Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

5 χρόνια μετά, ο Δημήτρης Χριστούλας ζει μέσα στην καρδιά του κάθε αγωνιστή

“Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα…”
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ!

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ
 
ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΜΑΪΟΥ ΣΤΙΣ 19.00 - ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Στις 9 Μαϊου 1945, η χιτλερική Γερμανία συνθηκολογεί άνευ όρων, σηματοδοτώντας τη λήξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Η μηχανή του φασισμού τσακίστηκε, με την καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ και των λαϊκών κινημάτων αντίστασης σε όλο τον κόσμο. Οι μνήμες από τον αντιφασιστικό αγώνα σε όλη τη γη, και στη χώρα μας με την εποποιία του ΕΑΜικού κινήματος, είναι ζωντανές και μας εμπνέουν στο σήμερα, στον αγώνα ενάντια στον πόλεμο, το φασισμό και την παγκόσμια ολιγαρχία.
 
72 χρόνια μετά, το τέρας του φασισμού και του ιμπεριαλισμού σηκώνει κεφάλι. Οι νεοναζί σπέρνουν το μίσος και το ρατσισμό και δολοφονούν τα αδέρφια μας, από το Ντονμπάς μέχρι το Κερατσίνι. ΝΑΤΟ και ΕΕ, με ολοένα και πιο φανερά νεοφασιστικά χαρακτηριστικά, βομβαρδίζουν τη Συρία, σφίγγουν τον κλοιό στην Παλαιστίνη και επιχειρούν να τσακίσουν κάθε λαό που προβάλλει σαν εμπόδιο στην παγκόσμια κυριαρχία τους.
 
Παρά το γεγονός ότι στη χώρα μας η 9η Μάη δε γιορτάστηκε ποτέ επίσημα, παρά τις προσπάθειες της ΕΕ να καθιερωθεί η ημέρα αυτή ως «Ημέρα της Ευρώπης» και να εξισωθεί ο φασισμός με τον κομμουνισμό, το αντιφασιστικό αίσθημα του λαού μας είναι ισχυρό. Ο άγωνας της μνήμης ενάντια στη λήθη θα νικήσει, η Μέρα της Νίκης θα γιορταστεί επικαιροποιημένη στους σύγχρονους αγώνες ενάντια στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Η Αθάνατη Στρατιά είναι μια πορεία μνήμης και τιμής, που πραγματοποιείται σε δεκάδες πόλεις με αφορμή τη Μέρα της Αντιφασιστικής Νίκης. Πραγματοποιήθηκε πέρυσι για πρώτη φορά στη χώρα μας με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας των συλλόγων μεταναστών από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ. Φέτος, μέσω της δημιουργίας μιας Ανοιχτή σε όλους Οργανωτικής Επιτροπής. Συμμετέχουμε με τη φωτογραφία κάποιου συγγενικού μας προσώπου ή κάποιου επώνυμου που συμμετείχε στον αντιφασιστικό αγώνα 1940-1945. Για να τιμήσουμε όσους πάλεψαν με το όπλο ή την προκήρυξη στο χέρι, στις διαδηλώσεις, στις απεργίες, τα σαμποτάζ, στα κρατητήρια ή μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα, συνεχίζοντας και εντείνοντας σήμερα τον αντιφασιστικό αγώνα με την ίδια αποφασιστικότητα.

ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ "ΑΘΑΝΑΤΗ ΣΤΡΑΤΙΑ"

ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ, ΦΟΡΕΙΣ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ, ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΑΠΟ ΧΩΡΕΣ π. ΕΣΣΔ
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Ανασύνταξη 432 (Μάρτης 2017)

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Ανασύνταξη 431Β (Φλεβάρης 2017)

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ- ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ-ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ - πρωταρχικό ζήτημα για την Ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος

********************************
Απ' τις ογκώδεις μαχητικές διαδηλώσεις υπεράσπισης του Στάλιν στη Γεωργία (1956) - Τα αιματηρά γεγονότα και τα εγκλήματα των δολοφόνων φασιστών χρουστωφικών ρεβιζιονιστών

Απ’ τις ογκώδεις μαχητικές διαδηλώσεις υπεράσπισης του Στάλιν στη Γεωργία: Τιφλίδα [από το V. Kozlov:  Mass Uprisings in the USSR: Protest and Rebellion in the Post-Stalin Years]
Μια σύνοψη των γεγονότων της Γεωργίας (1956)  [από το Timothy Blauvent, Status Shift and Ethnic Mobilisation in the March 1956 Events in Georgia]

******************************************
Καταδικάστε το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν για τις απόπειρές του να φυλακίσει ξανά τον Ρεζά Σαχάμπι!
 ******************************************
Νέα από την κορεατική χερσόνησο - Φλεβάρης 2017

- Νότια Κορέα: Στη φυλακή ο επικεφαλής της Samsung
- Σχόλιο του KCNA: Η ομάδα της Παρκ Γκέουν-Χε είναι Καταδικασμένη να Εξαλειφθεί
- Νοτιοκορεάτες νομοθέτες καταγγέλλουν τον Hwang Kyo An που ονειρεύεται την «προεδρία» της χώρας
- Οργανώνεις απαιτούν παύση της ανάπτυξης THAAD στην Νότια Κορέα
- Η Rodong Sinmun Προειδοποιεί τους Προβοκάτορες με Ανελέητη Τιμωρία

****

ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ
- 25η Διεθνής Κατασκήνωση Αντιφασιστικής και Αντιιμπεριαλιστικής Νεολαίας
- Συλλογή Έργων Ν. Ζαχαριάδη - Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ [1953]
- Για τη δράση ανάμεσα στις γυναίκες
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 432 (Μάρτης 2017)

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Νέα από την κορεατική χερσόνησο - Μάρτης 2017

Η Rodong Sinmun Κατακευρανώνει τις Αμερικάνικες Ενέργειες για δημιουργία μιας Ασιατικης έκδοσης του ΝΑΤΟ

Πιονγκγιάνγκ, 28 Μαρτίου (KCNA) Η Rodong Sinmun σε άρθρο της την Τρίτη κατακεραυνώνει τις εγκληματικές αμερικανικές κινήσεις για τη δημιουργία μια Ασιατικής έκδοσης του ΝΑΤΟ. Γράφει ότι το τρίγωνο τη στρατιωτικής συμμαχίας ΗΠΑ-Ιαπωνία-Ν. Κορέα περνάει σε φάση πλήρους ενεργοποίησης. Και συνεχίζει: Οι επιθετικές αμερικανικές δυνάμεις, οι «δυνάμεις αυτοάμυνας» της Ιαπωνίας και ο νοτιοκορεάτικος στρατός μαριονέτα πρόσφατα πραγματοποίησαν άσκηση σε ευρεία κλίμακα με σενάριο την απόκρουση πυραύλων της ΛΔ Κορέας. Οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι η άσκηση όπως και η κοινή ναυτική άσκηση με την Ιαπωνία είναι ανεξάρτητες από τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις Key Resolve και Foal Eagle. Ωστόσο, αυτό είναι απλά μια φτηνή δικαιολογία. Η άσκηση απόκρουσης πυραύλων συνδέεται άμεσα με την άσκηση η οποία πραγματοποιείται κάτω από τις εικονικές συνθήκες της εκτέλεσης της «Επιχείρησης 4D» και της ανάπτυξης THAAD, τη σημαντικότερη φάση των Key Resolve και Foal Eagle, με το πρόσχημα «της απειλής πυραύλων» από τη ΛΔ Κορέας. [...]

Rodong Sinmun: Κανείς δεν μπορεί να νικήσει την Ενωτική Δύναμη Διάφορων Κύκλων της Ν. Κορέας

Πιονγκγιάνγκ, 10 Μαρτίου (KCNA) - Όταν οι άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά στρώματα της ζωής στη Νότια Κορέα, συμπεριλαμβανομένων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ενωθούν στον αγώνα για την επίτευξη ενός κοινού σκοπού: τον παραμερισμό Παρκ Γκέουν-χε, η συντηρητική ομάδα-μαριονέτα θα αποδειχθεί ανίκανη όσες κινήσεις απελπισίας και να κάνει, γράφει η Rodong Sinmun της Παρασκευής σε άρθρο της.

Το άρθρο συνεχίζει:

Οι οργανώσεις πολιτών όλων των κοινωνικών τάξεων και του λαού της Νότιας Κορέας μεταφέρουν στο φως των κεριών τη δράση τους με τη βούληση να μην κάνουν ούτε βήμα πίσω μέχρι να αποφασιστεί η παραπομπή της Παρκ Γκέουν-χε σε δίκη.

Αυτό που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι οι δράσεις αλληλεγγύης των δυνάμεων της αντιπολίτευσης ενάντια στη μάγισσα του Chongwadae εντείνονται μέσα από τις διαδηλώσεις υπό το φως των κεριών.

Αυτές οι δραστηριότητες αλληλεγγύης και κοινού αγώνα των νοτιοκορεάτικων κομμάτων της αντιπολίτευσης κατά της προδότρας Παρκ Γκέουν-χε αντανακλούν τις επιθυμίες του λαού.

Η ομάδα της Πάρκ καταβάλλει ύστατες προσπάθειες να καταστείλει την θέληση των συμμετεχόντων στις δράσεις υπό το φως των κεριών, σε μια προσπάθεια να παρατείνει την παραμονή στην εξουσία.

Όταν οι δυνάμεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης τάχθηκαν υπέρ του αγώνα του λαού της Νότιας Κορέας για την παραίτηση του καθεστώτος των προδοτών, η ομάδα της Πάρκ άρχισε να τις κατηγορεί για «απόπειρα κατάληψης της εξουσίας» «που υποστηρίζεται από το βορρά», και δεν παρέλειψε να συμπεριλάβει στη ρητορική της ότι «η πρόταση μομφής είναι απειλή και εκβιασμός» και ότι έχει «πολιτικά κίνητρα πίεση και είναι προσβλητική».

Χαρακτηρίζουν τις διαδηλώσεις ως «ταραχές των Κόκκινων» σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν κλίμα τρόμου στην κοινωνία, ανοιχτά διαλαλούν για τρομοκρατία, δολοφονία και στρατιωτικό πραξικόπημα.

Σε αυτό το πλαίσιο οι ακροδεξιοί συντηρητικοί της «Oboi Association» και άλλα ρεμπεσκέδες, που έχουν δωροδοκηθεί από την ομάδα της Παρκ, έχουν ταχθεί μανιωδώς κατά της μομφής. Εν τω μεταξύ, η ομάδα των δικαστικών εκπροσώπων της Παρκ χρησιμοποιεί όλο το φάσμα του χουλιγκανισμού για να καλύψουν τα εγκλήματα της μάγισσας του Γαλάζιου Οίκου (Chongwadae).

