(!), αποκρύβοντας απ’ τους αντιφασίστες τις Ναζι-φασιστικές του απόψεις, που εκφράζονται στην προβολή, μέσα στα βιβλία του, της Αρχαίας Σπάρτης, «το πιο καθαρό ρατσιστικό κράτος» (1929) κατά το Χίτλερ (Ernst Nolte: «Der Faschismus in seiner Epoche», σελ. 500 Μünchen 1965) και τη διαβόητη «Κρυπτεία» απ’ την οποία γοητεύονταν οι Ναζι-φασίστες θεωρητικοί-ιστορικοί (H.Berve: «SPARTA», σελ 40-41, Leipzig 1937, κλπ., κλπ.) και έβρισκε πρακτική εφαρμογή στα Χιτλερικά SS και στα «Τάγματα Εφόδου» της Ναζι-φασιστικής «Χρυσής Αυγής». Αλλά έχει και ένα δεύτερο λόγο ο «Ριζοσπάστης» να αποσιωπά σκόπιμα τις Ναζι-φασιστικές απόψεις του ΜΠΑΛΤΑΚΟΥ, αφού η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ είχε στείλει το Δεκέμβρη του 2006 την νέο-ορθόδοξη ακραία εθνικίστρια Λ. ΚΑΝΕΛΛΗ να παρουσιάσει ένα από τα υπεραντιδραστικά βιβλία του. Επίσης η ρεφορμιστική ηγεσία του «Κ»ΚΕ αρνείται, πέραν των άλλων, την ύπαρξη Ναζι-φασιστικής πτέρυγας στη ακροδεξιά-μοναρχοφασιστική ΝΔ δηλ. εκείνη των ΒΟΡΙΔΗ-ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ-ΠΛΕΥΡΗ κλπ.κλπ.

Είναι σημαντικό να μνημονευθεί ακόμα η «ξεχασμένη» παλιότερη συνέντευξη στην «Ελευθεροτυπία» για τη Νέα Δημοκρατία του Γάλλου Ναζι-φασίστα ΛΕΠΕΝ που σε ερωτήσεις δημοσιογράφου είχε απαντήσει, μεταξύ άλλων, τα εξής:

- Έχετε επαφές με Έλληνες πολιτικούς;
«Ναι, με τον Μάκη Βορίδη, τον Χρύσανθο Δημητριάδη και άλλους. Ο Βορίδης ήρθε μάλιστα και στο Παρίσι να με συγχαρεί για τη νίκη».

- Γιατί δεν υπάρχει ένα ανάλογο κόμμα σαν το Εθνικό Μέτωπο στην Ελλάδα που να τα καταφέρνει εκλογικά, κατά τη γνώμη σας;
«Υπάρχει ένας λόγος γι' αυτό. Νομίζω ότι η θέση της Νέας Δημοκρατίας είναι α ρ κ ε τ ά δ ε ξ ι ά (υπογρ. δική μας) και έτσι μπορεί να απορροφά ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων που θα ήθελαν να υποστηρίξουν ένα κόμμα σαν το Εθνικό Μέτωπο. Έχω φίλους Έλληνες που είναι πολύ κοντινοί σε μας και οι οποίοι είναι ενταγμένοι στη Νέα Δημοκρατία». («Ελευθεροτυπία» 6.6.2002, σελ. 12-13).

β) Σκόπιμη αποσιώπηση και συστηματική συνειδητή απόκρυψη των πραγματικών υπεραντιδραστικών απόψεων και της πολιτικής τους δράσης (παρελθόν-παρόν). Ο ρεφορμιστικός τύπος («Ριζοσπάστης», «Αυγή», «Εποχή», «Πριν», τροτσκιστικό, κλπ.) δεν συγκαλύπτει μόνο το Ναζι-φασιστικό χαρακτήρα αποκαλώντας αυτά τα υπεραντιδραστικά κόμματα, «ευρωσκεπτικιστικά», κλπ. αλλά και με τη σκόπιμη και συστηματική αποσιώπηση της πολιτικής τους δράσης (παρελθόν-παρόν) και των πολιτικών τους απόψεων και δηλώσεων.

Η «Αυγή», όπως προαναφέρθηκε, χαρακτηρίζει το Ναζι-φασιστικό AfD μόνο «ακροδεξιό» κόμμα, ενώ ο καθηγητής Νίκος Χατζηνικολάου (ιστορικός τέχνης-τεχνοκριτικός) γράφει ορθότερα για το AfD ότι «ένα μέρος της ηγεσίας του κόμματος ταυτίζεται με το ναζισμό» («Αυγή», 8/10/2017, σελ.17) – άποψη μερικώς λαθεμένη, επειδή η ηγεσία του AfD στο σύνολό της ταυτίζεται με το Ναζι-φασισμό δηλ. είναι Ναζί, όπως ορθά υπογραμμίζεται απ’ τα ηγετικά στελέχη της παλιάς παραδοσιακής γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας (SPD) Sigmar Gabriel: «γνήσιοι Ναζί» και το Ralf Stegner που χαρακτήρισε «Ναζί» το ηγετικό στέλεχος του AfD, Björn Höcke.

Τέλος, δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κανείς, ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα του χαρακτηρισμού των AfD FPÖ, οι ηγέτες της παραδοσιακής προδοτικής Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας (SPD) Sigmar Gabriel Ralf Stegner, που χαρακτηρίζουν ορθά το AfD «γνήσιους Ναζί», βγαίνουν απ’ τα «αριστερά» στο ρεφορμιστικό τύπο («Ριζοσπάστης», «Αυγή», «Εποχή», «Πριν», τροτσκιστικό κλπ.) που δεν το πράττει, δηλ. η παλιά Σοσιαλδημοκρατία βγαίνει απ’ τα «αριστερά» στη νέα χρουστσο-τροτσκιστική Σοσιαλδημοκρατία.

3.Παραπλανητική τακτική των φασιστικών–Ναζι-φασιστικών κομμάτων. Τα τελευταία χρόνια τα φασιστικά – Ναζι-φασιστικά κόμματα αναπροσαρμόζουν την τακτική τους, πιεσμένα απ’ τις δυσμενείς εντυπώσεις που έχουν προκληθεί απ’ τις ανοιχτές Ναζι-φασιστικές δηλώσεις τους και ιδιαίτερα τη βίαιη φασιστική δράση στις Βαλτικές χώρες και την Ουκρανία.

Έχουν εκπονήσει μια περισσότερο προσεκτική αλλά πολύ πιο επικίνδυνη παραπλανητική τακτική, εγκαταλείποντας εν μέρει τις χονδροειδείς και εξόφθαλμα Χιτλερικού Ναζι-φασιστικού χαρακτήρα δηλώσεις, εμφανιζόμενα μόνο ως «εθνικιστικά» και «αντιμεταναστευτικά», «πατριωτικά» κλπ.. Προσπαθούν συστηματικά και με κάθε τρόπο να αποκρύψουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα, τις προθέσεις και τους μελλοντικούς σκοπούς τους.

Όμως αυτά τα κόμματα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν με βάση τις δημαγωγικές τους διακηρύξεις ούτε με το πώς αυτοονομάζονται (π.χ. FPÖ =Κόμμα Ελευθερίας Αυστρίας), αλλά με βάση τις υπεραντιδραστικές Ναζι-φασιστικές τους απόψεις απ’ τις οποίες καθοδηγούνται στη δράση τους, αποκαλύπτοντας μόνιμα την παραπλανητική τακτική τους.

Η πάλη ενάντια σ’ αυτά τα κόμματα πρέπει να αποτελεί πρώτιστο καθήκον όχι μόνο των επαναστατών κομμουνιστών αλλά και όλων των αντιφασιστών και γενικότερο του αντιφασιστικού κινήματος.
***
Τα σημερινά φασιστικά – Ναζι-φασιστικά κόμματα αντλούν τις απόψεις τους απ’ τα υπεραντιδραστικά πολιτικο-ιδεολογικά ρεύματα του παρελθόντος – και πρώτα απ’ όλα, μεταξύ πολλών άλλων, απ’ το Friedrich Nietzsche – αλλά και απ’ το πρόσφατο παρελθόν. Για μια καλύτερη πληροφόρηση της αντιφασιστικής-κομμουνιστικής νεολαίας είναι αναγκαία μια εντελώς πολύ σύντομη αναφορά σε «δυο περιπτώσεις» απ’ τις σημαντικότερες: τη λεγόμενη «Historiker-“Streit”» που προκάλεσε ο φιλο-Χιτλερικός Γερμανός ιστορικός ERNST NOLTE και εκείνη του Χιτλερικού Ναζι-φασίστα Υπαρξιστή Φιλοσόφου MARTIN HEIDEGGER.

α. «HISTORIKER-“STREIT”» – ERNST NOLTE. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ο γνωστός φιλο-Χιτλερικός Ιστορικός και «μαθητής» του Martin Heidegger δημοσίευσε δυο άρθρα που αναθεωρεί προκλητικά την Ευρωπαϊκή Ιστορία: «Zwischen Geschichtslegende und Revisionismus?» και «Vergangenheit , die nicht vergehen will» (HISTORIKER-“STREIT, σελ. 13-35 και 39-47, Piper Verlag, München 1987), προκαλώντας έτσι τη λεγόμενη «Historiker-“Streit”» που αφορούσε τόσο τη φύση του Ναζισμού όσο και τις θηριωδίες και τα ειδεχθή εγκλήματά του και πρώτα απ’ όλα το Ολοκαύτωμα δηλ. την εξολόθρευση των Εβραίων. Ο Nolte απαιτεί την απόρριψη-τερματισμό της υποτιθέμενης «δαιμονοποίησης του τρίτου Reich»(!), και τάσσεται υπέρ της «αναθεώρησης της ιστορίας» στην οποία συμπεριλαμβάνεται και το πλήρες «ξέπλυμα» του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού απ’ τα εγκλήματά του με τον ανόητο ισχυρισμό, ότι τα εγκλήματα του Ναζισμού ήταν η αντίδραση στη «Ρωσική Επανάσταση», το ίδιο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, κλπ. και ότι ο Ναζι-φασισμός αποτελούσε αντίδραση στον μπολσεβικισμό.

β. MARTIN HEIDEGGER: Ο ως το τέλος αμετανόητος Χιτλερικός Ναζι-φασίστας Υπαρξιστής Φιλόσοφος και ενθουσιώδης θαυμαστής του HITLER. ΟΙ υπεραντιδραστικές πολιτικο-ιδεολογικές του απόψεις (αφήνοντας εδώ κατά μέρος το φιλοσοφικό συνονθύλευμα του Heidegger) επηρεάζουν αποφασιστικά τα φασιστικά–Ναζι-φασιστικά κόμματα και ορισμένους διανοούμενους–«διανοητές» πολλές δεκαετίες τώρα που συγκροτούνται από: τον εθνικισμό-ρατσισμό-αντισημιτισμό της πιο ακραίας μορφής-εθνικοσοσιαλισμό και συμπληρώνονται με την ενθουσιώδη υπεράσπιση του αρχιεγκληματία HITLER που υπήρξε για το Heidegger «χαρισματικός ηγέτης» («Führer»), ενώ για τον εαυτό του επιφύλασσε τον τίτλο του «Führer» της πνευματικής ζωής. Είναι γνωστός ο άφθαστης γελοιότητας ισχυρισμός του Martin Heidegger όταν ο KARL JASPERS του είπε «πως είναι δυνατόν ένας τόσο αμόρφωτος άνθρωπος όπως ο Hitler να κυβερνήσει τη Γερμανία?» - «η μόρφωση είναι εντελώς αδιάφορη», απάντησε αυτός, «sehen Sie nur seine wunderbaren Hände an!» (= «κοιτάξτε μόνο τα υπέροχα χέρια του») (Karl Jaspers: Philosophische Autobiographie, σελ 101 Piper Verlag, München 1977 και 1984).
Όλα αυτά, ως γνωστόν, καταλήγουν στη δικαιολόγηση και υπεράσπιση των θηριωδιών και των πρωτοφανών εγκλημάτων μαζικής εξόντωσης πολλών εκατομμυρίων στα Χιτλερικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, στη δικαιολόγηση και την άρνηση του Ολοκαυτώματος αλλά και της υποστήριξης και υπεράσπισης του ιμπεριαλιστικού πολέμου της Χιτλερικής Γερμανίας εκ μέρους του Martin Heidegger.

Παρόλο που οι οπαδοί του Heidegger ισχυρίζονταν πάντα ότι ο Ναζισμός του υπήρξε απλά και μόνο μια «σύντομης διάρκειας πολιτική πλάνη του φιλοσόφου»(!) (ολωσδιόλου ατεκμηρίωτος και ΨΕΥΔΗΣ ισχυρισμός), η δημοσίευση των 3 πρώτων τόμων των διαβόητων «Schwarze Hefte» 1931-1938 (GA 94), 1938-1939 (GA 95), 1939-1941 (GA96) το 2014 και 1942-1948 (GA 97) το 2015, αποδεικνύει ΑΚΡΙΒΩΣ το αντίθετο και γι’ αυτό προκάλεσαν ισχυρή θύελλα στο Freiburg, οδηγώντας σε παραίτηση το Προεδρείο της Martin-Heidegger-Gesellschaft (πρώτα (15.1.2015) ο πρόεδρος Günther Figal, καθηγητής φιλοσοφίας (γερμανός), αργότερα η αντιπρόεδρος Donatella Di Cesare, καθηγήτρια φιλοσοφίας (ιταλίδα), με τον Günther Figal να δηλώνει, μεταξύ πολλών άλλων: «έκπληκτος, άναυδος, σοκαρισμένος».

Η παραιτηθείσα αντιπρόεδρος Donatella Di Cesare, που διδάσκει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης απειλείται τώρα «από ιταλούς Νεοφασίστες» (E.Blum: Denken unter Polizeischutz, στο: «Die Zeit” Nr. 26, 25.6.2015).

Αν στο Freiburg του Schwarzwald (=Μέλανας Δρυμός) η δημοσίευση των «Schwarze Hefte» (=Μαύρα Τετράδια) προκάλεσε ισχυρή θύελλα, στην υπεραντιδραστική σφηκοφωλιά der Heideggerianer (=Χαϊντεγγεριανών) του Παρισιού δημιούργησε μεγάλη αναστάτωση, ανησυχία και πρωτοφανή σύγχυση για τα περί «μεγάλου φιλοσόφου», κλπ. – παρόλο που είχαν πριν τη δημοσίευση τους πληροφορηθεί λεπτομερώς για το περιεχόμενο των «Schwarze Hefte» απ’ την οικογένεια Heidegger, τον επιμελητή της έκδοσης (Peter Travny) και τον εκδοτικό Οίκο «Klostermann». Ο ίδιος ο Heidegger επέλεξε να είναι τα εξώφυλλα αυτών των «Schwarze Hefte» μαύρα, όμως δεν είναι μόνο το χρώμα των εξωφύλλων μαύρο αλλά και το περιεχόμενό τους είναι κατάμαυρο δηλ. αντιδραστικότατο. Επίσης ο ίδιος επέλεξε να δημοσιευθούν, αλλά και πότε θα γίνει αυτό, δημοσίευση που θα ολοκληρώνει και «κλείνει» die Gesamtausgabe (GA), τα Άπαντά του (στα πλαίσια της μακρόχρονης στρατηγικής του) .

Η αντιδραστική σφηκοφωλιά των Χαϊντεγγεριανών ΔΕΝ ήταν-είναι στη Γερμανία αλλά στην «πόλη του Φωτός», το Παρίσι. Ο Γάλλος Jean-Michel Palmier αναφέρει σχετικά: «όταν εμείς μαζί με τον Frederic de Towarnicki συναντηθήκαμε το 1968 με το Heidegger, αυτός είπε, ότι στη Γερμανία είναι (=θεωρείται) ακόμα τώρα «ein toter Hund». Αντίθετα στη Γαλλία το έργο του είχε μια πραγματική επίδραση» (J.M. Palmier: Wege und Wirken Heideggers in Frankreich, στο: «Die Heidegger Kontroverse» (Hrg) von Jürg Altwegg, σελ. 56, athenäum Verlag, Frankfurt am Main 1988). Ακριβέστερα ο Heidegger θα έπρεπε να είχε πει: «στη Γερμανία με θεωρούν ένα ψόφιο Ν α ζ ι σ τ ι κ ό σ κ υ λ ί», που με τη δραστήρια συμβολή του οδηγήθηκε στη μεγάλη καταστροφή η ίδια η Γερμανία, κάτι που δεν μπορεί να ξεχάσει ο γερμανικός λαός.

Η γερμανική νεολαία κατά εκατομμύρια πήγαινε με ενθουσιασμό στο μέτωπο κουβαλώντας στο γυλιό της τον Zaratustra του Nietzsche, τα ποιήματα του Stefan George και τον Πρυτανικό λόγο του Heidegger καθώς και το λόγο του για το Schlageter, παροτρύνοντας τους φοιτητές να θυσιαστούν όπως ο «φοιτητής Albert Leo Sch l a g e t e r, ο οποίος ως νεαρός γερμανός ήρωας πριν μια δεκαετία πέθανε τον π ι ο β α ρ ύ και τον π ι ο μ ε γ ά λ ο θάνατο» (Guido Schneeberger: Nachlese zu Heidegger, Dokumente zu seinem Leben und Denken, σελ. 48, Bern 1962)

Ακόμα καλά-καλά δεν είχε τελειώσει ο αιματηρότατος πόλεμος και τα πολλές δεκάδες εκατομμύρια διαμελισμένων πτωμάτων είχαν γεμίσει τον απέραντο Ευρωπαϊκό-Αφρικανο-Ασιατικό ωκεανό αίματος, διάφοροι γάλλοι διανοούμενοι, μεταξύ των οποίων και ένας καθηγητάκος γαλλικού Λυκείου, ονόματι Jean Beaufret, έτρεξαν στο Μέλανα Δρυμό για να στηρίξουν το Ναζι-φασίστα Martin Heidegger και να μεταφέρουν από το Schwarzwald το βαθύ μαύρο αντιδραστικό σκοτάδι της πρωτοφανούς βαρβαρότητας του Ναζι-φασισμού στην «πόλη του φωτός», το Παρίσι, αποκτώντας έτσι όλοι τους τη θλιβερή φήμη των πνευματικών Κουϊσλινγκς.

Ενδιαφέρει εδώ ο Jean Beaufret που μας πληροφορεί ότι συνάντησε το Heidegger «στις 10 Σεπτέμβρη 1946» στην περιοχή του Freiburg (Jean Beaufret: Der ominöse 6. Juni 1944, στο: «Die Heidegger Kontroverse» (Hrg) von Jürg Altwegg, σελ. 43, athenäum Verlag, Frankfurt am Main 1988), που όμως για πολλές δεκαετίες απέκρυβε απ’ το γαλλικό λαό και τους λαούς της Ευρώπης ότι δεν ήταν απλά ένας φανατικός υπερασπιστής του Ναζι-φασίστα Martin Heidegger, ένας «αθώος» διανοούμενος, αλλά ένας Κουϊσλινγκ «ένας διαμεσολαβητής της σκέψης του Heidegger στη Γαλλία», ο οποίος τελευταία αποκαλύφθηκε ότι «είχε βυθιστεί σε μια πολύ σκοτεινή κατάσταση και από παραλήπτης και συνομιλητής του Heidegger έγινε άκρως ύποπτος, από τότε που ο ιστορικός Robert Faurisson (Πανεπιστημίου Lyon II), ο απερίγραπτος προπαγανδιστής του “Auschwitz-Lüge” (= «Ψεύδος-Auschwitz»), δημοσίευσε επιστολές του Beaufret», επιστολές όπου ο γνωστός αναθεωρητής ιστορικός «Faurisson δέχεται τη στήριξη και ενθάρρυνση του να συνεχίσει το ερευνητικό του έργο» στην φιλο-Χιτλερική κατεύθυνση του Auschwitz-Lüge(Hugo Ott: Martin Heidegger, Unterwegs zu seiner Biographie, σελ. 14-15, Campus Verlag, Frankfurt/New York 1988), της οποίας πρόδρομος είναι ο Ναζι-φασίστας ακραίος ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΗΣ Martin Heidegger και οι οπαδοί του που ο νοσηρός του εγκέφαλος έφτασε στα «Schwarze Hefte» στην παρανοϊκή σχιζοφρενική επινόηση της «Selbstvernichtung der Juden» (= «αυτο-εξολόθρευση των Εβραίων»), μιμούμενος-αντιγράφοντας φαίνεται την αντισημίτρια Cosima Wagner, που παρουσίαζε ως «μάρτυρα»(!) όχι τον δολοφονημένο Kurt Eisner αλλά το δολοφόνο του: «στα μάτια μου ο Graf Arco είναι ένας Μάρτυρας» (Cosima Wagner: Das zweite Leben, σελ. 744, Piper Verlag, München 1980).

Όσοι από τους γάλλους διανοουμένους-«διανοητές» επισκέφθηκαν και στήριξαν το Ναζι-φασίστα Heidegger μ’ οποιοδήποτε πρόσχημα είναι φανερό πως επέλεξαν να μετατραπούν σε Κουϊσλινγκς της χώρας τους, που πέραν των άλλων, έχασαν και κάθε αξιοπρέπεια και εθνική περηφάνια, αφού ο ρατσισμός του Heidegger απέναντι στη γαλλική γλώσσα, σε φιλοσοφικό επίπεδο, είναι πασίγνωστος και φρόντισε να τον εκφράσει προκλητικότατα και στην τελευταία κακόφημη συνέντευξή του (23. September 1966) στο «SPIEGEL» - μνημείο θρασύδειλων ψευδολογιών – που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του όπως είχε δώσει εντολή στο περιοδικό: «σκέπτομαι την ιδιαίτερη εσωτερική συγγένεια της γερμανικής γλώσσας με τη γλώσσα των Ελλήνων και τη Σκέψη του. Αυτό μου το επιβεβαιώνουν σήμερα, πάντοτε και πάλι οι Γάλλοι. Όταν αρχίζουν να σκέπτονται, μιλούν γερμανικά, δεν θα τα έβγαζαν πέρα στη γλώσσα τους» («DER SPIEGEL» Nr. 23, 31 Mai 1976: «Nur noch ein Gott kann uns retten», σελ. 217).

Σκοπός αυτού του πολύ σύντομου σημειώματος δεν είναι η λεπτομερής κριτική και ανασκευή του περιεχομένου των «Schwarze Hefte». Όμως όποιος, έστω και στα πεταχτά, διάβασε τους 4 τόμους διαπιστώνει εύκολα το υπεραντιδραστικό Ναζι-φασιστικό τους περιεχόμενο που συνοψίζεται στην συνεπή υπεράσπιση: του ακραίου σοβινισμού-ρατσισμού και του πιο σχιζοφρενούς αντισημιτισμού που κορυφώνεται στον ανόητο και γελοίο ισχυρισμό της «Selbstvernichtung der Juden», καθώς επίσης και τη συνεπή υπεράσπιση και εξωραϊσμό του Χιτλερικού Nationalsozialismus αλλά και την ενθουσιώδη προβολή, προπαγάνδιση και αποθέωση του Führer HITLER – επανάληψη της γνωστής θέσης του απ’ το διαβόητο Λόγο του προς τους φοιτητές του Πανεπιστημίου του Freiburg (3.11.1933): «ούτε Διδαχές ούτε «Ιδέες» πρέπει να είναι οι κανόνες του Είναι σας. Ο ίδιος ο Führer και μόνον αυτός ε ί ν α ι η σημερινή και η μελλοντική γερμανική πραγματικότητα και ο νόμος της….. Heil Hitler!» (Guido Schneeberger: Nachlese zu Heidegger, Dokumente zu seinem Leben und Denken, σελ. 135-136, Bern 1962). Την ίδια αποθέωση συναντά κανείς και στην αλληλογραφία των αδελφών Martin και Fritz Heidegger, που τώρα βρίσκεται στο «Deutschen Literaturarchiv in Marbach, το οποίο επισκέφθηκε η Marion Heinz (καθηγήτρια φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Siegen) γράφοντας για το Heidegger: «ο HITLER είναι γιαυτόν ο χαρισματικός ηγέτης (Führer), προικισμένος με ένα αναμφισβήτητο «πολιτικό ένστικτο»» (Hohe Luft, 3/2015, σελ. 83) – άποψη που επιβεβαιώνει και η περιορισμένου χαρακτήρα επιλογή επιστολών των αδελφών Martin-Fritz Heidegger, που εκδόθηκε αργότερα (Walter Honolka / Arnulf Heidegger (Hgs): Heidegger und der Antisemitismus, Positionen im Widerstreit, Mit Briefen von Martin und Fritz Heidegger, σελ. 21-22, Herder Freiburg, Basel, Wien 2006). Στην επιστολή (18.12.1931) του Martin Heidegger στον αδελφό του Fritz που του συστήνει να μελετήσει το «Mein Kampf» γραφεί για το HITLER: «αυτός ο άνθρωπος έχει ένα ασυνήθιστο και σίγουρο, πολιτικό ένστικτο και το είχε ήδη όταν εμείς ακόμα είχαμε θολούρα, αυτό κανείς λογικός δεν επιτρέπεται πλέον να το αμφισβητεί» (σελ. 22), ενώ σ’ άλλη επιστολή (3.4.1933) ο αδελφός του Fritz ξεπερνάει τα όρια και της πιο ακραίας μορφής γελοιότητας γράφοντας: «ορισμένη στάση και η ματιά του HITLER στις τωρινές φωτογραφίες του μου θυμίζουν συχνά Εσένα. Αυτή η σύγκριση από μόνη της με οδήγησε ήδη αρκετές φορές στο συμπέρασμα, ότι ο HITLER είναι ένας εξαίρετος τύπος»(σελ.33).

Το υπεραντιδραστικό Ναζιστικό περιεχόμενο των «Schwarze Hefte» αποτελεί την ταφόπλακα της υπαρξιστικής φιλοσοφίας του Martin Heidegger και η δημοσίευσή τους σημαίνουν το «τέλος του Heideggertum», όπως πολύ σωστά επισημαίνει στην προαναφερθείσα συνέντευξή του ο Günther Figal: «ότι αφορά το φιλοσοφικό μέλλον: είναι, έτσι πιστεύω, το τέλος του Χάϊντεγγερισμου».

Οι δυο πολυγραφότατοι υπεραντιδραστικοί Nietzsche-Heidegger προβάλλονται από τους οπαδούς τους ως «μεγάλοι φιλόσοφοι»(!), ισχυρισμός τελείως ατεκμηρίωτος και ολωσδιόλου αστήρικτος, που δεν έχει καμία σχέση με την αξία του περιεχομένου των έργων τους.

Ο μεν αντισημίτης Nietzsche (ήταν αντισημίτης πριν συναντήσει και γνωρίσει το Richard Wagner, τεκμηριώνεται απ’ την αλληλογραφία του) ήταν περισσότερο φιλόλογος και ποιητής παρά φιλόσοφος (ακόμα και τους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους τους είχε ως φιλόλογος μελετήσει και όχι ως φιλόσοφος), ενώ είναι γνωστό ότι η υποψηφιότητά του για να καταλάβει την έδρα της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας (Ελβετία), αυτή ορθός απορρίφθηκε ως ανεπαρκής παρόλο που κατείχε την έδρα της Φιλολογίας (είναι επίσης γνωστό ότι δεν είχε μελετήσει τους σημαντικότερους φιλοσόφους).