Η κατάσταση αποδεικνύει ότι οι προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις της Νότιας Κορέας θα πρέπει να παραμείνουν ενωμένες ως μια στις κοινές δράσεις για να εξουδετερώνουν τις απέλπιδες προσπάθειες των Συντηρητικών να ξεφύγουν από την κρίση της Ιστορίας και να διατηρήσουν το καθεστώς τους για πάντα. -0-

Το «Συνταγματικό Δικαστήριο» της Νότιας Κορέας αποφάσισε να κηρύξει την Παρκ έκπτωτη

Πιονγκγιάνγκ, 10 Μαρτίου (KCNA) - Το «Συνταγματικό Δικαστήριο» της Νότιας Κορέας εξέδωσε την ετυμηγορία του την Παρασκευή και κήρυξε έκπτωτη την Παρκ Γκέουν-χε εν μέσω της θερμών λαϊκών διαμαρτυριών που το απαιτούσαν, σύμφωνα με αναφορές των μέσων ενημέρωσης από τη Σεούλ.
Το «Συνταγματικό Δικαστήριο» αποφάσισε τελικά την αποπομπή της Παρκ ομόφωνη με ψήφου 8-0, αφού εξέτασε για τρεις μήνες το αίτημα για μομφή εναντίον της, η οποία πέρασε μέσα από την «Εθνική Συνέλευση» στις 9 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους.

Η Πάρκ εκδιώχθηκε από την «προεδρία» της ένα χρόνο πριν τη λήξη της θητείας της και θα ακολουθήσει μια ενδελεχής έρευνα ως κοινή εγκληματίας. -0-

Εκπρόσωπος του Υπ. Εξ.: Η ΛΔ Κορέας θα καταφέρει ανελέητα χτυπήματα στους προβοκάτορες ως αντίποινα

Πιονγκγιάνγκ, 4 Μαρτίου (KCNA) - Ένας εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας έκανε μια δήλωση το Σάββατο καταγγέλλοντας τις συνεχιζόμενες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις ΗΠΑ-Νότιας Κορέας  ατά της ΛΔΚ.

Ο εκπρόσωπος κατονόμασε ότι οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις Key Resolve και Foal Eagle που οργανώθηκαν από ΗΠΑ-Νότια Κορέα ως τις πιο απροκάλυπτες κινήσεις για πυρηνικό πόλεμο με στόχο να οδηγήσουν την κορεατική χερσόνησο και την υπόλοιπη Βορειοανατολική Ασία σε πυρηνική καταστροφή.

Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πότε οι πολεμικές ασκήσεις στις οποίες χρησιμοποιούνται πυρηνικά και τεράστιες δυνάμεις στο έδαφος της Νότιας Κορέας και τη θάλασσα τελικά να οδηγήσουν σε ένα πραγματικό πόλεμο και, κατά συνέπεια, η κατάσταση στην κορεατική χερσόνησο και πάλι πλησιάζει στα όρια ενός πυρηνικού πολέμου, ανέφερε η δήλωση, προσθέτοντας:

Οι αμερικάνικες πολεμικές ασκήσεις με πυρηνικά έχουν λάβει πιο επικίνδυνο χαρακτήρα αφού λαμβάνουν χώρα σε μια εποχή όπου εφαρμόζονται οι χειρότερες πολιτικές και οικονομικές κυρώσεις και πιέσεις κατά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας [...]

[...]

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας δεν θα παραμείνει παθητικός θεατής στις επιδιώξεις της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ η οποία απροκάλυπτα αποκάλυψε την πρόθεσή της να ασκήσει στρατιωτική πίεση στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας και να  εισβάλλει σε αυτή [...]

[...] -0-

Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της ΛΔΚ προειδοποιεί τις ΗΠΑ για τις σοβαρές συνέπειες από τις αστήρικτες καταγγελίες τους

Πιονγκγιάνγκ, 3 Μαρτίου (KCNA) - Ένας εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας την Παρασκευή έδωσε την ακόλουθη απάντηση στο ερώτημα που έθεσε το KCNA, όσον αφορά τη γελοιότητα που ακούγεται στις ΗΠΑ να ξαναμπεί η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας στη λίστα με τις χώρες «που υποθάλπουν την τρομοκρατία».

Ακραίοι συντηρητικοί κύκλοι στις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων μελών του Κογκρέσου, ζήτησαν να ξαναμπεί η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας στη λίστα με τις χώρες «που υποθάλπουν την τρομοκρατία» από την αρχή του έτους.

Η κυβέρνηση της ΛΔΚ είχε ήδη διευκρινίσει τη στάση αρχών της απέναντι σε όλες τις μορφές της τρομοκρατίας και δεν την υποστηρίζει με κανένα τρόπο απέναντι στη διεθνή κοινότητα και το έχει αποδείξει με συνέπεια στην πράξη.

Παρ 'όλα αυτά, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να χαρακτηρίζουν τη ΛΔΚ «χώρα που υποθάλπει την τρομοκρατίας», αν και δεν έχει τίποτα κοινό με αυτό. Αυτό δεν μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά παρά μια έκφραση του μανιώδους παραλογισμού και της εχθρική στάση προς την κατεύθυνση αυτή.

Δεν έχει σημασία ότι οι ΗΠΑ ζητάν και πάλι τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας να χαρακτηριστεί ως «χορηγός της τρομοκρατίας», σύμφωνα με τα πρότυπα και τα συμφέροντά της, η τελευταία δεν θα ήταν ούτε και θα γίνει «χορηγός της τρομοκρατίας».

Έχουν περάσει οι αλήστου μνήμης ημέρες, όταν οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να στιγματίσουν τυχαία για να καταπιέζουν τις χώρες αυτές να υποστεί τη δυσαρέσκειά της, ενώ έχει τον κόσμο υπό τον έλεγχό της.

Οι ΗΠΑ θα συνειδητοποιήσουν πόσο ακριβά θα πρέπει να πληρώσουν για τις αβάσιμες κατηγορίες τους ενάντια στην αξιοπρέπεια της ΛΔΚ. -0-

Δράσεις για την ακύρωση της «συμφωνίας» για τη σεξουαλική σκλαβιά στη Ν. Κορέας


Πιονγκγιάνγκ, 2 Μαρτίου (KCNA) - Θύματα σεξουαλικής δουλείας από τον Αυτοκρατορικό ιαπωνικό στρατό, πενθούσες οικογένειες, φοιτητές, πολίτες και νομοθέτες από τα κόμματα της αντιπολίτευσης της Νότιας Κορέας πραγματοποίησαν επιμνημόσυνη δέηση για τα θύματα της σεξουαλικής δουλείας στην Kwangju, της επαρχίας Kyonggi στις 25 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με  νοτιοκορεάτικα δημοσιεύματα.

Στην λειτουργία, ομιλητές είπαν ότι πολλές κορεάτισσες είχαν απαχθεί για να γίνουν σεξουαλικές σκλάβες για τον Αυτοκρατορικό ιαπωνικό στρατό και οι περισσότερες από αυτές δολοφονήθηκαν ανελέητα από τους Ιάπωνες ιμπεριαλιστές.

Υπογράμμισαν την ανάγκη να καταβληθούν προσπάθειες για την ορθή διευθέτηση του θέματος των δικαιωμάτων των θυμάτων σεξουαλικής δουλείας, δήλωσαν αυτό που οι άνθρωποι απαιτούν από την ιαπωνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε επίσημη απολογία και νομική αποκατάσταση.

Έκριναν ότι η «συμφωνία» με την Ιαπωνία για το θέμα της σεξουαλικής δουλείας πρέπει να ακυρωθεί και να καταργηθεί χωρίς καθυστερήσεις. -0-

Νότια Κορέα: Η ενεργειακή και περιβαλλοντική πολιτική του καθεστώτος μαριονέτα δέχεται σκληρή κριτική

Πιονγκγιάνγκ, 1 Μαρτίου (KCNA) - Σύμφωνα με τη νοτιοκορεάτικη εφημερίδα Hangyore στις 22 Φεβρουαρίου, ακαδημαϊκοί κύκλους και εμπειρογνώμονες της Νότιας Κορέας υποστήριξαν ότι η πολιτική της ομάδας της Παρκ Γκέουν-χε στο περιβάλλον και την ενέργειας απέτυχε εντελώς.

Είπαν ότι οι πολιτικές της ασφαλούς διαχείρισης των σταθμών παραγωγής ατομικής ηλεκτρικής ενέργειας και κλιματικού και ατμοσφαιρικού ελέγχου ήταν σε κακή κατάσταση. -0-
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! 25η Διεθνής Κατασκήνωση Αντιφασιστικής και Αντιιμπεριαλιστικής Νεολαίας

Στις 10 Αυγούστου, του 2016, ολοκληρώθηκε η 25η Διεθνής Κατασκήνωση της Αντιφασιστικής και Αντιιμπεριαλιστικής Νεολαίας (CIJAA), η οποία ξεκίνησε στις 3 Αυγούστου στον Άγιο Δομίνικο, της Δομινικανής Δημοκρατίας, με το σύνθημα: Για την αλληλεγγύη, την ειρήνη και την ελευθερία, στην οποία  εκατοντάδες νέοι, δημοκρατικοί, προοδευτικοί, οικολόγοι, αριστεροί, φεμινίστριες, αντιφασίστες, αντιιμπεριαλιστές και επαναστάτες συναντηθήκαμε για να αναλύσουμε τις πραγματικότητες των  λαών του Πουέρτο Ρίκο, του Εκουαδόρ, της Αϊτής, των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά, της Κολομβίας, της Αγγλίας, της Βενεζουέλας, της Τουρκίας, της Γερμανίας, της Βραζιλίας, του Μεξικού.
Οι αποφάσεις της Διεθνούς Κατασκήνωσης μαζί με τις εκθέσεις των εθνικών αντιπροσωπειών συμπεριλαμβάνονται σ' αυτή την έκδοση ώστε να μπορεί ο κάθε νέος και η κάθε νέα να αποκτήσει μια εικόνα για τους προβληματισμούς και τα ζητήματα που κυριαρχούν.
Οι συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Κατασκήνωσης αντικατοπτρίζουν τα κοινά προβλήματα που έχουμε οι νέοι άνθρωποι στον κόσμο:  ανεργία, εκμετάλλευση,  έλλειψη πρόσβασης στην εκπαίδευση, διακρίσεις και  ποινικοποίηση, μεταξύ άλλων, στα οποία  το καπιταλιστικό σύστημα μας βάζει σε μόνιμη βάση ,ίδια όπως άλλους κοινωνικούς τομείς του καθενός από τους λαούς μας.