Ο δε Ναζι-φασίστας Heidegger μετά την παταγώδη αποτυχία-αδυναμία του να συγγράψει το δεύτερο μέρος του βασικού του έργου «Sein und Zeit», αποφάσισε να γίνει συστηματικός Σχολιαστής των έργων διαφόρων φιλοσόφων και να αναδειχθεί σε διάσημο αλλά και αδίστακτο διαστρεβλωτή των έργων τους στην κατεύθυνση του Ιρασιοναλισμού και του ακραίου Υποκειμενισμού, σκοταδιστικού μυστικισμού, κλπ., θέτοντάς τα στην υπηρεσία του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού – διαστρέβλωση από την οποία δεν γλίτωσε ούτε ο αντιδραστικός ιδεαλιστής Πλάτωνας, παρουσιάζοντας, στο κλείσιμο του Πρυτανικού Λόγου (27.5.1933), ως «ελληνική Σοφία»(!): «τα … μεγάλα πάντα επισφαλή … «Alles Grosse steht im Sturm…» (Platon, Politeia 497 d, 9)» (Martin Heidegger: «Die Selbstbehauptung der Deutschen Universität», σελ.19, Vittorio Klostermann, Frankfurt am Main 1983 και 1990). Κραυγαλέα και προκλητικότατη συνειδητή διαστρέβλωση στην υπηρεσία του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού.

Ασφαλώς ο Heidegger διακρίθηκε πρωτίστως για τη διαμόρφωση-μεταφορά καθημερινών λέξεων σε φιλοσοφικούς όρους και για τη «μετάφραση» της Ναζι-φασιστικής φρασεολογίας σε φιλοσοφία ή αλλιώς την καταστροφική «Εισαγωγή του Εθνικοσοσιαλισμού στη φιλοσοφία» όπως ορθά, ευστοχότατα και τεκμηριωμένα υποστηρίζει ο γάλλος ερευνητής καθηγητής φιλοσοφίας Emmanuel Faye στο ογκώδες έργο του (557 σελίδες): «HEIDEGGER. Die Einführung des Nationalsozialismus in die Philosophie», Matthes & Seitz, Berlin 2009».

Ολόκληρο το φιλοσοφικό έργο του Martin Heidegger οδηγεί αναπόφευχτα στο Ναζι-φασισμό, όπως παραδέχεται και ο ίδιος σε μια συζήτησή του στη Ρώμη το 1936 με το γερμανο-Εβραίο μαθητή του Karl Löwith (1897-1983): «είμαι της γνώμης, ότι η τοποθέτηση υπέρ του εθνικοσοσιαλισμού βρίσκεται στη Ουσία της φιλοσοφίας του. Ο Heidegger συμφώνησε μαζί μου χωρίς επιφύλαξη και μου εξήγησε, ότι η έννοια της “Geschichtlichkeit” αποτελεί τη βάση για την πολιτική του “δραστηριότητα”. Επίσης δεν άφησε καμία αμφιβολία για την πίστη του στο Hitler» (Karl Löwith: «Mein Leben in Deutschlend vor und nach 1933», σελ. 57, Fischer Taschenbuchverlag, Frankfurt an Main 1989).

Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία, ότι ο Martin Heidegger ήταν ένας απόλυτα πεπεισμένος και συνεπέστατος Ναζι-φασίστας, θαυμαστής και ένθερμος υπερασπιστής του Hitler, αμετανόητος ως το τέλος της ζωής του μα και συνυπεύθυνος για όλες τις απίστευτες θηριωδίες και τα μαζικά εγκλήματα του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού.

Εκείνο όμως που προκαλεί αλγεινότατη εντύπωση είναι η θλιβερή κατάντια – πρωτοφανής ξεπεσμός – των εβραϊκής καταγωγής υπερασπιστών του Hεidegger, όπως Hanna Arendt, Agnes Heller, E. Levinas, Jacques Derrida, κλπ. κλπ., με την Ουγγρο-Εβραία μαθήτρια του Georg Lukacs, Heller, να δηλώνει πρόσφατα σε ερώτηση της καθηγήτριας φιλοσοφίας Marion Heinz για τον «αντισημιτισμό» των «Schwarze Hefte»: «το περίμενα, έχω βιώσει τόσο πολύ αντισημιτισμό, που ο αντισημιτισμός του Heidegger για μένα δεν ήταν πολύ πιεστικός… και όμως αυτός ήταν ένας μεγάλος φιλόσοφος» (Hohe Luft 3/2017, σελ.71), κι αυτή η επαίσχυντη απάντηση δίνεται, όταν έχουν εξοντωθεί, πέραν των άλλων εγκλημάτων, πάνω από 6 εκατομμύρια Εβραίοι. Αλλά και η θλιβερή κατάντια κάποιων άλλων όπως ο Jean Beaufret και ο ποιητής Rene Char (που φημολογείται ότι πήραν μέρος στην Αντίσταση) και ο Κώστας Αξελός που πολέμησε τους Γερμανούς που σε συνέντευξή του (Παρίσι 1992) στο Γιάγκο Ανδρεάδη λέει: «μπήκα μέσα στο πνεύμα της Χαϊντεγκεριανής σκέψης, φτάσαμε να γίνουμε φίλοι με τον Heidegger, να είμαι μεταφραστής του σε ένα συνέδριο, να έχουμε στενές φιλικές σχέσεις, οι οποίες διακόπηκαν άμα είδα καλύτερα – και καθαρότερα – ότι υπήρχε σε αυτόν τον άνθρωπο μία στενότητα, στο να αναγνωρίσει το ναζιστικό στοιχείο που περνάει σα νήμα από όλο του το έργο – χωρίς να μπορούμε να τον ορίσουμε ναζιστή ή να τον προσδιορίσουμε απ’ αυτό και μόνο».

Τέλος, ακόμα πιο εξοργιστικός και προκλητικότατος είναι κάποιος ονόματι Κωστής Παπαγιώργης που είχε το απύθμενο θράσος Ναζι-φασίστα να επιτίθεται στους αντιφασίστες Λούκατς, Γκολτμάν, Χάμπερμας, Φάϊγ και Αντόρνο, τους «υποψήφιους δολοφόνους της υπαρκτικής προβληματικής που, ανήμποροι να συναινέσουν στο γενικό θαυμασμό απέναντι στο μεγαλύτερο και ίσως το μοναδικό φιλόσοφο του 20ου αιώνα, προτιμούν το άχαρο έργο που περιγράφει η λαϊκή παροιμία: πετάνε του ήλιου πέτρες» (Κωστής Παπαγιώργης: Η Οντολογία του Μάρτιν Χάιντεγγερ, σελ. 178, Νεφέλη, Αθήνα 1983). Και ξέρετε ποιός είναι ο «Ήλιος» των διαφόρων Παπαγιώργηδων?: η κόλαση του ιμπεριαλιστικού πολέμου της Ναζι-φασιστικής Χιτλερικής Γερμανίας με 60-70 εκατομμύρια νεκρούς, το βαθύ σκοτάδι των στρατοπέδων συγκέντρωσης και της μαζικής εξόντωσης των 6 και πλέον εκατομμυρίων Εβραίων και πολλών άλλων, τα άλλα μαζικά εγκλήματα και οι θηριωδίες των Χιτλερικών «ξανθών κτηνών».

Κλείνοντας ας υπογραμμιστεί ότι οι υπεραντιδραστικές απόψεις των Nietzsche-Heidegger έγιναν στάχτη και θάφτηκαν στα ερείπια του ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ, αφού πρώτα αιματοκύλησαν τρείς Ηπείρους και κατακρεούργησαν κατά εκατομμύρια τη γερμανική νεολαία, που ενθουσιωδώς τις ακολούθησε, στα πεδία των μαχών των Στάλινγκραντ-Κρουσκ, κλπ.. Tην πλήρωσαν όμως ακόμα βαρύτερα εκατομμύρια αντιφασιστών και κομμουνιστών νεολαίων των διαφόρων χωρών που πολέμησαν ηρωικά τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα του φασιστικού Άξονα Βερολίνο-Ρώμη-Τόκιο.
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Φασιστική λογοκρισία στο έργο του Ντιμιτρόφ