 ***

Παραγγελίες μπορούν να γίνονται μέσω email στη διεύθυνση anasintaxi@yahoo.com. Η παράδοση γίνεται με αντικαταβολή (+ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ). Τιμή: 3 ευρώ.

Παρακαλούμε στο email να περιλαμβάνεται όνομα, επώνυμο, διεύθυνση (με ταχ. κώδικα) και, αν είναι δυνατόν, και ένα τηλέφωνο για συνεννόηση.
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 431Β (Φλεβάρης 2017)


********************************
Απ' τις ογκώδεις μαχητικές διαδηλώσεις υπεράσπισης του Στάλιν στη Γεωργία (1956) - Τα αιματηρά γεγονότα και τα εγκλήματα των δολοφόνων φασιστών χρουστωφικών ρεβιζιονιστών

Απ’ τις ογκώδεις μαχητικές διαδηλώσεις υπεράσπισης του Στάλιν στη Γεωργία: Τιφλίδα [από το V. Kozlov:  Mass Uprisings in the USSR: Protest and Rebellion in the Post-Stalin Years]
Μια σύνοψη των γεγονότων της Γεωργίας (1956)  [από το Timothy Blauvent, Status Shift and Ethnic Mobilisation in the March 1956 Events in Georgia]

******************************************
Καταδικάστε το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν για τις απόπειρές του να φυλακίσει ξανά τον Ρεζά Σαχάμπι!
 ******************************************
Νέα από την κορεατική χερσόνησο - Φλεβάρης 2017

- Νότια Κορέα: Στη φυλακή ο επικεφαλής της Samsung
- Σχόλιο του KCNA: Η ομάδα της Παρκ Γκέουν-Χε είναι Καταδικασμένη να Εξαλειφθεί
- Νοτιοκορεάτες νομοθέτες καταγγέλλουν τον Hwang Kyo An που ονειρεύεται την «προεδρία» της χώρας
- Οργανώνεις απαιτούν παύση της ανάπτυξης THAAD στην Νότια Κορέα
- Η Rodong Sinmun Προειδοποιεί τους Προβοκάτορες με Ανελέητη Τιμωρία

****

ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ
- 25η Διεθνής Κατασκήνωση Αντιφασιστικής και Αντιιμπεριαλιστικής Νεολαίας
- Συλλογή Έργων Ν. Ζαχαριάδη - Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ [1953]
- Για τη δράση ανάμεσα στις γυναίκες

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ- ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ-ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ - πρωταρχικό ζήτημα για την Ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος

Σελίδες απ’ την επαναστατική πάλη των λαών της ΕΣΣΔ ενάντια στους προδότες χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές

Απ’ τις ογκώδεις μαχητικές διαδηλώσεις υπεράσπισης του Στάλιν στη Γεωργία (1956),

Το αιματοκύλισμα της πολύνεκρης διαδήλωσης του ΄56 – ένα απ’ τα στυγερά εγκλήματα της φασιστικής κλίκας των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ

Η Τρίτη επέτειος του θανάτου του Στάλιν, το Μάρτη του ’56, τιμήθηκε στην Τιφλίδα και μερικές άλλες πόλεις της Γεωργίας και πραγματοποιήθηκαν μαζικές διαδηλώσεις. Οι διαδηλώσεις για την υπεράσπιση του Στάλιν προκλήθηκαν από τις φήμες που αφορούσαν το λόγο του Χρουστσόφ για την «προσωπολατρία», ο οποίος εκφωνήθηκε σε κλειστή συνεδρίαση του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ στις 25 Φεβρουαρίου του 1956. Τελικά χρησιμοποιήθηκε βία για να διαλυθούν οι διαδηλώσεις. Πιστεύεται ότι ο αριθμός των νεκρών έφτασε κάπου μεταξύ των 250 και 300, ενώ τραυματίστηκαν τουλάχιστον 1.000 άτομα αν και είναι πρακτικά αδύνατο να ελέγξει κανείς αυτούς τους αριθμούς αφού πολλούς από τους τραυματίες, ή ίσως ακόμα και τους νεκρούς, τους πήραν οι συγγενείς τους και τους νοσήλευσαν ή τους έθαψαν κρυφά.

Παρακάτω παρουσιάζουμε μια σειρά καταγραφές των γεγονότων. Συμπεριλάβαμε αποσπάσματα από το αντισταλινικό βιβλίο των Ζ. και Ρ. Μεντέβιεφ όπως και από το 5ο κεφάλιου του βιβλίου του ιστορικού Vladimir A. Kozlov «Μαζικές εξεγέρσεις στην ΕΣΣΔ», εκδόσεις M.E. Sharpe, 2002

Για να φωτιστεί ακόμα περισσότερο η πάλη των λαών της ΕΣΣΔ για την υπεράσπιση του Ιωσήφ Στάλιν παρουσιάζουμε παρακάτω το γράμμα του απεσταλμένου της εφημερίδας «Τρουντ» (σημαίνει «Εργασία» στα Ρώσικα), κ. Στάτνικοφ, είναι έκθεση των όσων είδε με τα μάτια του. Η έκθεση του περιέχει δυο ντοκουμέντα: Την Έκκληση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γεωργίας και της ΚΕ της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Λίγκας της Νεολαίας και την Διαταγή του φρούραρχου της Τυφλίδας. Ας προσεχθούν ιδιαίτερα οι συκοφαντικοί χαρακτηρισμοί σε βάρος του εξεγερμένου λαού της Γεωργίας, υπερασπιστή του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ. Τα φασιστικά τέρατα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού δε δίστασαν να χαρακτηρίσουν τους διαδηλωτές «χούλιγκανς», «ταραχοποιούς», «αντικοινωνικά στοιχεία», «εθνικιστές», «σοβινιστές», «προβοκάτορες», «αντισοβιετικούς», «αντεπαναστάτες», κλπ. κλπ. Ακριβώς οι ίδιοι συκοφαντικοί ισχυρισμοί που εκτοξεύτηκαν σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών, ηρωικών ανταρτών ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, μαχητικών υπερασπιστών της επαναστατικής γραμμής των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, στην Τασκένδη το 1955-56 και αργότερα.




Απ’ τις ογκώδεις μαχητικές διαδηλώσεις υπεράσπισης του Στάλιν στη Γεωργία: Τιφλίδα [από το V. Kozlov:  Mass Uprisings in the USSR: Protest and Rebellion in the Post-Stalin Years]


Μια σύνοψη των γεγονότων της Γεωργίας (1956)  [από το Timothy Blauvent, Status Shift and Ethnic Mobilisation in the March 1956 Events in Georgia]

Διαβάστε Περισσότερα »

Γεγονότα της Γεωργίας (1956) - Ευρετήριο αναφορών

Στο φύλλο 431 Β 1-28 Φλεβάρη 2017 της Ανασύνταξης δημοσιεύονται μια σειρά άρθρων για τα γεγονότα της Γεωργίας το Μάρτη του 1956. Παραθέτουμε μια σύνοψη των αναφορών για τη διευκόλυνση των αναγνωστών.

- Ζόρες και Ρόι Μεντέντιεφ: Ο Άγνωστος Στάλιν, κεφάλαιο 4: Το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ: Προεόρτια και μεθεόρτια, σελ. 162-163, Εκδ. Καστανιώτη, 2004). Αναδημοσιεύεται στην εφημερίδα Ανασύνταξη 272, 15-30 Απρίλη 2008

- Γράμμα του απεσταλμένου της εφημερίδας «Τρουντ», κ. Στάτνικοφ, είναι έκθεση των όσων είδε με τα μάτια του. Η έκθεση του περιέχει δυο ντοκουμέντα: Την Έκκληση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γεωργίας και της ΚΕ της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Λίγκας της Νεολαίας και την Διαταγή του φρούραρχου της Τυφλίδας. «Επαναστατική Δημοκρατία» τεύχος 5 , αρ. 2, Σεπτέμβριος 1999.

- Grigor Oniani: Αναμνήσεις των γεγονότων στη Γεωργία, 4-9 Μαρτίου 1956. «Επαναστατική Δημοκρατία», Vol. XXII, No. 1 (Απρίλης 2016) σελ. 52-57

- 8 Μάρτη - Η συνάντηση στην πλατεία Λένιν και στο Μνημείο του Στάλιν. Κλιμάκωση της βίας και η Οργάνωση από το "Κέντρο" από το Vladimir Kozlov (μετάφραση στην αγγλική MacKinnon, Elaine McClarnand, 2002. Επανέκδοση: 2015), Mass Uprisings in the USSR: Protest and Rebellion in the Post-Stalin Years, σελ. 116
 
-  5-9 Μάρτη 1956: Σουχούμι και Μπατούμι από το Vladimir Kozlov (μετάφραση στην αγγλική MacKinnon, Elaine McClarnand, 2002. Επανέκδοση: 2015), Mass Uprisings in the USSR: Protest and Rebellion in the Post-Stalin Years, σελ. 131–132

- Αποσπάσματα από Timothy Blauvent, Status Shift and Ethnic Mobilisation in the March 1956 Events in Georgia, Europe-Asia Studies, τομ. 61, No. 4 (Jun., 2009), σελ. 651-668

Διαβάστε Περισσότερα »

Μια σύνοψη των γεγονότων της Γεωργίας (1956)

Στις αρχές του Μάρτη του 1956, διαδραματίστηκαν στην Τιφλίδα, την πρωτεύουσα της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Γεωργίας, γεγονότα με ένα τέτοιο τρόπο που προηγουμένως θα έμοιαζε απίθανο να συμβούν. Στις 4Μάρτη μία μέρα πριν από την Τρίτη επέτειο του θανάτου του Στάλιν, κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται στο μνημείο του Στάλιν κοντά στην όχθη για να συμμετέχει στις αναμενόμενες δράσεις μνήμης αντίστοιχες με αυτές που λάμβαναν χώρα τα τελευταία χρόνια. Μέσα στις επόμενες μέρες, ωστόσο, το πλήθος άρχισε μεγαλώνει και να συγκεντρώνεται σε δύο μεγάλες διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχαν δεκάδες χιλιάδες λαού. Η μια στο μνημείο του Στάλιν και η άλλη στο άλλη στην πλατεία Λένιν (σήμερα πλατεία Ελευθερίας) στο κέντρο της πόλης. Φήμες είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν ότι ένα «κλειστό γράμμα» είχε παραληφθεί στην ηγεσία της Δημοκρατίας από τη Μόσχα το οποίο ασκούσε κριτική στον Στάλιν και τον κατηγορούσε για φοβερά εγκλήματα.