Οι άρχουσες ρεβιζιονιστικές κλίκες των πρώην ρεβιζιονιστικών χωρών - εκφραστές των συμφερόντων της νέας αστικής τάξης και που εκεί δημιουργήθηκε και βρίσκονταν στην εξουσία σ' αυτές - στην προσπάθεια τους να σβήσουν από παντού το όνομα του μεγάλου Στάλιν είχαν επιβάλλει φασιστική λογοκρισία και στο έργο του Γκ. Ντιμιτρόφ.
Είναι γνωστό, ότι στις πρώην ρεβιζιονιστικές χώρες εκδίδονταν και κυκλοφορούσαν ένα σωρό αντιδραστικά αστικά βιβλία ,ενώ απαγορεύονταν η έκδοση και η κυκλοφορία των έργων του Στάλιν, απόδειξη και αυτό ότι κυριαρχούσε σ' αυτές τις χώρες η τότε αστική τάξη.
Ο Ντιμιτρόφ στο γράμμα του προς την σύνταξη του βουλγάρικου περιοδικού «Φιλοσοφική Σκέψη» ανάμεσα στ' άλλα γράφει: «χωρίς επαναστατική θεωρία δε μπορεί να υπάρξει επαναστατική πράξη, όπως το έχουν υπογραμμίσει τόσες πολές φορές ο μεγάλος Λένιν και ο συνεχιστής του έργου του Στάλιν» (Μ. Ρόζενταλ/Π. Πούντιν, Φιλοσσοφικό Λεξικό, σελ. 36, Αθήνα 1963, μεταφρασμένο απο την ρώσικη έκδοση του 1955). Όμως στον τρίτο τόμο των διαχέκτων έργων, σε τρείς τόμους του Γκ. Ντιμιτρόφ, έκδοση Ανατολικού Βερολίνου 1958 διαβάζουμε: «χωρίς επαναστατική θεωρία δε μπορεί να υπάρξει επαναστατική πράξη, όπως το έχει υπογραμμίσει τόσες πολές φορές ο μεγάλος Λένιν» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 3ος, σελ. 366, Ντίτς Φερλάγκ, Βερολίνο 1958). Όπως βλέπουμε η φράση "και ο συνεχιστής του έργου του Στάλιν» έχει λογοκριθεί. Στο νέο βέβαια ρεβιζιονιστικό σοβιετικό λεξικό του Ρόζενταλ έκδοση Μόσχας 1975 και ελληνική έκδοση του 1976 του εκδοτικού οίκου "Γνώσεις» δέν αναφέρονται καθόλου τα ονόματα του Στάλιν και του Ντιμιτρόφ, ενώ αναφέρονται ένα σωρό άλλων αντιδραστικών χωρίς να παραλείπονται τα των Μπερνστάϊν και Καούτσκι.
Στο βιβλίο Γκ. Ντιμιτρόφ: «Η δίκη για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, Ντοκουμέντα, Γράμματα, Σημειώσεις», Μόσχα 1942, έκδοση στα γερμανικά του "εκδοτικού οίκου για για ξενόγλωση λογοτεχνία" διαβάζουμε: «είμαι πραγματικά ένας ενθουσιώδης οπαδός και θαυμαστής του σοβιετορώσικου Κομμουνιστικού Κόμματος, γιατί αυτό το κόμμα κυβερνάει την πιο μεγάλη χώρα του κόσμου, το ένα έκτο της γής, και με επικεφαλής τον μεγάλο μας ηγέτη Στάλιν οικοδομεί τόσο ηρωικά και με επιτυχία το σοσιαλισμό» (Γκ. Ντιμιτρόφ, ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ, σελ. 57, Μόσχα 1942). Σ' όλες τις ανατολικογερμανικές εκδόσεις μετά το 1956 διαβάζουμε: "είμαι πραγματικά ένας ενθουσιώδης οπαδός και θαυμαστής του σοβιετορώσικου Κομμουνιστικού Κόμματος, γιατί αυτό το κόμμα κυβερνάει την πιο μεγάλη χώρα του κόσμου, το ένα έκτο της γής, και οικοδομεί τόσο ηρωικά και με επιτυχία το σοσιαλισμό» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ, σελ. 72,  εκδόσεις του Ντίτς Φερλάγκ, Βερολίνο 1972 και 1978). Τα ίδια διαβάζουμε και στην ελληνική έκδοση που μετάφρασή της έχει γίνει από την ανατολικογερμανική έκδοση του 1961, σελ. 74, εκδόσεις «Νέοι Χρόνοι», Αθήνα 1967).
Στην εισήγηση στο 7ο Συνέδριο της ΚΔ. (Μόσχα 25 Ιούλη - 20 Αυγούστου 1935) ο Γκ. Ντιμιτρόφ γράφει: "κομμουνιστές που πιστεύουν, ότι όλα δεν έχουν σχέση με την υπόθεση της εργατικής τάξης, που δεν κάνουν τίποτε, για να φωτίσουν τις ργαζόμενες μάζες ιστορικά πιστά, με πραγματικά μαρξιστικό, λενινιστικό-σταλινικό πνεύμα το παρελθόν του ίδιου τους του λαού ..." (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 1ος, σελ, 369, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου καθώς και στις ελληνικές εκδόσεις "Αρίων" Αθήνα 1973 και "Πορεία" Αθήνα 1978 που η μετάφραση έχει γίνει από την γερμανική έκδοση του 1958 διαβάζουμε: "κομμουνιστές που πιστεύουν, ότι όλα δεν έχουν σχέση με την υπόθεση της εργατικής τάξης, που δεν κάνουν τίποτε, για να φωτίσουν τις ργαζόμενες μάζες ιστορικά πιστά, με πραγματικά μαρξιστικό, λενινιστικό-μαρξιστικό πνεύμα το παρελθόν του ίδιου τους του λαού ..." (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 606, Βερολίνο 1958, και ελληνικές εκδόσεις "Αρίων" 1973 και "Πορεία"  .978, Γκ, Ντιμιτρόφ, " Ο φασισμός", σελ. 98.
Σ' άλλο σημείο της εισήγησης ο Ντιμιτρόφ γράφει: "δέν θα ήμασταν επαναστάτες μαρξιστές - λενινιστές, άξιοι μαθητές των Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν ..." (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 1ος, σελ, 378, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση των ανατολικογερμανικών ρεβιζιονιστών διαβάζουμε: "δέν θα ήμασταν επαναστάτες μαρξιστές - λενινιστές, άξιοι μαθητές των Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν" (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 114). Αλλού γράφει: "... συνενωμένη σε μια επαναστατική στρατιά εκατομμυρίων που θα καθοδηγούνται από την Κομμουνιστική Διεθνή με έναν τόσο μεγάλο, σοφό τιμονιέρη, όπως ο ηγέτης μας Στάλιν να εκπληρώσει την ιστορική της αποστολή - να εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης το φασισμό και μαζί μ' αυτό τον καπιταλισμό" (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 1ος, σελ, 380, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: "... συνενωμένη σε μια επαναστατική στρατιά εκατομμυρίων που θα καθοδηγούνται από την Κομμουνιστική Διεθνή, να εκπληρώσει την ιστορική της αποστολή - να εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης το φασισμό και μαζί μ' αυτό τον καπιταλισμό" (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 625, Βερολίνο 1958, ελληνικές εκδόσεις σελ. 116).
Σ' άλλο μέρος της εισηγητής του ο Ντιμιτρόφ γράφει: "η πολιτική και η τακτιχή μεγαλοφυΐα του Λένιν και του Στάλιν φαίνεται καλύτερα και και καθαρότερα ... " (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 2ος, σελ, 735, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: "η πολιτική και η τακτιχή μεγαλοφυΐα του Λένιν φαίνεται καλύτερα και και καθαρότερα ... " (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 648, Βερολίνο 1958, ελληνικές εκδόσεις σελ. 152).
Ο Ντιμιτρόφ γράφει: "και με ακούραστη δουλειά να καταχτήσει την ισχυρή, γόνιμη, παντοδύναμη μπολσεβίκικη θεωρία, τη διδασκαλία των Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν" (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 2ος, σελ, 743, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: "και με ακούραστη δουλειά να καταχτήσει την ισχυρή, γόνιμη, παντοδύναμη μπολσεβίκικη θεωρία, τη διδασκαλία των Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν"  (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 662, Βερολίνο 1958, και ελληνικές εκδόσεις σελ. 152).
Ο Γκ. Ντιμιτρόφ γράφει: "πρέπει να ξέρουμε να συνδέουμε τη μεγάλη διδασκαλία των Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν με σταλινική σταθερή αδιαλλαξία Αρχών απέναντι στον ταξικό εχθρό και τους αποστάτες της γραμμής του μπολσεβικισμού, με σταλινική τόλμη μπροστά στις δυσκολίες, με σταλινικό επαναστατικό ρεαλισμό" (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 2ος, σελ, 744, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: "πρέπει να ξέρουμε να συνδέουμε τη μεγάλη διδασκαλία των Μάρξ-Ένγκελς και Λένιν με σταθερή αδιαλλαξία Αρχών απέναντι στον ταξικό εχθρό και τους αποστάτες της γραμμής του μπολσεβικισμού, με τόλμη μπροστά στις δυσκολίες, με επαναστατικό ρεαλισμό"  (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 664, Βερολίνο 1958, και ελληνικές εκδόσεις σελ. 154).
Ο Ντιμιτρόφ γράφει: "η εργατική τάξη έχει μια ισχυρή οργανωμένη πρωτοπορία, την Κομμουνιστική Διεθνή. Αυτή έχει τον δοκιμασμένο και αναγνωρισμένο, μεγάλο και σοφό ηγέτη Στάλιν" (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 2ος, σελ, 746, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκθεση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: "η εργατική τάξη έχει μια ισχυρή οργανωμένη πρωτοπορία, την Κομμουνιστική Διεθνή"  (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 667, Βερολίνο 1958, και ελληνικές εκδόσεις σελ. 157).
Και τέλος ο Ντιμιτρόφ γράφει: "είμαστε μαθητές του Μάρξ και του Ένγκελς, του Λένιν και του Στάλιν" (Πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κ.Δ, τόμος 2ος, σελ, 977, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου διαβάζουμε: "είμαστε μαθητές του Μάρξ, Ένγκελς και Λένιν " (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 683, Βερολίνο 1958). Στις ελληνικές εκδόσεις δεν υπάρχει αυτό το απόσπασμα γιατί δεν έχει μεταφραστεί.
Το πρωτόκολλο του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς από το οποίο παραθέσαμε τα παραπάνω αποσπάσματα είναι ακριβής ανατύπωση της έκδοσης του 1935. Επίσης το κείμενο της Εισήγησης του Γκ. Ντιμιτρόφ που περιέχεται σ' αυτό το Πρωτόκολλο είναι ακριβώς το ίδιο με το κείμενο μιας άλλης έκδοσης της Εισήγησης του Γκ. Ντιμιτρόφ με τίτλο "Η εργατική τάξη ενάντια στο φασισμό, εκδοτικό "Προμηθέας", Στρασβούργο 1935".
Μια απλή σύγκριση των αποσπασμάτων που παραθέσαμε αρκεί για να διατυπώσει κανείς ότι οι προδοτικές ρεβιζιονιστικές κλίκες που κυριαρχούσαν στις πρώην ρεβιζιονιστικές χώρες, στα πλαίσια των προσπαθειών τους να παλινορθώσουν τον καπιταλισμό και να οδηγήσουν τα πράγματα στη σημερινή καταστροφική κατάσταση, δέν απαγόρευαν μόνο την έκδοση και την κυκλοφορία των έργων του μεγάλου Στάλιν αλλά ασκούσαν φασιστική λογοκρισία και στο έργο του Γκεόργκι Ντιμιτρόφ.
«Φωνή της Αλήθειας», αρ. φυλ. 18, 15-31/7/1994, σελ. 2 & 4
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ του ΄44 και ο προδοτικός πρακτόρικος ρόλος του Γ. ΣΙΑΝΤΟΥ

Στο περασμένο φύλλο αναδημοσιεύτηκε το Πόρισμα της Επιτροπής «Για την υπόθεση Σιάντου» (1950). Όμως ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ είχε θέσει το θέμα της προδοσίας του Σιάντου για πρώτη φορά μόλις επέστρεψε από το Νταχάου. Ο Γ. Ιωαννίδης λέει σχετικά: «από τις πρώτες μέρες ο Ζαχαριάδης μου είπε: «έχω τη γνώμη ότι ο Σιάντος είναι πράκτορας και πρέπει να πάρουμε μέτρα. Εγώ διαφώνησα μ’ αυτό. Έπειτα έμαθα, εδώ στη Συνδιάσκεψη το έμαθα, ότι αυτό το είπε και στη Χρύσα, διαφώνησε και η Χρύσα. Το είπε και στον Παρτσαλίδη, διαφώνησε και ο Παρτσαλίδης. Αλλά εγώ δεν ήξερα ότι μίλησε με τη Χρύσα και με τον Παρτσαλίδη και ούτε αυτοί ήξεραν ότι μίλησε και με μένα. Αυτές ήταν δουλειές που ο Ζαχαριάδης τις έκανε με έναν έναν χωριστά …» (Γιάννης Ιωαννίδης: ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, Προβλήματα της πολιτικής του ΚΚΕ στην Εθνική Αντίσταση 1940-1945, σελ. 352-353, Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1979)


 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ '44 - Μαρτυρία του καπετάνιου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΛΛΙΝΟΥ

Μαρτυρία του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΛΛΙΝΟΥ, καπετάνιου της 13ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Ρούμελης
(απόσπασμα από παρέμβαση-ομιλία του)
 

Η ΕΝΟΠΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ 1944 
Η Ειρηνική Διαδήλωση της 3ης Δεκεμβρίου 1944 ήταν Άοπλη Διαμαρτυρία του Λαού της Αθήνας, διότι δεν εφαρμόζονταν οι Συνθήκες του Λιβάνου και της Γκαζέρτας. Πολυβολήθηκε από τα Ανάκτορα με συνέπεια 20 Νεκρούς Διαδηλωτές.
Όταν άρχισαν οι ένοπλες συγκρούσεις στην Αθήνα, έγινε πρόταση η 13η Μεραρχία να μετακινηθεί στην περιοχή των Θηβών. Η πρόταση δεν έγινε δεκτή, για να μη θεωρηθεί ως επιδίωξη κατάληψης της Αθήνας. Απόδειξη ότι το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δεν είχε επιδίωξη την κατάληψη της εξουσίας.
Την 8η Δεκεμβρίου πήρα διαταγή: «Η Μεραρχία με σύντομη πορεία να κινηθεί στην Αττική». Με Κλιμάκιο του Επιτελείου την 9η Δεκεμβρίου εγκατέστησα Σταθμό Διοίκησης στη Χασιά. Με κάλεσε η Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ, που ήταν στη Μονή Κλειστών. Τους ενημέρωσα: «Ήρθε το 42 Σύνταγμα. Έρχεται το 52 Σύνταγμα και η Μοίρα Πυροβολικού». Ο Σιάντος μου είπε: «Θα διαθέσεις το 42 Σύνταγμα στο Α' Σώμα Στρατού της Αθήνας κι εσύ με το 52 Σύνταγμα και το 6Α Εφεδρικό Σύνταγμα του Πειραιά θα καλύψεις τον τομέα Φάληρο - Πειραιά μέχρι Ελευσίνα». Του είπα: «Γιατί σκορπάτε τη Μεραρχία και δεν τη δίνετε τη πιο δύσκολη αποστολή, είναι σε θέση να την εκπληρώσει». Απάντησε: «Αυτό θα γίνει». Οι Υποστράτηγοι Μάντακας και Χατζημιχάλης και ο Λευτέρης Αποστόλου δεν είπαν ούτε μία λέξη.
Ώρα 20:30 της 11ης Δεκεμβρίου συγκαλείται σύσκεψη στο Σ.Δ. της 23ης Βρετανικής Ταξιαρχίας. Ο Άγγλος Υποστράτηγος Αρκράιτ θέτει θέμα προσωρινής εκκενώσεως των Αθηνών και σύμπτυξης των δυνάμεων στο Δέλτα του Φαλήρου. Επαναλαμβάνεται η σύσκεψη την 02:30 μεταμεσονύκτιων ώρα. Ο Διοικητής της 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας (Ρίμινι) Υποστράτηγος Θρασύβουλος Τσακαλώτος τονίζει ότι η Ταξιαρχία είναι αποφασισμένη να αμυνθεί και μόνη. Την ώρα 05:00 ενημερώνει το Γεώργιο Παπανδρέου και αυτός τον Τσόρτσιλ, ο οποίος δίνει διαταγή μη εκκένωσης των Αθηνών.
Πήγα στη Μάνδρα να υποδεχθώ το 52 Σύνταγμα και τη Μοίρα Πυροβολικού. Έφτασε στη Μάνδρα το Βρετανικό Σύνταγμα από τη Θεσσαλονίκη. Το σταματήσαμε και πήραμε διάταξη να το αφοπλίσουμε. Τηλεφώνησα στο Σιάντο: «Έφτασε στη Μάνδρα Βρετανικό Σύνταγμα από τη Θεσσαλονίκη. Θα το αφοπλίσουμε». Απάντησε: «Να το αφήσετε να περάσει». Ξανατηλεφωνώ: «Αύριο αυτό το Σύνταγμα θα μας πολεμάει στην Αθήνα». Απάντησε: «Να το αφήσετε να περάσει». Δεύτερη απόδειξη ότι δεν είχε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ επιδίωξη κατάληψης της εξουσίας.

Εφημερίδα «ΕΛΛΑΔΑ» (τριμηνιαία έκδοση), χρόνος 20ος , Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2008, αρ. φύλλου 150 (σελ. 2)
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944 - Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Το ζήτημα της αντιμετώπισης των βρετανικών δυνάμεων ξανά στο προσκήνιο

Σε αυτό το εξαιρετικά κρίσιμο σημείο της μάχης, οι αμφιταλαντεύσεις της ηγεσίας του ΕΛΑΣ ως προς το ζήτημα της αντιμετώπισης των βρετανικών δυνάμεων φαίνεται ότι διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο. Στις 10 Δεκεμβρίου, παρά το γεγονός ότι είχαν συμπληρωθεί πέντε ημέρες μαχών, ο ΕΛΑΣ δεν είχε πραγματοποιήσει επίθεση κατά των βρετανικών δυνάμεων. Την ημέρα που ο στρατηγός Σκόμπη είχε αποφασίσει τη σύμπτυξη των βρετανικών στρατευμάτων στο Φάληρο λόγω της δεινής θέσης στην οποία είχαν βρεθεί μετά τη δεύτερη γενική επίθεση του ΕΛΑΣ (για την οποία θα γίνει αναλυτική αναφορά στη συνέχεια), δύναμη του βρετανικού 11ου Μηχανοκίνητου Τάγματος (11th King's Royal Rifle Corps Battalion - 11 KRRC), που κινούνταν από τη Θήβα μέσω Κάζας προς Αθήνα, κυκλώθηκε στην Ελευσίνα από τον ανεξάρτητο λόχο Μηχανικού της 16ης Ταξιαρχίας και δυνάμεις του 52ου Συντάγματος (Ανατολικής Θεσσαλίας) του ΕΛΑΣ.

Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στον διοικητή του λόχου Μηχανικού Παναγιώτη Γαλατσάνο και στον Βρετανό διοικητή, με στόχο τον αφοπλισμό της δύναμης αυτής, η εντολή που έφτασε από τον ίδιο τον Σιάντο άφησε εμβρόντητους τους αξιωματικούς του ΕΛΑΣ: «Να αφεθεί αμέσως ελεύθερο το αγγλικό τμήμα να βαδίσει στον προορισμό του, την Αθήνα. [...] Αυτή είναι η διαταγή, από τον ίδιο το Σιάντο, και να συμμορφωθείτε αμέσως άνευ άλλης συζητήσεως». (Γεώργιος Μπουτσίνης, Το αντάρτικο στην Αττική 1941-1945, Αθήνα, Νεόκοσμος 1979, σ. 511). Σύμφωνα με τον Γιώργο Μπουτσίνη, στέλεχος του 1/34 Τάγματος (Αττικοβοιωτίας), η κίνηση αυτή είχε καθοριστικές συνέπειες για τις λεπτές ισορροπίες που είχαν δημιουργηθεί τις ημέρες εκείνες στη μάχη της Αθήνας:

«Αυτό το επίλεκτο μηχανοκίνητο Τάγμα, των 800 κοκκινοσκούφηδων, έφτασε στην Αθήνα, πάνω στην πιο κρίσιμη ώρα και για τις δύο πλευρές των μαχομένων, και έριξε το βάρος του στην πλάστιγγα της μάχης. Έσωσε τους αμυνόμενους και έτοιμους να παραδοθούν [...] στα κτίρια της Σχολής Ευελπίδων και τη Διοίκηση Αγγλικών Αρμάτων Μάχης, που έδρευε εκεί, με ένα λόχο του που έφτασε την ύστατη στιγμή. Σχημάτισε με άλλο λόχο του προγεφύρωμα στο Πολυτεχνείο, που χρησίμεψε σαν αφετηρία για την κατάληψη του κέντρου. Και με τους υπόλοιπους λόχους του βάρυνε αποτελεσματικά στην έκβαση της μάχης της Αθήνας.» (Στο ίδιο, σ. 511-513. Ανάλογο επεισόδιο συνέβη στη Λιβαδειά όταν δυνάμεις της Ταξιαρχίας Ιππικού του ΕΛΑΣ κύκλωσαν μια βρετανική φάλαγγα 20 οχημάτων, τριών αρμάτων μάχης και πεζικού, η οποία κατευθυνόταν προς την Αθήνα. Και σε αυτή την περίπτωση η διαταγή που έλαβε ο Τάσος Μπουκουβάλας, καπετάνιος της ταξιαρχίας, από τον ίδιο τον στρατηγό Μάντακα, «Αφήστε τους να τους λιντσάρει ο αθηναϊκός λαός», άφησε άναυδους τους αξιωματικούς του ΕΛΑΣ. Ο Μπουκουβάλας θυμάται: «Έπεσε το ακουστικό από το χέρι μου! Φώναξα τους αξιωματικούς και τους ανακοίνωσα τη διαταγή του Μάντακα. Έμειναν άναυδοι»- Αλέξης Σεβαστάκης, Καπετάν Μπουκουβάλας. Το αντάρτικο ιππικό της Θεσσαλίας, Αθήνα, Διογένης, 1978, σ. 272.)



Αν και, σύμφωνα με βρετανική στρατιωτική έκθεση, στο συγκεκριμένο συμβάν περικυκλώθηκε ένας από τους λόχους του βρετανικού τάγματος, που προπορευότανε των υπολοίπων, και όχι ολόκληρο το τάγμα, η επισήμανση ότι «ακόμη και μερικές μέρες αφότου οι Βρετανοί είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν πλήρη δράση ενάντια στον ΕΛΑΣ [...] ο ΕΛΑΣ δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει ότι τους πολεμούσαμε» είναι χαρακτηριστική της αμηχανίας της ηγεσίας του ΕΛΑΣ απέναντι σε αυτό το κομβικής σημασίας ζήτημα:

«Το Τάγμα διατάχθηκε να έρθει από το βορρά μερικές μέρες μετά την έναρξη των εχθροπραξιών. Η 21C που προπορευόταν αιχμαλωτίστηκε στο χωριό ΕΛΕΥΣΙΝΑ. Κέρδισε την ελευθερία της έπειτα από 90 λεπτά διαπραγματεύσεων. Ομολογουμένως το κατάφερε αυτό λέγοντας σε αυτούς που τη συνέλαβαν ότι ανήκε στην ML, τον οργανισμό βοήθειας, και αν δεν απελευθερωνόταν, οι Έλληνες δεν θα λάμβαναν τρόφιμα [...]. Όμως η ευπιστία του ΕΛΑΣ στο να δεχτεί κάτι τόσο απίθανο αναντίρρητα βοήθησε στη δημιουργία μιας παραπλανητικής συμπεριφοράς για την οποία σύντομα θα πληρώναμε.» (British National Archives, WO 204/8312, 23rd Armoured Brigade, Operations in Greece, 15 Οκτωβρίου 1944 - 7 Ιανουαρίου 1945)

Αυτή δεν ήταν η μοναδική περίπτωση όπου η αναποφασιστικότητα που έδειξε η ηγεσία του ΕΛΑΣ απέναντι στην αντιμετώπιση των βρετανικών στρατευμάτων αποδείχθηκε μοιραία για τις δυνάμεις του και τελικά για την ίδια την έκβαση της μάχης. Στην παραπάνω έκθεση γίνεται αναφορά σε ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της σύγκρουσης, ότι οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ «ενώ εξαντλούσαν τη μανία τους ενάντια στην Αστυνομία και την 3η Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία, άφηναν τα βρετανικά στρατεύματα σε γειτονικές ή εκτεθειμένες τοποθεσίες ανενόχλητα». (Στο ίδιο)

Σύμφωνα πάντα με την έκθεση, το πλέον αξιοσημείωτο παράδειγμα αυτής της ανεξήγητης στάσης ήταν όταν λίγο μετά την έναρξη των εχθροπραξιών οι Βρετανοί ανακάλυψαν ότι «το σύνολο της διαθέσιμης για δύο ημέρες τροφοδοσίας βρισκόταν σε μια αποθήκη βαθιά μέσα στην ελεγχόμενη από τον ΕΛΑΣ περιοχή». Με μια απεγνωσμένη «μπλόφα», καθώς τα βρετανικά στρατεύματα είχαν αναλώσει τα υπάρχοντα αποθέματα τροφοδοσίας, βρετανικό κομβόι φορτηγών τριών τόνων ξεκίνησε για την αποθήκη αυτή. Το κομβόι «όχι μόνο δεν χτυπήθηκε από τον ΕΛΑΣ, αλλά, όπως αναφέρθηκε, ο ΕΛΑΣ βοήθησε στη φόρτωση των προμηθειών», προσφέροντας στους Βρετανούς πολύτιμες προμήθειες για τη συ­νέχιση της μάχης εναντίον του. (Στο ίδιο)

Όμως δύο άλλα ήταν τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα της επίπτωσης που είχε για την έκβαση της μάχης η αμηχανία της ηγεσίας του ΕΛΑΣ στο θέμα της αντιμετώπισης των βρετανικών στρατευμάτων. Το ένα αφορά την κύρια βρετανική βάση μεταφοράς στρατευμάτων, πολεμοφοδίων και κάθε είδους υλικών στην Αθήνα, δηλαδή το αεροδρόμιο στο Χασάνι (Ελληνικό). Αυτό το κομβικής σημασίας σημείο για τη διατήρηση των βρετανικών στρατευμάτων στην Αθήνα δεν έγινε στόχος επίθεσης από τον ΕΛΑΣ, παρά μόνο στο τέλος των Δεκεμβριανών, όταν μια μικρής κλίμακας επιχείρηση απέτυχε λόγω κακού συντονισμού. Μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου το αεροδρόμιο φυλασσόταν από μια μικρή βρετανική δύναμη, εξαιρετικά ευάλωτη σε πιθανή ισχυρή επίθεση, λόγω της αδυναμίας διαφυγής και του επίπεδου του εδάφους. Στην περίπτωση που το αεροδρόμιο έπεφτε στα χέρια του ΕΛΑΣ πριν από την άφιξη των βρετανικών ενισχύσεων, η συνέχιση της μάχης από την πλευρά των Βρετανών θα ήταν ουσιαστικά αδύνατη.

Εξίσου κομβικής σημασίας ήταν η περίπτωση της λεωφόρου Συγγρού, του μοναδικού οδικού άξονα που συνέδεε το αεροδρόμιο και τη βρετανική βάση στο Φάληρο με το κέντρο της Αθήνας. Μέχρι τις 11 Δεκεμβρίου βρετανικά φορτηγά με τρόφιμα, οπλισμό και στρατιώτες έκαναν ανενόχλητα εκατοντάδες δρομολόγια μεταξύ Φαλήρου και Αθήνας και αντίστροφα, συντηρώντας τις δυνάμεις τους στο κέντρο της πόλης, ενώ οι περιοχές δεξιά και αριστερά της Συγγρού βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του ΕΛΑΣ. Χωρίς αυτή τη δίοδο τροφοδοσίας η συνέχιση της μάχης ήταν ουσιαστικά αδύνατη για τους Βρετανούς, τουλάχιστον για την πρώτη εβδομάδα μετά την έναρξη των συγκρούσεων.

Ένας αντάρτης του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου θυμάται την αγανάκτηση που τους προκάλεσε το θέαμα των βρετανικών φορτηγών που κυκλοφορούσαν ανενόχλητα στη λεωφόρο Συγγρού: «Το μεσημέρι πιάσαμε θέσεις κατά μήκος της Λεωφόρου Συγγρού. Αποστολή μας ήταν να κοιτάμε τους Εγγλέζους που κουβαλούσαν στρατό και εφόδια από το Φάληρο. Δαγκώναμε τα ρούχα μας από την αγανάκτησή μας. Μας είχαν δώσει εντολή να μη χτυπάμε τους Εγγλέζους παρά μόνο όταν μας χτυπήσουν. Αυτό δεν μπορούσαμε να το καταλάβουμε». (Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου, Η νεκρή Μεραρχία. (Η III Μεραρχία του ΔΣ Πελο­πόννησου). Οδοιπορικό, Αθήνα, Αλφειός, 1986, σ. 133.)

Οι ανεξήγητες λοιπόν περιπτώσεις όπου ο ΕΛΑΣ άφησε ελεύθερα βρετανικά τμήματα ή τα βοήθησε να εξασφαλίσουν ζωτικής σημασίας προμήθειες για τη συνέχιση του πολέμου βρίσκουν την εξήγησή τους στην ανεδαφική, όπως αποδείχτηκε στην πράξη, επιδίωξη της ηγεσίας του να κρατηθούν οι Βρετανοί εκτός μάχης. Αλλά και όταν αυτό δεν ήταν πλέον δυνατό, η ηγεσία του ΕΛΑΣ δεν επιδίωξε την πρόκληση ενός καθοριστικού πλήγματος στις βρετανικές δυνάμεις. Για άλλη μια φορά το κενό της απουσίας σχετικού αρχειακού υλικού από την εαμική πλευρά καλύπτεται από τις βρετανικές εκθέσεις. Η ηγεσία του ΕΛΑΣ δεν στόχευε να «πετάξει στη θάλασσα» τους Βρετανούς, αλλά να τους φέρει σε τόσο δύσκολη θέση ώστε να αναγκαστούν να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις. Από τη στιγμή μάλιστα που ο ΕΛΑΣ θα είχε καταλάβει όλες τις εστίες αντίστασης των ελληνικών κυβερνητικών δυνάμεων, η διαπραγματευτική του θέση θα ήταν σαφώς πιο ενισχυμένη.

Αρχικά οι Βρετανοί, στην προσπάθειά τους να ερμηνεύσουν την ανεξήγητη ανοχή που επέδειξε ο ΕΛΑΣ απέναντι στα στρατεύματά τους, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως: «φαίνεται ότι δεν είχαν σχεδιάσει ούτε επιθυμούσαν μια σύγκρουση με τις βρετανικές δυνάμεις. Οι αναρίθμητες περιπτώσεις φιλίας που έχει δείξει ο ΕΛΑΣ στα βρετανικά στρατεύματα [...] και οι δηλώσεις πολλών αιχμαλώτων ότι είχαν εντολές να μην πυροβολούν κατά βρετανικών στρατευμάτων εκτός και εάν πρώτα αυτά τους πυροβολήσουν, υποστηρίζουν αυτή την άποψη» (British National Archives, WO 170/581, Arkforce and 23rd Armoured Brigade Group, 23rd Armoured Brigade Information Bulletin, 12 Δεκεμβριου 1944). Στην εξέλιξη της μάχης παρουσιάστηκαν στοιχεία που τεκμηρίωναν καλύτερα τη στάση αυτή από την πλευρά του ΕΑΜ. Σύμφωνα με αυτά, ο ΕΛΑΣ δεν πραγματοποίησε την αναμενόμενη γενική επίθεση στο κέντρο της Αθήνας γιατί στόχευε σε μια στρατιωτική «ισοπαλία» που θα του έδινε την ευκαιρία να νικήσει με πολιτικά μέσα:

[...] παρά τις επίμονες αναφορές για επικείμενες μαζικές επιθέσεις στο κέντρο της πόλης, ο ΕΛΑΣ δεν πραγματοποίησε κάποια σημαντική επίθεση. [...] Η κύρια ελπίδα του ΕΛΑΣ εξακολουθεί να είναι η πίεση της παραπληροφορημένης κοινής γνώμης σε Αγγλία, Αμερική και Ρωσία [...] [...] η πολιτική του ΕΛΑΣ στην Αττική έχει ως πιθανό στόχο να εξασφαλίσει στρατιωτική ισοπαλία οργανώνοντας ισχυρές αμυντικές θέσεις και εξασθενώντας τις βρετανικές επικοινωνίες, ενώ ο προπαγανδιστικός τους μηχανισμός προσπαθεί να εξασφαλίσει τη νίκη την οποία απέτυχαν να κατακτήσουν με στρατιωτικά μέσα. (British National Archives, WO 170/581, Arkforce and 23rd Armoured Brigade Group, 23rd Armoured Brigade Information Bulletin, 18 Δεκεμβριου 1944).