[...] Αντίστοιχες διαδηλώσεις συνέβησαν σε άλλες πόλεις της Γεωργίας όπως το Γκόρι, το Kutaisi, το Batumi και το  Sukhumi. Τόσο οι αιτήματα των ομιλητών όσο και το πλήθος άρχισαν να γίνονται όλο και μεγαλύτερα. Πλήθος κόσμου άρχισε να βγαίνει στους δρόμους με τα αυτοκίνητα του κορνάροντας και ανεμίζοντας σημαίες και ομάδες φοιτητών άρχισαν να καταλαμβάνουν τεράστια φορτηγά. [..]

Στις 9 Μάρτη τα γεγονότα έφτασαν στο απόγειό τους. Ο πρώτος γραμματέας του Γεωργιανού Κομμουνιστικού Κόμματος Vasily Mzhavanadze απευθύνθηκε στο πλήθος και δεσμεύτηκε να γίνουν κάποιες ενέργειες όπως να δημοσιεύσουν άρθρα μνήμης στις εφημερίδες και να πραγματοποιηθούν επίσημες τελετές μνήμης στα δημόσια κτίρια, ωστόσο αυτά δεν ήταν αρκετά για να κατευνάσει το πλήθος. Δυνάμεις του Κεντρικού Υπουργείου Άμυνας στάλθηκαν στην πόλη για να προστατεύσουν τα κυβερνητικά κτήρια. Κατά τις 10:30 το πλήθος έφτασε κοντά στο Κτίριο των Επικοινωνιών (Dom svyazi) στην Λεωφόρος Rustaveli και στρατιώτες άνοιξαν πυρ με αυτόματα όπλα. Δεκάδες σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν και το πλήθος διαλύθηκε μέσα σε πανικό. Λίγες ώρες αργότερα, νωρίς το πρωί στις 10 Μαρτίου, τανκς και στρατός κατέφθασε στην περιοχή και διέλυσε βίαια τη δεύτερη συγκέντρωση στο μνημείο του Στάλιν.

Timothy Blauvent, Status Shift and Ethnic Mobilisation in the March 1956 Events in Georgia, Europe-Asia Studies, Vol. 61, No. 4 (Jun., 2009), pp. 651-668
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

ΦΩΤΗΣ ΑΓΓΟΥΛΕΣ (1911-28.3.1964)

Ο Φώτης Αγγουλές γεννήθηκε το 1911 στο Τσεσμέ της Μικράς Ασίας από φτωχή οικογένεια και μετά την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στη Χίο. Έτσι μπόρεσε να φοιτήσει μόνο ως και την Γ΄Δημοτικού και ύστερα αναγκάστηκε να δουλέψει μαζί με τον ψαρά πατέρα του και αργότερα σε Τυπογραφείο.
Πήρε μέρος στους επαναστατικούς αγώνες του λαού μας και κλείστηκε στις φυλακές αλλά και στα στρατόπεδα της Λιβυκής Ερήμου και της Ερυθραίας. Πέθανε στις 28 Μάρτη 1964 μέσα στο βαπόρι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στον Πειραιά, ενώ στη τσέπη του βρέθηκαν μονάχα 20 Δραχμές.
Ο προλετάριος επαναστάτης κομμουνιστής ποιητής έγραψε αξιόλογα ποιήματα, υμνώντας τους αγώνες του λαού μας και καταγγέλλοντας την εκμετάλλευση, τη φτώχεια και τους ντόπιους φασίστες αλλά και τους καταχτητές.
Τιμώντας τη μνήμη του αναδημοσιεύουμε ελάχιστους στοίχους του, αφιερωμένους στα «Σκελετωμένα παιδιά», τους «Φασίστες», στην ηρωική μάχη του «STALINGRAD» κλπ., στοίχους που οι αντισταλινικοί-αντιζαχαριαδικοί προδότες σοσιαλδημοκράτες των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Φλωράκη κλπ. δεν συμπεριέλαβαν στη συλλογή έργων του ποιητή (εκδ. «πολιτικών και λογοτεχνικών εκδόσεων», 1964), ενώ σε μια εκδήλωση προς τιμή του Φώτη Αγγουλέ, αυτό το μήνα, ο κεντρικός ομιλητής, προφανώς χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης, δεν μνημόνευσε καθόλου τους στοίχους για το «Στάλινγκραντ».

Στάλινγκραντ
Πριν απ’ τη δόξα ήρθεν ο ήλιος στις στέπες
και λιώσαν τα χιόνια και ζεστάθηκαν οι καρδιές των ανθρώπων.
Ύστερα
πήρε ο χάρος τον Τσάρο.
Κι ύστερα
Οι λαοί αποκτήσανε Στάλινγκραντ!   

Σκελετωμένα παιδιά
Σκελετωμένα, κίτρινα κουκλάκια στη βιτρίνα
της θλίψης, σαν φαντάσματα, σωσμένα από την πείνα,
και στερημένα απ’ τη χαρά και ξένα από το χάδι,
σβουν τα παιδιά μας στο βαθύ φασιστικό σκοτάδι.

Φασίστες
Φασίστες ήρθανε στον τόπο μας,
φασίστες πήραν τη σοδιά μας,
φασίστες σκότωσαν τ’ αδέλφια μας,
και τυραγνούνε τα παιδιά μας.
Κάψανε το φτωχό μας σπιτικό
και κούρσεψαν την πλούσια χώρα,
φασίστες ήρθανε και φέρανε
λιμό, θανατικό και μπόρα


Μην καρτεράτε
Μην καρτεράτε να λυγίσομε
μήτε για μια στιγμή
μηδ’ όσο στην κακοκαιριά
λυγάει το κυπαρίσσι.
Έχουμε τη ζωή πολύ,
πάρα πολύ αγαπήσει.

Ο δρόμος μας
Στους συντρόφους
Που δεν γυρίσανε πίσω.

Ας μην ήρθατε πίσω
κι ας μη φτάσατε πουθενά.
Ο δρόμος μας αρχινά
από ’κει που ο δικό σας τελειώνει.
Μέσα στο κάτασπρο χιόνι
μια ματωμένη γραμμή το δρόμο μας δείχνει,
ας ρίχνει σκοτάδι τριγύρω η νύχτα, ας ρίχνει…
Ακολουθούμε πιστά τα ματωμένα σας ίχνη.
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

«ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» - Χ. ΚΕΦΑΛΗΣ

Αναγκαζόμαστε να ασχοληθούμε με το αντιμαρξιστικό ρεφορμιστικό, αλλά πρώτα απ’ όλα, λασπολογικό «έντυπο» όχι μόνο γατί αυτό κρατάει την ίδια λασπολογική τακτική κιτρινοφυλλάδας και κινείται στην ίδια και χειρότερη κατεύθυνση (όπως ήταν αναμενόμενο), μα πρωτίστως επειδή ο αρχιλασπολόγος εκδότης του στην αντεπαναστατική του πορεία σημείωσε τον τελευταίο χρόνο ένα νέο, μα πολύ αποκαλυπτικό ποιοτικό άλμα σε αντιδραστικότερη κατεύθυνση: αφού πέραν της συνειδητής προπαγάνδισης φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ Ναζι-φασιστικών θέσεων σε θέματα ιστορικο-πολιτικά (π.χ. Ναζι-φασιστικό έγκλημα στο ΚΑΤΥΝ, κλπ.), επέλεξε να κινηθεί, και σε επίπεδο πολιτικής φιλοσοφίας, στην κατεύθυνση προσέγγισης, υπεράσπισης και προπαγάνδισης φιλο-χιτλερικών Ναζι-φασιστικών απόψεων, όχι βέβαια κατευθείαν ή μέσω π.χ. του υπεραντιδραστικού ΝIETZSCHE (αυτό το απέφυγε γιατί θ’αρχόταν ευθέως και άμεσα σε αντίθεση-ρήξη με τον αντιφασίστα Δάσκαλό του ρεβιζιoνιστή G.Lukacs) αλλά έμμεσα δηλ. μέσω της προβολής και προπαγάνδισης των αντιδραστικών αντιλήψεων του ΠΛΑΤΩΝΑ – ίνδαλμα των Χιτλερικών Ναζι-φασιστών – προτιμώντας έτσι να «ταξιδέψει» πίσω στις πανάρχαιες ρίζες των Ναζι-φασιστικών απόψεων δηλ. «κρέμεται» τώρα απ’ τον αρχικό και πιο ισχυρό κρίκο της αλυσίδα τους, καλώντας τη νεολαία σε συστράτευση υπεράσπισης των υπεραντιδραστικών αντιλήψεων του ΠΛΑΤΩΝΑ, σερβιρισμένες βέβαια, εντελώς παραπλανητικά, σ’ ένα ελκυστικό αλλά πολύ επικίνδυνο μείγμα «εθνικής» κληρονομιάς (=αντιδραστική και εθνικιστική) «προοδευτικής»-«επαναστατικής» συσκευασίας δηλ. «ξεπλυμένες» σε «ιδικό χρυσό» αγγλικό «πλυντήριο» τύπου «SEAN SAYER».
Όμως πριν παρουσιαστεί η πολύ μικρή-σύντομη επιλογή απ’ την πληθώρα των αντιμαρξιστικών και λασπολογικών «μαργαριταριών», ας δοθεί εκ νέου η παλιότερη εκτίμηση από τον Απρίλη του 2014: «Ο Χ. Κεφαλής εκδίδει το τριμηνιαίο «περιοδικό» με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» – πλούσιο και ανθηρό «περιβόλι» αστικών παραδοσιακών και ρεφορμιστικών απόψεων που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το μαρξισμό, αληθινός «σκουπιδότοπος» αντιδραστικών αστικών απόψεων, ένα «έντυπο» που «ραντίζει» τα ανυποψίαστα κεφάλια της νεολαίας με λογής-λογής αντιδραστικά «άχυρα» της αστικής ιδεολογίας και των διαφόρων ρεφορμιστικών παραλλαγών της. Επιπλέον η συστηματική ψευδολογία και η μόνιμη εμετική χυδαιολογία υποβιβάζουν το «έντυπο» σε κιτρινοφυλλάδα πεζοδρομιακού χαρακτήρα.
Ο εκδότης - διευθυντής του, μια εντελώς τυπική και απ’ τις πιο ακραίες περιπτώσεις μικροαστού που φλυαρεί ακατάσχετα επί παντός επιστητού, «κολυμπώντας» λαχανιασμένος σ’ ένα απέραντο πέλαγος άγνοιας και αγραμματοσύνης, συστηματικών διαστρεβλώσεων και χυδαίων, σχιζοφρενικού χαρακτήρα, αντισταλινικών λασπολογιών, προσπαθώντας απεγνωσμένα μα και ανεπιτυχώς να συγκαλύψει τη γύμνια και να υποκαταστήσει τη γνώση με μια άφθαστη και παροιμιώδη λεξιθηρία και λεξιλαγνεία. Αυτοσυστήνεται ως «Χημικός και Συγγραφέας» (με το «συγγραφέας» προσπαθεί να προσδώσει «κύρος» στις μόνιμα ακατάσχετες φλυαρίες, στη χονδροειδή άγνοια θεμάτων – κυρίως φιλοσοφικών-οικονομικών κ.λπ. – τη χυδαία λασπολογία και στις άφθαστες αναρίθμητες σχιζοφρενικές παλάβρες (…)
Διακρίνεται ως ταλαντούχος αντιγραφέας και άφθαστος στην τέχνη της «κακής» και αδέξιας συρραφής απόψεων (κυρίως σε θέματα φιλοσοφικά και οικονομικά, που αγνοεί και καθόλου δεν γνωρίζει, αλλά και άλλα), παραθέτοντας σωρηδόν ονόματα διαφόρων διανοητών που όχι μόνο το περιεχόμενο των έργων τους δεν γνωρίζει, πολύ περισσότερο δεν έχει μελετήσει, αλλά ούτε καν τους τίτλους και το χρώμα των εξώφυλλων φαίνεται να γνωρίζει (δεν αποκλείεται όμως να είναι καλός «Χημικός», που εδώ δεν ενδιαφέρει). Το επίπεδο των άρθρων του είναι κατά πολύ χαμηλότερο εκείνου των διαφόρων Καλυβο-Γιανναράδων (π.χ. «εισαγωγή στη φιλοσοφία», κ.λπ.) του τόπου, που όμως τους ξεπερνάει σε διαστρεβλώσεις, ψευδολογία, αντισταλινική χυδαιολογία και λασπολογία κατά πολύ. Βρίζει «τους πάντες και τα πάντα» και π.χ. αποκαλεί, μεταξύ πολλών άλλων, τον Γκ. Αλεξαντρόφ ως «έναν από τους ημιμαθείς σταλινικούς καθηγητές» (!), κ.λπ. – κρίνοντας προφανώς εξ ιδίων τα αλλότρια – αφού ο ίδιος είναι εκείνος που υποφέρει μόνιμα από μια ακραίας και κλασικής μορφής «αυτοπεποίθηση και αυτοικανοποίηση ημιμάθειας».
Η άγνοια σε άπειρες περιπτώσεις δεν γνωρίζει όρια, ένα επίπεδο άγνοιας ανάλογο εκείνου του φασιστοειδούς Π. Παναγιωτόπουλου που φορτσάτος-φορτσάτος είχε ξεφουρνίσει, πριν κάποια χρόνια, απ’ το «βήμα» της Βουλής, την ουρανομήκη κοτσάνα για τις «γάτες του ΜΑΟ» (συμπληρωμένη το 2014 με μια άλλη μεγαλύτερου μεγέθους για το «διάβασμα» της «μαρξιστικής οικονομίας του Politzer», ανύπαρκτης φυσικά (Παναγιωτόπουλος προς Γλέζο 23/5/2014, εκπομπή «ΜΕΓΚΑ»».
 Ο λασπολόγος ΧΡ. ΚΕΦΑΛΗΣ, μαθητής των Τρότσκι-Lukacs-Χρουστσόφ-Γκορμπατσόφ, κλπ. (=υπερασπιστής του αντεπαναστατικού 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και της “Περεστρόϊκα”)  φτάνει, όπως είχαμε παλιότερα σημειώσει, στο πιο ακραίο σημείο ανοησίας και γελοιότητας όταν επικαλείται το «κύρος» του Lukacs ως «μαρξιστή οικονομολόγου» (!) για να «ανασκευάσει» το οικονομικό έργο του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ (« Ο Οκτώβρης και η Εποχή μας, σελ. 530, Αθήνα 2010) – αλήθεια πολύ «πρωτότυπος επιστημονικός» τρόπος «ανασκευής» αντίπαλων απόψεων – ξεπερνώντας και αφήνοντας κατά πολύ πίσω το φασίστα Γ. Μπαμπινιώτη (στα χρόνια της Χούντας αυτός «έγραφε» παρέα με τον Χουντο-Χριστόδουλο που «διάβαζε») που χαρακτηρίζει τον αντιδραστικό γερμανό φιλόλογο Werner Jaeger «φιλόσοφο», όχι για να «ανασκευάσει» με το ανύπαρκτο «κύρος» του «φιλοσόφου» κάποιες απόψεις αλλά απλά για να εντυπωσιάσει τους απληροφόρητους φοιτητές, αποσιωπώντας-αποκρύβοντάς τους ότι ο Jaeger υποδέχτηκε μετά «βαΐων και κλάδων» τον Ναζι-φασισμό, το 1933.
Αντί, σαν μαθητής του ρεβιζιονιστή, αλλά αντιφασίστα Georg Lukacs να διδαχτεί και να ακολουθήσει τον Δάσκαλό του (τα «γραπτά» του μαθητή προδίδουν ότι γνωρίζει απελπιστικά αποσπασματικά το ογκώδες έργο του) που γνώριζε πολύ καλά τη σχετική βιβλιογραφία (ιδιαίτερα του Ευρωπαϊκού χώρου) των διαφόρων θεμάτων ενασχόλησής του την οποία και προφανώς μελετούσε, ο ταλαίπωρος σοβαροφανής φαφλατάς Χρ. Κεφαλής ξημεροβραδιάζεται μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών να παρακολουθεί μόνο το χρώμα των εξώφυλλων των διαφόρων βιβλίων με κύριο και αποκλειστικό σκοπό να συλλέγει μόνιμα ωκεανούς εμετικού χαρακτήρα λάσπης σε βάρος του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της Γ’ ΚΔ, και πρωτίστως του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, αυτοπαρουσιαζόμενος και αυτοδιαφημιζόμενος ως «ειδικός γνώστης»(!) ΟΛΩΝ των πολλαπλών αντικειμένων των φυσικών και κοινωνικών επιστημών, μ’ αποτέλεσμα να αυτογελοιοποιείται (διαβάζοντας τα τελευταία χρόνια το έργο του πρόωρα χαμένου αντιφασίστα Αυστρο-Γερμανού ρεφορμιστή σοσιαλδημοκράτη διανοητή Hermann HELLER (17/7/1893 – 5/11/1933), διαπιστώνει κανείς με πραγματική λύπη και μεγάλη απογοήτευση ότι η γνωστή δευτερεύουσας σημασίας αντίθεση-ζεύγος «Ρασιοναλισμού»-«Ιρασιοναλισμού» ο Lukacs την παρουσιάζει ως πρώτο και βασικό ζήτημα της φιλοσοφίας αντί της πρωταρχικής, σημαντικότερης και πολύ βασικότερης Ματεριαλισμού-Ιδεαλισμού (ουσιαστικά υποκαθιστώντας την και  απορρίπτοντάς την) – που προβάλλεται στο έργο του “Die Zerstoerung der Vernunft” ΔΕΝ είναι καν δική του «πρωτότυπη σκέψη» –όπως θεωρείται ακόμα και σήμερα στη διεθνή βιβλιογραφία – αλλά είναι δανεισμένη από τον H. Heller και συγκεκριμένα από τον άρθρο του “Sozialistische Aussenpolitik ?” (1924) (H. Heller: Werke, Bd. I, Gesammelte Schriften, σελ. 417, I.C.B Mohr (Paul Siebeck), Tuebingen 1992), ρεβιζιονιστική θέση για την οποία επανειλημμένα επαίρονταν ο Georg Lukacs, μεταξύ άλλων, και στο: Georg Lukacs : «Gelebtes Denken, Eine Autobiographie und Dialog», σελ. 166-167 και 170-173, Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main 1981).