Όσο όμως περνούσαν οι ημέρες, με αυτήν του τη στάση ο ΕΛΑΣ διακινδύνευε το σύνολο της παρουσίας του στην Αθήνα. Από ένα σημείο και μετά η ανοχή απέναντι στους Βρετανούς συνεπαγόταν θύματα τόσο για τον ΕΑΑΣ όσο και για τους αμάχους. Η πρώτη προσπάθεια του ΕΛΑΣ να προσβάλει τον οδικό άξονα της Συγγρού πραγματοποιήθηκε μόλις στις 11 Δεκεμβρίου. Ελεύθεροι σκοπευτές τοποθετήθηκαν σε κτίρια και από τις δύο πλευρές της λεωφόρου και ένα πολυβολείο εγκαταστάθηκε στο εργοστάσιο ζυθοποιίας Φιξ επί της Συγγρού στο ύψος του Κουκακίου. Αυτή η κίνηση δημιούργησε τεράστια προβλήματα στις βρετανικές δυνάμεις, καθώς «έπρεπε να οργανώνονται φάλαγγες αυτοκινήτων με κατάλληλη συνοδεία στη διαδρομή Αθήνας-Φαλήρου» και δεν υπήρχαν «διαθέσιμες δυνάμεις για τέτοιου είδους επιχειρήσεις». (Στο ίδιο)
Μενέλαος Χαραλαμπίδης, ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944 - Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΕΛ 150-153
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ για τα αντιδραστικά ΑΛΥΤΡΩΤΙΚΑ εθνικιστικο-φασιστικά συλλαλητήρια

Για τα αντιδραστικά ΑΛΥΤΡΩΤΙΚΑ εθνικιστικο-φασιστικά συλλαλητήρια – με μορφή συνθημάτων:

– ΟΧΙ στα τυχοδιωκτικά εθνικιστικο-φασιστικά ΑΛΥΤΡΩΤΙΚΑ συλλαλητήρια των ΝΔ – «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» – ΑΝΕΛ - ΛΕΒΕΝΤΗ – Εκκλησιαστικής Αντίδρασης που τροφοδοτούν τον αντιδραστικό εθνικισμό-φασισμό και οδηγούν σε επικίνδυνη ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ της ΕΛΛΑΔΑΣ και ΟΛΩΝ των χωρών των ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ
 
– ΕΞΩ απ’ τα ΒΑΛΚΑΝΙΑ οι ιμπεριαλιστές (Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκοί, ΕΕ, ΡΩΣΙΑΣ)
 
– ΟΧΙ στον αντιδραστικό ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟ των εθνικιστικο-φασιστικών δυνάμεων ΕΛΛΑΔΑΣ – πΓΔΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ και αναγνώριση των υπαρκτών συνόρων μεταξύ των δυο χωρών
 
– Δυνάμωμα της πάλης των λαών ΕΛΛΑΔΑΣ – πΓΔΜακεδονίας κατά του ιμπεριαλισμού και των ξενόδουλων κυρίαρχων αστικών τάξεων
 
– Δυνάμωμα της πάλης κατά του Πολέμου – Εθνικισμού-Σοβινισμού-Ρατσισμού-Φασισμού-Ναζι-Φασισμου-θρησκευτικής σκοταδιστικής Αντίδρασης
 
– Επιστροφή στην Ελλάδα των λίγων εν ζωή Σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων πρώην ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ αλλά και των οικογενειών τους
 
– Αναγνώριση ΟΛΩΝ των δικαιωμάτων της Σλαβομακεδόνικης μειονότητας που η αντιδραστική αστική τάξη και τα κόμματά της από κοινού με τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ έχουν κηρύξει «ανύπαρκτη» (ΦΛΩΡΑΚΗΣ: «για το ΚΚΕ μακεδονική μειονότητα δεν υπάρχει» «Ρ» 16/9/1988, σελ.3)
 
– ΖΗΤΩ η φιλία των λαών των Βαλκανίων
 
– ΖΗΤΩ ο προλεταριακός διεθνισμός
31 Γενάρη 2018
ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

Η ορθότητα της Σταλινικής στρατιωτικής επιστήμης και τέχνης

Το άρθρο γράφεται με αφορμή την επέτειο της απόβασης των συμμαχικών στρατευμάτων στην Νορμανδία και το ρόλο τους στην ήττα της χιτλερικής Γερμανίας, που υπερβάλλεται σκόπιμα η συνεισφορά τους απο τις αστικές κυβερνήσεις σε σχέση με εκείνη της Σοβιετικής Ένωσης που έφερε το κύριο βάρος και συνέβαλε αποφασιστικά στη μεγάλη αντιφασιστική νίκη. 

Οι ιμπεριαλιστές,  η διεθνής αστική τάξη και η παγκόσμια αντίδραση προσπάθησαν, προσπαθούν, μα και στο μέλλον ακόμα περισσότερο θα προσπαθήσουν να συσκοτίσουν και μειώσουν τον αποφασιστικό ρόλο που έπαιξε η Σοβιετική Ένωση στον αγώνα ενάντια στον φασισμό, το ναζισμό και το μιλιταρισμό.

Προς την κατεύθυνση αυτή, μεγάλη και απαράδεκτη βοήθεια έδωσαν σ' αυτούς οι χρουτσωφικοί σύγχρονοι αναθεωρητές με τις συκοφαντίες και τις επιθέσεις ενάντια στον ανώτατο διοικητή του πρώην Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού Ι. Β. Στάλιν. Ομως ούτε οι χονδροειδείς πλαστογραφίες των αστών θανάσιμων εχθρών του σοσιαλισμού, οι οποίοι προσπάθησαν και προσπαθουν να παρουσιάσουν σαν κύριο παράγοντα της νίκης το μεγάλο οικονομικό και στρατιωτικό δυναμικό των ΕΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας και συγκρίνοντας τη μάχη του Στάλινγκραντ ή του Κούρσκ με εκείνη του Ελ Αλαμέιν την Αφρική η αλλού, μα ούτε οι πιό ποταπές συκοφαντίες των χρουτσωφικών, τιτοϊκών και γκορμπατσωφικών κατά του Στάλιν, του πρώην Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού και ολοκλήρου του σοβιετικού λαού μπορούν να συσκοτίσουν την ιστορική αλήθεια.

Στη φωτιά του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, στις αποφασιστικές μάχες, αποδείχθηκε η ορθότητα της Σταλινικής στρατιωτικής επιστήμης και τέχνης, εκφράστηκε με μεγάλη και αδιαφιλονίκητη δύναμη ο ρόλος του Ι. Β. Στάλιν σαν έξοχου ηγέτη της τότε Σοβιετικής Ένωσης, του Κόκκινου Στρατού, σαν αρχιτέκτονα της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης κατά της χιτλερικής Γερμανίας.

Ο Στάλιν στηριζόμενος στις αρχές της μαρξιστικής-λενινιστικής επιστήμης σχετικά με τον πόλεμο και το στρατό, στην ορθή πολιτική που επεξεργάστηκαν το Κομμουνιστικό Κομμάτι των Μπολσεβίκων και το σοβιετικό κράτος, γνωρίζοντας βαθιά τους αντικειμενικούς νόμους της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και τους άλλους ηθικοπολιτικούς παράγοντες, ανέβασε σε υψηλότερη βαθμίδα τη στρατιωτική επιστήμη, συνέδεσε στενά τα στρατιωτικά με τα πολιτικο-οικονομικά προβλήματα και καθόρισε σταθερά την αλληλοεξάρτησή της.

Η στρατιωτική μεγαλοφυΐα του Στάλιν συνίσταται στην επεξεργασία πολλών προβλημάτων και αρχών της στρατηγικής, της επιχειρησιακής τέχνης, της τακτικής και προπαντός στον επιστημονικό καθορισμό των μόνιμων παραγόντων που δρουν συνεχώς στον πόλεμο, όπως είναι: η σταθερότητα του μετόπισθεν, το ηθικό του στρατού, ο αριθμός και η ποιότητα των μεραρχιών, ο εξοπλισμός του στρατού και οι οργανωτικές και διοικητικές ικανότητες των στελεχών. Ακριβώς στον καθορισμό των προβλημάτων αυτών έγκειται η ουσία της Σταλινικής στρατιωτικής τέχνης.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα των Μπολσεβίκων της τότε Σοβιετικής Ένωσης και η σοβιετική κυβέρνηση, με βάση τις αρχές αυτές της στρατιωτικής επιστήμης απ' την περίοδο ακόμη της ειρηνικής οικοδόμηστου σοσιαλισμού είχαν πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα για να μεγαλώνει και δυναμώνει η αμυντική ικανότητα της χώρας, οξύνοντας την επαγρύπνιση και στη όλων των σωμάτων των ενόπλων δυνάμεων. Σάν αποτέλεσμα των μέτρων αυτών, η τότε Σοβιετική Ένωση μπόρεσε και αντιμετώπισε την επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας, η οποία βοηθούμενη απο την διεθνή αστική τάξη, αφού προετοιμάστηκε γρήγορα για πόλεμο, αφού κατέλαβε όλη την Ευρώπη βάζοντας στο χέρι όλη την πολύ ανεπτυγμένη οικονομική βάση τις, κατεύθυνε όλες τις ένοπλες δυνάμεις στην Ανατολή, ρίχνοντας τις ενάντια στην τότε Σοβιετική Ένωση.

Το ανώτατο γερμανικό αρχηγείο, υπολογίζοντας ότι το πολυεθνικό σοβιετικό κράτος και ο στρατός του ήταν αδύνατα και θα συντρίβονταν ακόμα απ' τα πρώτα χτύπημα, κατάρτισε το πολεμικό σχέδιο "Μπαρμπαρόσα", το οποίο προέβλεπε με μερικά ισχυρά και αιφνιδιαστικά χτυπήματα να συντρίψει τις κύριες δυνάμεις του τότε σοβιετικού στρατού και στις παραμονές του χειμώνα να θέσει εκτός μάχης τη Σοβιετική Ένωση. Μα ο πόλεμος απόδειξε, ότι όλες οι προβλέψεις της ανώτατης γερμανικής διοίκησης, στηρίζονταν στους πρόσκαιρους παράγοντες του "κεραυνοβόλου πολέμου" ήταν βασικά εσφαλμένες πέρα για πέρα.

Στον "κεραυνοβόλο πόλεμο" του γερμανικού ναζιστικού στρατού αντιπαρατέθηκε η Σταλινική στρατιωτική ιδέα, η οποία στη δημιουργημένη κατάσταση της αρχικής περιόδου, έθεσε σα σκοπό, με επιμονή και ενεργό δράση, της εξασθένιση της δύναμης κρούσης του αντιπάλου, την εξασφάλιση χρόνου για την επιστράτευση, τη συγκέντρωση και τακτοποίηση για τη δημιουργία της υπεροχής σε έμψυχο και άψυχο υλικό, για την προσαρμογή όλης της βιομηχανίας και οικονομίας στις ανάγκες του πολέμου, ώστε να δημιουργηθούν έτσι ευνοϊκοί όροι για τη πλήρη συντριβή των εχθρικών δυνάμεων.
Στις μεγάλες αμυντικές μάχες που διεξήγαγε ο σοβιετικός στρατός το καλοκαίρι του 1941 ως το φθινόπωρο του 1942 αντιμετωπείσθηκαν τα ισχυρά χτυπήματα των πολύ μεγαλύτερων γερμανικών δυνάμεων, προξενήθηκαν σ' αυτές πολύ αισθητές ζημιές και έγινε έτσι δυνατό να σταματήσει οριστικά η παραπέρα προέλαση του εχθρού. Στις σφοδρές και αιματηρές αυτές μάχες απ' τις παραμεθόριες περιοχές ως τα ενδότερα της χώρας, ο γερμανικός στρατός προσέκρουσε παντού στην επιμονή άμυνα των μονάδων του σοβιετικού στρατού, η οποία μεγάλωνε συνεχώς. Μια τέτοια αντίσταση ο γερμανικός στρατός δεν είχε συναντήσει ποτέ. Στις αμυντικές επιχειρήσεις του Τεχβίν, Ροστόβ και Λένινγκραντ, της Οδησσού και Σεβαστούπολης, σε προετοιμασμένες απο πρίν ζώνες, προξενήθηκαν μεγάλες απώλειες στον εχθρό. Η ηρωική υπεράσπιση της Μόσχας, η οποία έγινε απροσπέραστη για το γερμανικό στρατό και η επίθεση που προετοίμασε και διεύθυνε ο στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης Γ. Κ. Ζούκοφ, με βάση τις υποδείξεις του ανώτατου διοικητή, έφερε σαν αποτέλεσμα τη συντριβή της κύριας επιθετικής γερμανικής συσπείρωσης και σταμάτησε οριστικά την προέλαση της σ' αυτή την στρατιωτική κατεύθυνση. Ο "κεραυνοβόλος πόλεμος" απέτυχε πλέρια.
Σε τέσσερις μήνες πόλεμο η χιτλερική Γερμανία έχασε στο σοβιετικό μέτωπο γύρω στα 4 εκατομμύρια (νεκρούς, τραυματίες και αιχμαλώτους). Η ριζική αυτή καμπή στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πραγματοποιήθηκε απο τον τότε ηρωικό και ένδοξο Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό στις θρυλικές μάχες του Στάλινγκραντ και του Κούρσκ. Στη μάχη του Στάλινγκραντ βρήκαν την πιο λαμπρή εφαρμογή οι ιδέες του Ι. Β. Στάλιν σχετικά με το πέρασμα σε στρατηγική αντεπίθεση, σχετικά με τα ισχυρά πλήγματα για την περικύκλωση και εκμηδένιση μεγάλων συσπειρώσεων του εχθρού, σχετικά με τη δημιουργία του εσωτερικού και εξωτερικού μετώπου της κύκλωσης, σχετικά με τη μυστική και γρήγορη συγκέντρωση των εφεδιών, σχετικά με την εκλογή της κατεύθυνσης του κύριου χτυπήματος, καθώς και με την τέλεια διεύθυνση των στρατευμάτων για την πραγματοποίηση του γενικού σκοπού της επιχείρησης.