 Ας γίνει τώρα μια πολλή μικρή επιλογή-καταγραφή και ένας εντελώς σύντομος σχολιασμός από τα άπειρα αντιμαρξιστικά “μαργαριτάρια” και τις λασπολογίες του Χρ. Κεφαλή και του λασπολογικού του “εντύπου”:
1.ΛΕΝΙΝ-ΤΡΟΤΣΚΙ. Καταρχήν ας αναφερθεί μόνο ένα απ’ τα άπειρα χονδροειδή ΨΕΥΔΗ του Χ. ΚΕΦΑΛΗ που αφορά τη σχέση ΛΕΝΙΝ-ΤΡΟΤΣΚΙ και τη στάση του ΤΡΟΤΣΚΙ στον πρώτο ιμπεριαλιστικό παγκόσμιο πόλεμο σ’ αντιπαράθεση με την μοναδικά μαρξιστική θέση-στάση του ΛΕΝΙΝ.
Στο πρώτο κιόλας «τεύχος» ο τροτσκιστής χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης γράφει: «Με το ξέσπασμα του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου ο Τρότσκι πήρε» τάχα «διεθνιστική θέση, όντας ένας από τους λίγους μαρξιστές (μαζί τον Λένιν, την Λούξεμπουργκ, τον Λίμπκνεχτ, κλπ)» («Μ.Σ.», τ. 1 / ΙΑΝ.- ΑΠΡ. 2011, σελ. 12).
Τρεις σχετικές παρατηρήσεις:
Πρώτο, ο παραπάνω ισχυρισμός αποτελεί χονδροειδέστατο ΨΕΥΔΟΣ δηλ. ότι ο Τρότσκι είχε τάχα την ίδια θέση με τον Λένιν στο ζήτημα του τότε ιμπεριαλιστικού πολέμου και τα καθήκοντα του προλεταριάτου σ’ εκείνη την περίοδο.
Δεύτερο, ο Λένιν, την ίδια περίοδο, αποκαλούσε τον Τρότσκι Μενσεβίκο σοσιαλδημοκράτη και «Καουτσκιστή Τρότσκι» (LENIN: Bd. 23, σελ. 107, Berlin-DDR 1968), επειδή ανήκε από το 1903 στους δεξιούς οπορτουνιστές μενσεβίκους σοσιαλδημοκράτες, ενώ τη θέση-πρότασή του για «Ειρήνη» χαρακτηρίζει, όπως αναφέρει ο Λιθουανός A. Litwak «σύνθημα παππαδίστικο» (W. Gautschi: «Lenin als Emigrant in der Schweiz», σελ. 110, Bennziger Verlag Zuerich-Koeln 1973). Ας δοθεί όμως καλύτερα ο λόγος στον ίδιο τον Λένιν: «οι οπαδοί της ΟΕ, μαζί με τον Μπανκβογεντ και τον Τρότσκι, τάσσονται ολοκληρωτικά με την άποψη του Ντάβιντ όταν υπερασπίζονται το σύνθημα: ούτε νίκη, ούτε ήττα» (Λένιν: τ. 26, σελ. 295, Αθήνα), και: «αυτό είναι ένα μάθημα για τους ερασιτέχνες της φράσης που, όπως ο Τρότσκι (βλ. τη «Νάσε Σλόβο», αρ. Φύλλου 105) υπερασπίζουν ενάντιά μας το σύνθημα της ειρήνης» (Λένιν: τ.26, σελ.305, Αθηνα), κι αυτά σε πλήρη αντίθεση με την μαρξιστική θέση του Λένιν για «μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο»: «το σύνθημα της ειρήνης ... είναι μικροαστικό, παπαδίστικο σύνθημα. Το προλεταριακό σύνθημα πρέπει να είναι: εμφύλιος πόλεμος» (Λένιν: τ. 49, σελ.15, Αθήνα). Αυτή ήταν η επαναστατική γραμμή «του εμφυλίου πολέμου του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη» (Λένιν: τ. 49,σελ. 43, Αθήνα).
Τρίτο, εκ νέου «συλλαμβάνεται» ο ΚΕΦΑΛΗΣ, και σε αυτό το ζήτημα, ως συνήθως, αδιάβαστος και αποδεικνύεται ότι δεν γνωρίζει το έργο του ΛΕΝΙΝ, αλλά μόνο το χρώμα των εξώφυλλων, κι αυτό «ελέω Θεού – internet».
 2.ΦΙΛΟ-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΣΤΑΣΗ: α. ΣΤΑΛΙΝ: «φιλοναζιστική προπαγάνδα» (!). Ο επαγγελματίας λασπολόγος δεν περνάει στιγμή που να μην διαφημίζει τη φιλο-χιτλερική του στάση. Παλιότερα, το 2012, όπως σημειώνονταν τότε από μας, ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΕΦΑΛΗΣ, απ’ τους πιο αδίστακτους και η πιο ακραία περίπτωση χυδαιότητας επαγγελματία λασπολόγου σ’ ολόκληρη ίσως την Ευρώπη, έγραφε «ευφυώς» και «θριαμβευτικά» φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ αντιδραστικά-σχιζοφρενείς ΠΑΛΑΒΡΕΣ: «ο Στάλιν επιδίδεται ουσιαστικά σε φιλο-ναζιστική προπαγάνδα, την ώρα που οι ναζί βρίσκονται έξω από τη Μόσχα» (!) και παρακάτω ότι δήθεν «ο Στάλιν και οι συνεργάτες του εκτιμούσαν τότε την επικράτηση των ναζί ως εξέλιξη θετική για την ΕΣΣΔ επειδή όξυνε τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, και αυτό επιχειρείται να δικαιωθεί βεβαιώνοντας ότι ο ναζισμός ήταν ως το 1938 προοδευτικός και έγινε αντιδραστικός μόνο στη συνέχεια»(!)  («ΜΣ», τ. 6 / ΙΟΥΛ. - ΣΕΠΤ. 2012, σελ. 126). Δεν χρειάζεται σχολιασμός.
β. ΚΑΤΥΝ. Τώρα τελευταία (ίσως και άλλες φορές) έρχεται, μαζί με τον Γκέμπελς – ως ηχηρό φερέφωνό του – να μιλήσει «για το σταλινικό έγκλημα του Κατύν» («Μ.Σ.», τ.19 / ΙΑΝ.-ΜΑΡ. 2016, σελ. 227). Έτσι, ο έξαλλος αντισταλινικός αποδίδοντας το αποτρόπαιο αυτό Ναζι-φασιστικό έγκλημα στον επαναστατικό Κόκκινο Στρατό, απελευθερωτή των Ευρωπαϊκών λαών απ’ τη χιτλερική ναζι-φασιστική πανούκλα,  αυτοαναγορεύεται σε ένα κατάπτυστο περιφερόμενο φιλο-Χιτλερικό Ναζι-φασιστικό φερέφωνο του Γκέμπελς.
Απίστευτες φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ απόψεις και αθλιότητες, κι όμως υπαρκτές, ενός έξαλλου, αχαλίνωτου και γελοίου αντισταλινικού λασπολόγου του οποίου ο εκτραχηλισμός και η φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ κατρακύλα δεν γνωρίζουν όρια. (Θα επανέλθουμε στο ναζι-φασιστικό έγκλημα του ΚΑΤΥΝ άλλη φορά ξεχωριστά).
 3.ΠΛΑΤΩΝΑΣ–ΝΙΤΣΕ–ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΜΟΣ. Τώρα τελευταία αποφάσισε, επιχειρώντας, έμμεσα βέβαια και από άλλη πλευρά, να συναντήσει και να προπαγανδίσει τις υπεραντιδραστικές φιλο-Χιτλερικές απόψεις, μέσω του γνωστού αρχικού  μα ισχυρού κρίκου τους (όπως προαναφέρθηκε) δηλ. του ΠΛΑΤΩΝΑ. Η επιλογή και απόφασή του να μεταφράσει τον περασμένο χρόνο το αντιδραστικό βιβλίο του Sean Sayers (Σον Σέγιερς): «Πλάτωνος Πολιτεία» (Αθήνα 2015) έχει σαφέστατα προγραμματικό χαρακτήρα: επιχειρεί μέσω ενός δήθεν «αποαντιδραστικοποιημένου»(!) ΠΛΑΤΩΝΑ (δηλ. «ξεπλυμένο στο πλυντήριο» τύπου Σέγιερς) να καταστήσει ελκυστικές τις υπεραντιδραστικές αντιλήψεις του ΠΛΑΤΩΝΑ στην ανυποψίαστη νεολαία δηλ. να τη δηλητηριάσει καταστροφικά, οδηγώντας την σε Ναζι-φασιστική κατεύθυνση, απ’ τις οποίες, ως γνωστόν, τροφοδοτήθηκαν πλούσια όλοι οι αντιδραστικοί διανοητές της Γερμανίας, κυρίως το 19ο αιώνα (αλλά και το πρώτο μισό του 20ου), με γνωστότερο τον υπεραντιδραστικό ιδεολογικο-πολιτικό πρόδρομο του Ναζι-φασισμού αντισημίτη διανοητή FRIEDRICH NIETZSCHE («υπεράνθρωπος», κλπ.: «ο ισχυρός πρέπει να κυριαρχεί στον αδύναμο και πρέπει να έχει περισσότερα από ότι αυτός», «δίκαιο είναι ο καλύτερος να έχει περισσότερα από τον χειρότερο και ο δυνατότερος περισσότερα από τον αδυνατότερο», κλπ.) – φιλόλογος-ποιητής παρά φιλόσοφος, επηρεασμένος απ’ τον επίσης αντιδραστικό A. SCHOPENHAUER (είναι γνωστό ότι όταν θέλησε ο Νίτσε να μεταπηδήσει απ’ την έδρα της Φιλολογίας σ’ εκείνη της Φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας κρίθηκε ανεπαρκής απ’ τις πανεπιστημιακές αρχές και απορρίφθηκε η υποψηφιότητά του.
Η προγραμματικού χαρακτήρα αυτή επιλογή, μετάφρασης και έκδοσης  αυτού του έργου απ’ τον ίδιο τον Κεφαλή, αποτελεί, προφανώς, κουτοπόνηρη τακτική, ακριβώς επειδή αφορά μια πασίγνωστη περίπτωση – μα πρώτα απ’ όλα αποκρύβει τον πραγματικό αντιδραστικό σκοπό – συνάντησης και διάδοσης Ναζι-φασιστικών απόψεων μέσω του ΠΛΑΤΩΝΑ αντί να αναφερθεί ευθέως στη σύνδεση του «Mein Kampf» του Χίτλερ με την πολιτική φιλοσοφία του ΠΛΑΤΩΝΑ, όπως έκαναν πολλοί Ναζι-φασίστες θεωρητικοί, μεταξύ των οποίων, ο Joachim Bannes: «Platon, die Philosophie des heroischen Vorbildes» 1930 (=Πλάτων, η φιλοσοφία του ηρωϊκού υποδείγματος») και «Platons Staat und Hitlers Kampf» 1933 (= η Πολιτεία του Πλάτωνα και ο Αγώνας του Χίτλερ).
Από τον ΠΛΑΤΩΝΑ δεν δανείστηκε απευθείας μόνο ο NIETZSCHE αντιδραστικές απόψεις, αλλά και το σύνολο των Ναζι-φασιστών θεωρητικών (απόψεις «υπερανθρώπου», ευγονική, θεωρία κυριαρχίας των ελίτ, επιλογή των «καλύτερων και ισχυρών», αντίληψη του “Fuehrer”, κλπ.) που τον εκθειάζουν στα έργα τους, και αποτελεί το ίνδαλμα τους, μεταξύ των οποίων, οι: F.K.Guenther (1935), K.Hildebrandt (1930 & 1933), J. Bannes  (1933), A. Rusch (1933), E. Krieck (1933), H. Heyse (1933), W. Jaeger (1933), κλπ. με ανάλογους χαρακτηριστικούς τίτλους.
Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ, θαυμαστής και υμνητής της αντίδρασης της εποχής του, εκθειάζει και εξιδανικεύει το αντιδημοκρατικό βάρβαρο στρατοκρατικό δουλοκτητικό καθεστώς της ΣΠΑΡΤΗΣ – ιδανικό υπόδειγμα οργάνωσης του Ναζι-φασιστικού κράτους της Χιτλερικής Γερμανίας.
Ο Χ. ΚΕΦΑΛΗΣ, μέσω Sayers, προσπαθεί να παρουσιάσει έναν Πλάτωνα «αποαντιδραστικοποιημένο» ή αλλιώς «αποναζιστικοποιημένο», όπως έπραξαν οι ομοϊδεάτες του «ευρωκομμουνιστές» MASSIMO MONTINARI – GIORGIO COLLI με το Fr.Nietzsche.
Οι δυο Ιταλοί επιχείρησαν να «αποναζιστικοποιήσουν» τον υπεραντιδραστικό και αντισημίτη FRIEDRICH NIETZSCHE, αναλαμβάνοντας το αντιδραστικό τους «έργο» τον Απρίλη του 1961 (M. Riedel: «Nietzsche in Weima»r, σελ. 304, Reclam Verlag, Leipzig 1997) στο Nietzsche-Archiv που βρίσκονταν στη Weimar-DDR με την ΑΔΕΙΑ, προφανώς, της φιλοχιτλερικής κλίκας των ΧΡΟΥΣΤΣOΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ και του ρεβιζιονιστή σοσιαλδημοκράτη WALTER ULBRICHT, χωρίς να γίνει τότε γνωστό ποιος ήταν ο «υψηλός φιλοξενούμενος» στη Βαϊμάρη, ούτε η εκεί αντιδραστική του δραστηριότητα, κρατήθηκαν τα πάντα επτασφράγιστο μυστικό. Έγινε γνωστός στους ντόπιους κατοίκους ο M. MONTINARI, όταν η γυναίκα του Siegrid γέννησε τρίδυμα, από ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα του αποστάτη WALTER ULBRICHT, αλλά όχι όμως και η ενασχόλησή του με το Nietzsche, η οποία κρατήθηκε απολύτως μυστική, δηλ. «κανείς δεν ήξερε ότι αυτός ασχολούνταν με το Nietzsche» (Cesare Cases: «Der Grossherzog von Weimar», Nietzsche Studien Bd. 18/1989 σελ. 23-24).
Έτσι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές ΔΕΝ εγκατέλειψαν μόνο τη μαρξιστική εκτίμηση για το έργο του υπεραντιδραστικού Nietzsche, αλλά εγκατέλειψαν επίσης και την αντιφασιστική στάση, πλησιάζοντας-προπαγανδίζοντας, μέσω Nietzsche, και τις Ναζι-φασιστικές απόψεις. Λίγο αργότερα, αλλά τον ίδιο χρόνο, αρχές Νοέμβρη, μετά την έναρξη της προετοιμασίας μιας «αποναζιστικοποιημένης» έκδοσης των απάντων του Nietzsche, οι ΧΡΟΥΣΤΣΩΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ προχώρησαν στη μετονομασία του «STALINGRAD» σε «VOLGOGRAD» – μια ανοιχτά προκλητικότατη φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ πράξη, ξεπερνώντας ακόμα κατά πολύ και τους δυτικούς ιμπεριαλιστές που σεβάστηκαν τη μεγάλη και αποφασιστική συμβολή του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ στην ΗΤΤΑ του ΧΙΤΛΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΜΟΥ διατηρώντας τις σχετικές ονομασίες στις χώρες τους.
Οι ΠΛΑΤΩΝ-ΝΙΤΣΕ ήταν ήδη και στην εποχή τους αντιδραστικοί, όμως μετά τις βαρύτατες και ανυπολόγιστες αιματηρές καταστροφές του Ναζι-φασισμού στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο και την αποφασιστική επίδραση των αντιδραστικών τους ιδεών στη διαμόρφωσή του δεν είναι πλέον απλά αντιδραστικοί, αλλά ΥΠΕΡΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΙ διανοητές. Για τον Πλάτωνα ας αναφερθεί μόνο η γνώμη του Άγγλου δημοκράτη αντιφασίστα, προοδευτικού διανοητή Geoffrey St. de Croix: «οι μεγαλύτεροι εχθροί της ανθρωπότητας στο ιδεολογικό επίπεδο είναι ο Πλάτωνας και ο απόστολος Παύλος. Στον Πλάτωνα αξίζει μάλλον η πρώτη θέση, μια και ήταν πολύ πιο ιδιοφυής από τον απόστολο Παύλο», για να σημειώσει στη συνέχεια τη γνωστή, σε όσους διάβασαν τους «Νόμους», εξοργιστική και πιο ακραίας μορφής βαρβαρότητας περίπτωση ότι οι πολίτες έπρεπε να καταδίνουν τους αθεϊστές, να συλλαμβάνονται και να φυλακίζονται, και αν επιμένουν στις απόψεις τους τότε ο φυλακισμένος να εκτελείται («ΟΥΤΟΠΙΑ», τ. 44/ Μάρτιος-Απρίλιος 2011, σελ. 166), για την οποία δικαιολογημένα ο St. de Croix αναφωνεί: «πραγματικά ανατριχιαστικό!».
4. ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ: α. ΕΝΓΚΕΛΣ. Ο λασπολόγος ρεφορμιστής αντιμαρξιστής Χ. ΚΕΦΑΛΗΣ, και ολωσδιόλου αγράμματος σε φιλοσοφικά και οικονομικά θέματα, με το απύθμενο αλλά πολύ γνώριμο «θράσος της ημιμάθειας» των πολυπληθών «πνευματικών ζοντόβολων» του τόπου, δεν διστάζει να επιτεθεί («Μ.Σ.», τ.15 / ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2014, σελ. 294-297) ακόμα και στα έργα του ΕΝΓΚΕΛΣ (Anti-Duehring–Dialektik der Natur), και ξέρετε για ποιο λόγο; Επειδή, λέει – άκουσον-άκουσον – ο «Σταλινισμός» και «δογματισμός» παγίωσαν τα δήθεν «λάθη» του ΕΝΓΚΕΛΣ ή αλλιώς η «παρασιτική αναπαραγωγή και αναμάσημα των λαθεμένων θέσεων του ΕΝΓΚΕΛΣ» που τάχα «ζημίωσαν σοβαρά την εξέλιξη του μαρξισμού» (στο ίδιο, σελ. 296) για να μας «πληροφορήσει» παρακάτω ότι «στο φως της επιστήμης» της κεφαλής(!) του ΚΕΦΑΛΗ, «ο σταλινισμός αποκαλύπτεται εδώ ως μια μορφή σκοταδισμού, που πρέπει να ξεπεραστεί» (σελ. 297), ενώ αλλού υιοθετεί τη φασιστική θεωρία του «Ολοκληρωτισμού»: «ο 20ος αιώνας γνώρισε δυο ιστορικές τερατωδίες, το φασισμό και το σταλινισμό» (σελ. 292)!!! Οι «φιλοσοφικές» ανοησίες του ΚΕΦΑΛΗ φτάνουν στο αποκορύφωμά τους με τον ισχυρισμό ότι οι δήθεν «λαθεμένες» θέσεις του ΕΝΓΚΕΛΣ «συγκρούονται» μ’ εκείνες του ΛΕΝΙΝ, τη στιγμή που ο ΛΕΝΙΝ είναι κατά πολύ μεταγενέστερός του (το αντίστροφο θα μπορούσε να συμβεί, αλλά ούτε αυτό αληθεύει). Φαίνεται πως ο αντιμαρξιστής αλλά αγράμματος «ξερόλας» που επιτίθεται λάβρος στον ΕΝΓΚΕΛΣ να μην έχει ποτέ «ακούσει» ότι πρώτο, ο ΜΑΡΞ έγραψε κάποτε πως «ερωτοτρόπησα μάλιστα που και που με τον τρόπο έκφρασης που τον χαρακτηρίζει» (εννοεί το HEGEL) (K.Marx/F.Engels: Werke, Bd.23, σελ. 27, Berlin-DDR 1970), δεύτερο, είναι γνωστό ότι ο Μαρξ διάβασε το έργο του Ένγκελς «Anti Duehring» (1878) πριν δημοσιευθεί, και τρίτο, έγραψε μάλιστα ο ίδιος το «κεφάλαιο» της κριτικής στις απόψεις του Eugen Duehring για την Ιστορία της Πολιτικής Οικονομίας, γι αυτό το έργο εκφράζει τις κοινές απόψεις και των δυο κλασικών, επομένως η αισχρότατη αντιμαρξιστική αντικομμουνιστική επίθεση ενάντια στον ΕΝΓΚΕΛΣ στρέφεται ΑΜΕΣΑ και κατά του ΜΑΡΞ, (μόνο ο ΛΕΝΙΝ αφήνεται τυπικά και σκόπιμα στο «απυρόβλητο» για να χρησιμοποιείται ως μόνιμο μαρξιστικό «δεκανίκι» του αντεπαναστάτη σοσιαλδημοκράτη μενσεβίκου Τρότσκι, τον οποίο ο Λένιν αποκαλούσε «Καουτσκιστή»). Αλλά ο τροτσκιστής σοσιαλδημοκράτης Χ.Κεφαλής προτιμά να αυτοδιασύρεται αυτογελοιοποιούμενος.    
Σε άλλο σημείο χαρακτηρίζει «τσαρλατάνους τους Λυσένκο, Μιτσούριν και τη «μιτσουρινική θεωρία»»  (σελ. 296), αλλά αλήθεια με ποιές «ειδικές» γνώσεις του αντικειμένου; Μήπως με το φιλοσοφικό «κύρος» του «βαθυστόχαστου»(=ασχετοσύνης) προλόγου του L. Althuser στο D. Lecourt: «Proletarische Wissenschaft?» West Berlin1976 ή μήπως με τη νέα «πνευματική του κατάκτηση»(!), τη «μαρξιστική» αισθητική: «μια μαρξιστική ματιά στον Καβάφη» («Μ.Σ.», τ. 12/ ΙΑ.-ΜΑΡΤ. 2014, σελ. 244-293), ισάξιας, αν όχι μεγαλύτερης, εκείνης της «ανασκευής» του έργου του ΣΤΑΛΙΝ: «Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» με τη βοήθεια του «κύρους» του «μεγάλου οικονομολόγου» (!) Ούγγρου Georg Lukacs (η κραυγαλέα αγραμματοσύνη του ρεφορμιστή Κεφαλή, σε φιλοσοφικά και οικονομικά θέματα, εκφράζεται στη μόνιμη και εντελώς εξόφθαλμη «αρπαγή» και παράθεση «αποσπασμάτων» από «δεύτερα χέρια» χωρίς άμεση γνώση από διάβασμα-μελέτη του έργου των διαφόρων διανοητών, με πιο ακραία περίπτωση (απ’ τις άπειρες) την παράθεση αποσπάσματος του Μαρξ παρμένου απ’ το περιοδικό «Θέσεις» που είναι ανύπαρκτο στην αντίστοιχη σελίδα του 3ου τόμου του «Κεφαλαίου», όπως αναφέρεται στη σημείωση «4. Κ.Μαρξ, το Κεφάλαιο, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, τομ. 3, σελ. 213, όπως παρατίθεται στο Γ.Καλαμπόκα, «Τεχνολογική καινοτομία και ποσοστό κέρδους», Θέσεις, τευχ. 110, σελ. 76» («ο Οκτώβρης και η εποχή του», σελ. 547, Αθήνα 2010). Εδώ ο ταλαίπωρος «χημικός, συγγραφέας και αρθρογράφος»(!), έτσι αυτοσυστήνεται, «συλλαμβάνεται» εκ νέου να μην γνωρίζει ούτε καν το χρώμα των εξώφυλλων του «Κεφαλαίου»). 