Αν η επιχείρηση του Στάλινγκραντ ήταν πρωτοφανές παράδειγμα περικύκλωσης μιας πολύ μεγάλης συσπείρωσης του εχθρού και πλέριας εκμηδένισής της, η επιχείρηση του Κούρσκ ήταν ένας λαμπρός συνδυασμός της κλασσικής άμυνας με σύγχρονη αποφασιστική αντεπίθεση, με την οποία επιτεύχθηκε η εκμηδένιση των πιο ισχυρών στρατιών, κυρίως δε των στρατιών των τανκς του εχθρού. Η θρυλική μάχη του Κούρσκ πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις προτάσεις των διοικητών του κεντρικού μετώπου και του μετώπου του Βορόνεζ από το στρατάρχη της τότε Σοβιετικής Ένωσης Κ. Κ. Ρομοσόφσκι και του στρατηγού στρατιάς Ν. Φ. Βατιούνιν.

Η μεγάλη βαρύτητα των μαχών αυτών στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο φαίνεται και απ' την εκτίμηση που έκανε τότε ο Στάλιν, ο οποίος είχε πεί: "αν η μάχη του Στάλινγκραντ προανάγγειλε τη δύση του γερμανικού ναζιστικού στρατού, η μάχη του Κούρσκ τον οδήγησε στο χείλος της καταστροφής".

Το 1944, που είναι γνωστό στην ιστορία του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου σαν χρόνος των δέκα σταλινικών χτυπημάτων, καθόρισε οριστικά τις τύχες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στις επιχειρήσεις αυτές ο τότε σοβιετικός στρατός πραγματοποίησε το λαμπρό και στρατηγικό ελιγμό δίνοντας αλλεπάληλα χτυπήματα, τα οποία έσπασαν το γερμανικό μέτωπο σε πολλές κατευθύνσεις και αφαίρεσαν απο την γερμανική διοίκηση τη δυνατότητα χρησιμοποιεί τις εφεδρίες τις στις απειλούμενες κατευθύνσεις κυκλώνοντας και εκμηδενίζοντας διαδοχικά μεγάλες συσπειρώσεις του εχθρού στο έδαφός του.

Οι επιτυχίες αυτές του τότε σοβιετικού στρατού έδωσαν παραπέρα ορμή στον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα των σκλαβομένων λαών της Ευρώπης. Οι νίκες του σοβιετικού στρατού στις επιχειρήσεις του Δεύτερου Παγκοσμίου Πόλεμου απέδειξαν την υπεροχή της σοβιετικής στρατιωτικής τέχνης και γην εξασφάλιση, με δημιουργικό τρόπο των μονίμων παραγόντων που εξασφαλίζουν την έκβαση του πολέμου. Η σταθερότητα και η δύναμη των σοβιετικών μετόπισθεν που στηρίζονταν στο τότε κοινωνικό σύστημα, στη σοσιαλιστική οικονομία, στην οργάνωση των εργαζόμενων μαζών, στην ιδεολογία, στην επιστήμη, κλπ. επέδειξε τη μεγάλη ζωτικότητά της σ' όλο το διάστημα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Οι βάσεις της βιομηχανικής άμυνας της τότε Σοβιετικής Ένωσης δημιουργήθηκαν σαν αποτέλεσμα της ορθής και διορατικής πολιτικής του Κομμουνιστικού Κόμματος των Μπολσεβίκων και της Σοβιετικής Κυβέρνησης για τη σοσιαλιστική εκβιομηχάνιση της χώρας, για την κολλεκτιβοποίηση της γεωργίας και για την ολόπλευρη ανάπτυξη της επιστήμης, τεχνικής και μόρφωσης.

Η οικονομία της τότε Σοβιετικής Ένωσης έλυσε με επιτυχία πολλά και περίπλοκα τεχνικο -επιστημονικά προβλήματα κάνοντας έτσι δυνατό να εφοδιαστεί ο στρατός μ' όλα τα μέσα και με την αναγκαία πολεμική τεχνική.

Στη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου η ενότητα και το υψηλό ηθικό των λαών και του σοβιετικού στρατού εκδηλώθηκαν όσο ποτέ πριν και μετατράπηκαν σε ασυγκράτητη δύναμη. Η αστείρευτη αυτή γιγαντιαία δύναμη πήγαζε απο το δίκαιο αγώνα που έκανε ολόκληρος και σύσσωμος ο λαός της τότε Σοβιετικής Ένωσης για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής πατρίδας, καθοδηγούμενος απο το Κομμουνιστικό Κομμάτι των Μπολσεβίκων,  τη σοβιετική κυβέρνηση, που επικεφαλής τους βρισκόταν ο μεγάλος Στάλιν.

«Φωνή της Αλήθειας», αρ. φυλ. 18, 15-31 Ιούλη 1994
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Κλέμεντ Γκότβαλντ - Ο μεγάλος τσεχοσλοβάκος κομμουνιστής ηγέτης

Ο Κλέμεντ Γκότβαλντ, καθοδηγητής του τσεχοσλοβάκικου προλεταριάτου και μια απ' τις επιφανέστερες ηγετικές φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, γεννήθηκε στις 23.11.1896 στο χωριό Γκέγκιτς της Μοραβίας απο φτωχή αγροτική οικογένεια.

Ο μικρός Κλέμεντ, στέλνετε απ' τους γονείς του σε συγγενείς στη Βιέννη για να δουλέψει και να μάθει το επάγγελμα του μαραγκού. Έτσι ο Γκότβαλντ, που απο την παιδική του ηλικία γνώρισε την πείνα, την ανέχεια, τη φτώχεια και την εκμετάλλευση, μπαίνει μικρός στην βιοπάλη, γεγονός που ατσαλώνει γρήγορα το χαρακτήρα και τον οδηγεί νωρίς (16 χρονό) στις γραμμές του σοσιαλδημοκρατικού νεολαιίστικου κινήματος. Όταν αργότερα για πρώτη φορά διάβασε το "Κράτος και Επανάσταση" του Λένιν δήλωσε: "τώρα μου άνοιξαν τα μάτια,  ως τώρα βάδιζα στα σκοτάδια".
Ο πρώτος παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος, η μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, ο αγώνας για την κατάκτηση της ανεξαρτησίας της πατρίδας του, οι μαχητικοί ταξικοί αγώνες της εργατικής τάξης και της αγροτιάς της Τσεχίας και Σλοβακίας τον βρίσκουν πρωτοπόρο μαχητή κομμουνιστή στις πρώτες γραμμές των επαναστατικών ταξικών αγώνων του προλεταριάτου της χώρας του.

Στην περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου επιστρατεύεται, στη συνέχεια αποφασίζει να λιποταχτήσει και αγωνίζεται κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Στα μέσα του 1919 η Τσεχοσλοβακία αποκτά την ανεξαρτησία της.

Ο μεγάλος Οχτώβρης και οι ταξικοί αγώνες του προλεταριάτου επιρρεάζουν θετικά το εργατικό κίνημα στην Τσεχοσλοβακία που οδηγείται στην ίδρυση του κομμουνιστικού κόμματος το 1921, του οποίου ένας από τους ιδρυτές του ήταν και ο Κλέμεντ Γκότβαλντ. Ο Γκότβαλντ στέλνεται από το κόμμα σαν στέλεχος στη Σλοβακία.

Με την πρακτική πολιτική δράση και τη συνεχή θεωρητική κατάρτιση αναδείχνεται σ' ένα απο τα πιό δραστήρια και ικανά στελέχη του ΚΚΤσ, αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Το 1925 είναι μέλος της ΚΕ και του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΤσ. Και στα 1926-29 είναι υπεύθυνος του τμήματος προπαγάνδας και διαφώτισης της ΚΕ του ΚΚΤσ, ενώ στο 5ο Συνέδριο του ΚΚΤσ (1929) εκλέγεται Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΤσ και το 1945 πρόεδρος του ΚΚΤσ. Το 1928 εκλέγεται μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΕΕΚΔ) και στα 1931-1943 χρημάτισε Γραμματέας της ΕΕΚΔ.

Με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία αγωνίστηκε για την συγκρότηση Ενιαίου Εθνικού Λαϊκού Μετώπου ενάντια στην αντίδραση. Καλούσε συνέχεια το λαό να ξεσηκωθεί ενάντια στους χιτλερικούς κατακτητές. Το 1944 φουντώνει το παρτιζάνικο κίνημα στη Σλοβακία, το οποίο καθοδηγείται απο τον ίδιο τον Γκότβαλντ με επιτυχία. Με τη βοήθεια του κόκκινου στρατού που προχωρούσε θριαμβευτικά από νίκη σε νίκη, τον απρίλη του 1945 στο Κοσίτσε (στα ανατολικά σύνορα της Σλοβακίας) η κυβερνητική επιτροπή καταστρώνει το σχέδιο για την μετά την απελευθέρωση κατάσταση. Στις 7.5.1945 τα Σοβιετικά στρατεύματα απελευθερώνουν την Πράγα. Η κυβέρνηση μεταφέρεται στην Πράγα. Το ΚΚΤσ, με επικεφαλής τον Γκότβαλντ δουλεύει ακούραστα και κινείται δραστήρια για την τελική επικράτηση της εργατικής τάξης και της αγροτιάς. Το ΚΚΤσ συντρίβει τα σχέδια της αντίδρασης και ο λαός με επικεφαλής το κόμμα παίρνει την εξουσία στις 25.2.1948.

Το κόμμα εγκαθιδρύει Λαϊκή Δημοκρατία και ρίχνεται στη δουλειά, εφαρμόζοντας δίχρονο πλάνο. Το ΚΚΤσ αποκτά μεγάλο κύρος, έχει την εκτίμηση της Σοβιετικής Ένωσης και ειδικά του ίδιου του Στάλιν και όλων των άλλων κρατών των Λαϊκών Δημοκρατιών.

Ο Γκότβαλντ ήταν πράγματι ένας ικανός ηγέτης του προλεταριάτου με πολλά προσόντα που ο λαός της χώρας του τον θεωρούσε δικαιολογημένα δικό του άνθρωπο, γιατί προέρχονταν από την ίδια την εργατική τάξη.

Επιστρέφοντας από την κηδεία του Στάλιν "πεθαίνει" απρόοπτα μέσα σε 3 μέρες, δηλαδή στις 14.3.1953. Η ιατρική ανακοίνωση έλεγε ότι πέθανε από πνευμονία, ο κόσμος όμως δεν το πίστεψε διότι σχημάτισε τη γνώμη ότι ο Κλέμεντ Γκότβαλντ δηλητηριάστηκε στη Μόσχα για αργό αλλά σίγουρο θάνατο. Η γυναίκα του είχε δηλώσει τότε: "μου καταστρέψατε τον άνδρα μου". Από εκείνη τη στιγμή έγινε άφαντη από την κοινωνία. Ετσι εξοντώνεται από τη ρεβιζιονιστική αντίδραση ένας από τους πιο πιστούς μαθητές και συναγωνιστές του Ιωσήφ Στάλιν ένας μαχητικός και συνεπής υπερασπιστής της υπόθεσης της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, που το διεθνές προλεταριάτο θα διατηρεί ζωντανό στη μνήμη του και θα τον τιμά για τους λαμπρούς του αγώνες.

«Φωνή της Αλήθειας», αρ. φυλ. 26, 1-31 Δεκέμβρη 1994
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Για το «θάνατο» - δολοφονία του Στάλιν

Εκτός απο την ομολογία του Μικογιάν στον σύντροφο Ενβέρ Χότζα για ύπαρξη σχεδίου δολοφονίας του Στάλιν («ότι αυτοί μαζί με τον Χρουστσιόφ και τους συντρόφους τους είχαν αποφασίσει να κάνουν απόπειρα, να δολοφονήσουν τον Στάλιν, αλλά αργότερα, όπως μας είπε ο Μικογιάν παραιτήθηκαν απ’ αυτό το σχέδιο» Ε. Χότζα: Με το Στάλιν, σελ 26., Αθήνα 1980), υπάρχει η αφήγηση του Ερνεμπούργκ στον Jean Paul Sartre ("Corriere della Serra", 2 Ιούνη 1964) ότι ο Στάλιν έπεσε θύμα κανονικής σκευωρίας. Τα τηλέφωνα που συνέδεαν το γραφείο του με την προσωπική του φρουρά είχαν κοπεί. Οι συνωμότες είχαν ειδοποιήσει φιλικά προσκείμενα στρατιωτικά τμήματα να καταλάβουν το Κρεμλίνο αν δεν ελέβγαιναν σε προκαθορισμένη ώρα. Αυτό είναι σωστό. Η κατάληψη της Μόσχας από μονάδες της NKVD  μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δείχνει πως υπήρχε ένα καλά οργανωμένο σχέδιο.

«Φωνή της Αλήθειας», αρ. φυλ. 26, 1-31 Δεκέμβρη 1994
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

ΝΙΚΟΣ ΒΥΘΟΥΛΚΑΣ - κομμουνιστής λαϊκός αγωνιστής, μέλος του ΚΚΕ (1918-55).

Ο Νίκος Βυθούλκας γεννήθηκε στο χωριό Πηλίου το 1910 και με πολλές στερήσεις σπούδασε πολιτικός μηχανικός.
Πήρε μέρος στον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα του λαού μας, στα χρόνια της ναζι-φασιστικής κατοχής απο τις γραμμές του ΕΛΑΣ (Πήλιο, Κίσσαβο, κλπ).

Στα χρόνια 1946-49 πολέμησε τους ντόπιους μοναρχοφασίστες στις γραμμές του ένδοξου και ηρωικού ΔΣΕ  με το βαθμό του ταγματάρχη -μηχανικού και καθοδήγησε τα οχυρωματικά έργα του ΔΣΕ  στο Βίτσι - Γράμμο.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ βρέθηκε πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκένδη όπου τελείωσε το Πολυτεχνείο και διορίστηκε υπεύθυνος οικοδομών του μεγάλου εργοστασίου αεροπορίας Α και Β Τασκένδης.

Με την ανοιχτή ανάμιξη των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ το '55 υπεράσπισε με συνέπεια την επαναστατική γραμμή του κόμματος και την εκλεγμένη ηγεσία του με επικεφαλής τον Νίκο Ζαχαριάδη. Στα επόμενα χρόνια και ως το θάνατο του πάλεψε με συνέπεια ενάντια στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό και τη διορισμένη οπορτουνιστική ηγεσία των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη, μαζι με τη μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών.

Ο κομμουνιστής Νίκος Βυθούλκας διακρίνονταν για το ήθος και την τιμιότητά του, τα οποία παραμένουν αξέχαστα σ' εκείνους που δούλεψαν, πάλεψαν και έζησαν μαζί του.
Για την ακλόνητη στάση και τη συνεπή πάλη του ενάντια στο ρεβιζιονισμό, οι διορισμένοι ρεβιζιονιστές τον διέγραψαν απο το κόμμα μετά τη λεγόμενη "6η Ολομέλεια ", και τον έδιωξαν απο τη δουλειά. Οι συνεχείς διωγμοί κλόνησαν την υγεία του με αποτέλεσμα να πεθάνει πρόωρα, στις 11 Μάρτη 1968 στην Τασκένδη.
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

Η εισβολή της Τουρκίας στην κουρδική περιοχή Αφρίν

Του Σεϊτ Αλντογάν - Δημοσιογράφου

Από τότε που άρχισε ο πόλεμος στη Συρία, το τουρκικό καθεστώς είχε ανακοινώσει αρκετές φορές ότι «οι ελεύθερες κουρδικές περιοχές είναι κόκκινη γραμμή της Τουρκίας».
Οι κατακτήσεις και η ενδυνάμωση του κουρδικού κινήματος στη Συρία, προκαλούσαν μόνιμο πονοκέφαλο στην Αγκυρα και η κυβέρνηση της Τουρκίας απαιτούσε από το ΝΑΤΟ και τους στρατηγικούς συμμάχους της, να συμβάλλουν ώστε να δημιουργηθεί μια ουδέτερη ζώνη ασφαλείας στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας

Και ο φόβος του Τουρκικού καθεστώτος δεν ήταν αβάσιμος: Μια ελεύθερη κουρδική περιοχή στη Συρία, που θα κατείχε 590 χιλιόμετρα, ήταν ένα γεγονός το οποίο τρόμαζε την κυβέρνηση της Αγκυρας.

Εχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη της Ρωσίας, η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία για εισβολή. Την ευνοούσαν απόλυτα οι συνθήκες που επικρατούσαν.
Η Αμερική είχε ξεκινήσει την δημιουργία ενός νέου στρατού στην Συρία. Σύμφωνα με τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, οι Κούρδοι θα αναλάμβαναν τον έλεγχο σε όλο το μήκος στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας. Μια προοπτική που θα άλλαζε τις στρατηγικές ισορροπίες στην περιοχή προς όφελος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.


Η πιθανή αυτή εξέλιξη δημιουργούσε έντονο προβληματισμό και ανησυχία στο καθεστώς της Μόσχας.
Το Κρεμλίνο, λοιπόν, έδωσε το πράσινο φως στην Τουρκία, για μια στρατιωτική εισβολή στην Κουρδική περιοχή του Afrin.
Οι στοχεύσεις της Ρωσίας αποσκοπούσαν απ’ την μια να ματαιώσει τους αμερικάνικους σχεδιασμούς και από την άλλη να αποκτήσει τις δυνατότητες να επιβάλλει μια λύση στο Κουρδικό που θα εξυπηρετούσε τα δικά της γεωστρατιωτικά σχέδια.
Ετσι η Ρωσία απέσυρε τις στρατιωτικές της δυνάμεις απ’ την περιοχή Αφρίν ανοίγοντας το δρόμο για την εισβολή του τουρκικού στρατού.

Διαρκή επιδίωξη του καθεστώτος της Αγκυρας είναι να δημιουργήσει μία ζώνη ασφαλείας στα σύνορά της με βάθος 50 χιλιόμετρα.

Με την εισβολή αυτή δεν επηρεάζονται οι ισορροπίες στο εσωτερικό της Συρίας. Οξύνονται όμως οι τριβές μεταξύ Αμερικής και Ρωσίας που επιθυμούν να έχουν κυρίαρχο ρόλο στην περιοχή. 

Από την άλλη, η επίθεση του τουρκικού καθεστώτος στο Κουρδιστάν της Συρίας στην ουσία σημαίνει ότι ανοίγονται καινούργια πολεμικά μέτωπα στο εσωτερικό και εξωτερικό της Τουρκίας. Εχουμε δηλαδή μια επίθεση ενάντια σ’ ολόκληρο τον κουρδικό λαό και τα αποτελέσματα αυτής της εισβολής δεν θα αργήσουν να φανούν.

 Αναφέροντας τις πρώτες εκτιμήσεις γι’ αυτή την επιλογή του καθεστώτος της Αγκυρας μπορεί να συμπεράνουμε:

- Η Τουρκία συνεχίζει την επεκτατική πολιτική στην περιοχή

- Ο Ερντογάν θα χρησιμοποιήσει την εισβολή για τη νομιμοποίηση του σουλτανικού καθεστώτος, που επιθυμεί,  δημιουργώντας περισσότερες εθνικιστικές και ρατσιστικές καταστάσεις.
 Ήδη έχει αναθεωρήσει το Σύνταγμα, αποκτώντας υπερεξουσίες, ενώ θέλει να καθιερώσει τις φασιστικές πρακτικές του, με το προσχηματικό επιχείρημα ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο.

Είναι γνωστό ότι ύστερα απ’ την απόπειρα πραξικοπήματος έχει καταργηθεί η Βουλή στην Τουρκία και ο Ερντογάν ελέγχει όλη την εξουσία με προεδρικά διατάγματα.
Η εισβολή αυτή και το σκηνικό που δημιουργείται, τον βοηθάει να συνεχίζει και να παγιώνει αυτή την πολιτική.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση, ο Ερντογάν, έχει δημιουργήσει κατάσταση πόλωσης στο εσωτερικό της Τουρκίας, κάτι που τον διευκολύνει να συσπειρώνει τους οπαδούς του και να καλλιεργεί ψυχροπολεμικό κλίμα.
Εκτός αυτού, ο Τούρκος ηγέτης, έχει σύμμαχο του όλες τις συντηρητικές και φασιστικές δυνάμεις της χώρας, οι οποίες δηλώνουν ότι θα συμμαχήσουν στις εκλογές μαζί του.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι στο εθνικιστικό αυτό δηλητήριο συμπαρατάσσετε και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Την τεράστια προπαγάνδα του Ερντογάν και της κυβέρνησής του, ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν τα ΜΜΕ της Τουρκίας που είναι απόλυτα ελεγχόμενα από το καθεστώς. Εκτός από ελάχιστες εφημερίδες και περιοδικά, τα υπόλοιπα ΜΜΕ παραληρούν καθημερινά με κραυγαλέους τίτλους του τύπου «Αλλάχ Αλλάχ έρχεται ο στρατός του Μωάμεθ».
Οι πόλεις της Τουρκίας έχουν γεμίζει με αφίσες οι οποίες θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τα έργα επιστημονικής φαντασίας του Hollywood και παρουσιάζουν τον Ερντογάν θριαμβευτή του πολέμου που ξεκίνησε.

Παράλληλα για τα λαϊκά στρώματα της Τουρκίας η κατάσταση είναι δραματική και δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι αυτή η κατάσταση θα αναστραφεί σύντομα.

- Στην Τουρκία αυξάνεται η κρατική τρομοκρατία και διαρκώς διογκώνονται οι φασιστικές πρακτικές. Ο Ερντογάν έχει ανακοινώσει επανειλημμένες φορές ότι δεν θα ανεχτεί οποιαδήποτε αντιπολίτευση. Ακόμα πιο σαφής είναι η τελευταία δήλωση που έκανε για την εισβολή στο Αφρίν: «όσοι τολμήσουν να βγουν στους δρόμους να ξέρουν ότι η αστυνομία θα βρεθεί στο σβέρκο τους και θα τους λιώσουμε».
Είναι περιττό να υπενθυμίσουμε ότι ήδη έχει απαγορευτεί σ’ όλη την Τουρκία και το Κουρδιστάν κάθε είδος εκδηλώσεις και διαμαρτυρίες για την πολεμική επιχείρηση στο Αφρίν. Κάθε απόπειρα καταδίκης της εισβολής, αντιμετωπίζεται με αστυνομική και δικαστική δίωξη.

Μπροστά σ' αυτά τα δεδομένα, είναι άμεση αναγκαιότητα στην Τουρκία και στο Κουρδιστάν, οι λαοί να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο τον αγώνα τους για ελευθερία και δημοκρατία.
Η πολιτική του δικτάτορα δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή απ’ τους λαούς, μειονότητες, εργαζόμενους και απ’ όλα τα καταπιεσμένα στρώματα.


Το κόμμα Εργασίας έδωσε στην δημοσιότητα μια σχετική ανακοίνωση, καταδικάζοντας την εισβολή στρατιωτικών δυνάμεων στην Κουρδική περιοχή του Afrin, καλώντας παράλληλα τους λαούς της Τουρκίας να εντείνουν τον αγώνα για δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Στην ανακοίνωσε τονίζεται ότι αυτή η εξέλιξη, συμβάλλει στην ένταση της εχθρότητας ανάμεσα στους λαούς της περιοχής, ενώ παράλληλα οδηγεί το καθεστώς της Αγκυρας σε μεγαλύτερες πολεμικές εμπλοκές.
Το πρόσχημα της εισβολής με την επίκληση της απελευθέρωσης της περιοχής Αφρίν, δεν έχει καμιά βάση, αφού είναι μια περιοχή που κυβερνιέται δημοκρατικά, υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση.

Η εισβολή των Τούρκικων στρατιωτικών δυνάμεων, αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης με το καθεστώς της Μόσχας, πέρα από τις νέες εκατόμβες νεκρών, εντάσσεται και στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων για τον έλεγχο της περιοχής.
Η πολεμική ενέργεια των Τούρκων, εκτός απ’ τα πρωτοφανή οφέλη για το καθεστώτος της Αγκυρας, δίνει και την δυνατότητα στους Ρώσους να αποκτήσουν πρωτεύοντα ρόλο και να καθορίσουν σύμφωνα με τα συμφέροντα τους. τις εξελίξεις στην Συρία.

Είναι φανερό ότι η εισβολή οδηγεί την χώρα σε μεγαλύτερους κινδύνους. Η πραγματική απειλή δεν είναι οι Κούρδοι που πολεμούν το ISIS και τους υπόλοιπους τζιχαντιστές, τονίζεται στην ανακοίνωση του Κόμματος Εργασίας. Η πραγματική απειλή προέρχεται από τους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους συνεργάτες του οι οποίοι δημιουργούν πολέμους και εχθρότητα ανάμεσα στους λαούς της περιοχής, συμπληρώνει.

Το κόμμα του Ερντογάν έχοντας την αμέριστη υποστήριξη από το κόμμα της «Εθνικής Δράσης» (Γκρίζοι λύκοι) βομβαρδίζει και εισβάλλει σ’ αυτή την περιοχή, όχι γιατί θεωρεί ότι απειλείται η Τουρκία, αλλά γιατί το καθεστώς της Αγκυρας φοβάται τις συνέπειες που θα υπάρξουν από την δημιουργία Κουρδικής επικράτειας στην Συρία, αναφέρετε μεταξύ άλλων στην ανακοίνωση του κόμματος Εργασίας με την κατακλείδα της να τονίζει: «Εμείς ως Κόμμα Εργασίας καλούμε τον Τουρκικό λαό, τους εργάτες και εργαζόμενους, όλες τις μειονότητες που ζούνε στην χώρα, να αγωνιστούμε ενάντια στην εισβολή, εντείνοντας τον αγώνα μας για να επικρατήσει δημοκρατία στην χώρα μας».

Αναδημοσίευση από tsak-giorgis.blogspot.com
Διαβάστε Περισσότερα »