β. ΛΕΝΙΝ. Τον περασμένο χρόνο «καταπιάστηκε» και με την υλιστική Διαλεκτική στο έργο του ΛΕΝΙΝ και στα πλαίσια υποτίθεται της «φιλοσοφικής κληρονομιάς του» («ΜΣ», τ. 18/ΟΚΤ.–ΔΕΚ. 2015, σελ. 316–351). Παλιότερα ισχυρίζονταν ότι ο Λένιν στα «Φιλοσοφικά Τετράδια» ορίζει απλά και μόνο τη Διαλεκτική ως τη «διδασκαλία για την ενότητα των αντιθέσεων» (εννοεί προφανώς των «Αντιθέτων», άλλη αγραμματοσύνη εδώ, αυτή τη φορά «ορολογίας») («Μ.Σ.», τ.15/ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2014, σελ.695), ενώ η ΟΥΣΙΑ της συνίσταται στην «πάλη των Αντιθέτων» ως πηγή της ανάπτυξης και κίνησης. Ο Λένιν, ως γνωστόν, ΔΕΝ περιόριζε τη Διαλεκτική μόνο στην «ενότητα», αλλά καθόριζε την «πάλη των Αντιθέτων» ως τον Πυρήνα και την ΟΥΣΙΑ της μαρξιστικής επαναστατικής Διαλεκτικής – πάλη των Αντιθέτων απ’ την οποία πηγάζει κάθε ανάπτυξη. Ο Λένιν σημειώνει σχετικά: «η ενότητα… των Αντιθέτων είναι μερική, προσωρινή, παροδική, σχετική, η πάλη των αλληλοαποκλειόμενων Αντιθέτων είναι απόλυτη, όπως απόλυτη είναι η ανάπτυξη, η κίνηση» (LENIN: Bd.38, σελ.339, Berlin-DDR 1968). Ακριβώς γι’ αυτό το νόμο ασκούσαν κριτική στο ΣΤΑΛΙΝ οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, που τον απέδιναν σ’ αυτόν, ενώ είχε διατυπωθεί από το ΛΕΝΙΝ («DZfPhil.», 5/1962, σελ. 519, Berlin-DDR), τους οποίους όψιμα αντιγράφει ο Κεφαλής με τη διαστρέβλωση του συγκεκριμένου νόμου της υλιστικής Διαλεκτικής.
Ο «θαρραλέος» ρεφορμιστής διαστρεβλώνοντας τη μαρξιστική Διαλεκτική σε ιδεαλιστική κατεύθυνση τη μετατρέπει σε μια ιδεαλιστική κατασκευή δικαιολόγησης των «μεταρρυθμιστικών δυνατοτήτων» που «παρουσιάστηκαν με το 20ο Συνέδριο και την Περεστρόικα» (στο ίδιο, σελ. 348) δηλ. δικαιολόγηση της Χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης με κορυφαία στιγμή το αντεπαναστατικό αστικό σοσιαλδημοκρατικό 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), οι αντιμαρξιστικές απόψεις του οποίου συνιστούν: 1. Απόρριψη της βίαιης-ένοπλης Προλεταριακής Επανάστασης, 2. Άρνηση της μαρξιστικής αντίληψης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, και αποτελούν: 3. Ανοιχτή επισφράγιση της βίαιης πραξικοπηματικής ανατροπής της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και επικράτηση της ρεβιζιονιστικής χρουστσοφικής αντεπανάστασης στη Σοβ.Ένωση, 4.  Απαρχή της εξάλειψης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού και ταυτόχρονα 5. Έναρξη του πισωδρομικού προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού με τη σταδιακή εφαρμογή οικονομικών μεταρρυθμίσεων καπιταλιστικού χαρακτήρα, που ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 (καπιταλιστικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις της Ολομέλειας του Σεπτέμβρη 1965), συγκαλύπτοντας ταυτόχρονα και την ύπαρξη του καπιταλισμού της περιόδου 1953-1991 σ’ αυτή και προβάλλοντας-διαφημίζοντας, για πολλές δεκαετίες μα ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ, τον παλινορθωμένο καπιταλισμό ως «σοσιαλισμό» (!).
Η αντεπαναστατική στρατηγική του ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ του 20ου Συνεδρίου ήταν και παραμένει μια αστική-ιμπεριαλιστική στρατηγική: καταστροφής του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, των επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων όλων των χωρών και της προλεταριακής επαναστατικής ταξικής συνείδησης του διεθνούς προλεταριάτου.
Αλλού, αερολογώντας μιλά για «νεοσταλινική ηγεσία του ΚΚΕ και για την πλήρη ρήξη της με τη διαλεκτική μεθοδολογία» και πως ΤΑΧΑ αυτή η ρήξη (πέραν του αστικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ που δεν μας αφορά), αποτελεί «το πιο περίοπτο γνώρισμα του Σταλινισμού συνολικά» («ΜΣ», τ. 18/ ΟΚΤ.– ΔΕΚ. 2015, σελ. 345). Ουρανομήκεις αναπόδεικτες ανοησίες που δεν χρειάζονται σχολιασμό, αφού διαψεύδονται από ολόκληρη την επαναστατική δράση και πορεία των κομμουνιστικών κομμάτων της Γ’ ΚΔ και του κόμματος των Μπολσεβίκων με επικεφαλής τους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, με τις γνωστές τεράστιες επιτυχίες ως το πρώτο μισό του 20ου αιώνα.
γ. ΜΑΡΞ: «Οικονομικο-φιλοσοφικά χειρόγραφα». Θεωρεί τα «οικονομικο-φιλοσοφικά χειρόγραφα του 1844» πλήρως απαλλαγμένα από υπολείμματα ιδεαλιστικών αντιλήψεων, όταν ισχυρίζεται ότι δήθεν σ’ αυτά «διατυπώθηκαν για πρώτη φορά οι βάσεις του επιστημονικού σοσιαλισμού και του κομμουνισμού» (αλήθεια στα μετέπειτα έργα τι διατυπώθηκε;) («Μ.Σ.», τ.18/ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2015, σελ 317), παρόλο που πρώτο, είναι πασίγνωστο ότι αυτή είναι η άποψη των διαφόρων αντιδραστικών αστών θεωρητικών, και δεύτερο, αυτά αποτέλεσαν, μόλις δημοσιεύτηκαν το 1932 απ’ τους L.Landshut/ J.P.Meyer, ακριβώς γι’ αυτό, αμέσως την «ίδια» μέρα αλλά και για τις μετέπειτα δεκαετίες, τη βάση για τη διαστρέβλωση του επαναστατικού μαρξισμού, με τα γνωστά πρώτα άρθρα του H. de Mann με το χαρακτηριστικό τίτλο: «Der neu entdeckte Marx» («Der Kampf» (Wien), Η.6/1932 σελ. 276) και του H.Marcuse: «Neue Quellen zur Grundlegung des historischen Materialismus» («Die Gesellschaft» (Berlin)  , Bd. 68, H.8/1932, σελ. 136), κλπ. – αργότερα ο Ναζι-φασίστας E.Thier αναφωνεί: «ο νέος Μαρξ είναι μια ανακάλυψη της εποχής μας» (E.Thier: «Das Menschenbild des jungen Marx», σελ. 3, Goettingen 1957) – αλλά και του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σ’ Ανατολή και Δύση, κυρίως τις δεκαετίες 1950-1970, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την έννοια της «Entfremdung» (=«Αλλοτρίωση») κλπ, που από πολλούς χρουστοφικούς θεωρητικούς θεωρείται «βάση του μαρξισμού» (!), μια έννοια πολλαπλά επιβαρυμένη ιδεαλιστικά και ξεπερασμένη αργότερα απ’ το Μαρξ που τη βάζει σε «εισαγωγικά» στο έργο του «Γερμανική Ιδεολογία» (Marx/Engels: «Deutsche Ideologie» σελ. 31, Berlin-DDR 1953). Οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες προχώρησαν παραπέρα, αφού όχι μόνο την υιοθετούν αλλά θεωρούν την «Entfremdung» «πυρήνα του ιστορικού υλισμού» (L.Seve), «βάση του μαρξισμού» (H.Lefebvre), «οι βασικές έννοιες του Κεφαλαίου βασίζονται στη θεωρία της αλλοτρίωσης» (A.Schaff), «στην ανάλυση της αλλοτρίωσης τέθηκε το επιστημονικό θεμέλιο… του μαρξισμού» (Α.Π. Ογκουρτσοφ), κλπ., ξεπερνώντας έτσι, σ’ αυτό το ζήτημα, και την παλιά ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία, αφού κάποιοι απ’ τους θεωρητικούς της απέρριπταν αυτή τη διαστρέβλωση όπως π.χ. ο P.Decker: «Marx als Forscher und Politiker» («Die Gesellschaft» 1933 σελ. 206): «ο Μαρξ μιλάει βέβαια ακόμα στη «Deutsche Ideologie» για την «Entfremdung» αλλά θέτοντας την ήδη σε εισαγωγικά».
Όσον αφορά την εμφάνιση και διαμόρφωση του μαρξισμού ο ρεφορμιστής Χρ. Κεφαλής, βαδίζοντας στα χνάρια των αντιδραστικών αστών διαστρεβλωτών του μαρξισμού, θεωρεί το μαρξισμό απλή συνέχεια της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας, αρνούμενος τη μεγάλη επανάστατική ανατροπή που αυτός προκάλεσε στις κοινωνικές επιστήμες όταν γράφει: «ο Αλεξαντρόφ κατηγορήθηκε από τον Ζντάνοφ το 1937 ότι η Ιστορία της Δυτικοευρωπαϊκής Φιλοσοφίας εξωράιζε την προμαρξιστική, απέναντι στην οποία ο μαρξισμός αντιπροσώπευε δήθεν κάτι εντελώς νέο» («ΜΣ», τ.14/ΙΟΥΛ.-ΣΕΠΤ. 2014, σελ. 253).             
5. «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ στην καπιταλιστική ΕΣΣΔ (1953-1991) και τις άλλες Ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού; Ο ισχυρισμός του τροτσκιστή σοσιαλδημοκράτη Χ. ΚΕΦΑΛΗ ότι «από τη δεκαετία του 1960-70 άρχισε στην ΕΣΣΔ μία αναβίωση του μαρξισμού, με σημαντικούς εκπροσώπους όπως Ιλιένκοφ, Όιζερμαν, Λεκτόρσκι, Σεπτούλιν Μπογκομόλοφ, Ναλέτοφ, Ομελιανόφσκι, Λεόντιεφ, κ.α…. ήταν όμως στην ουσία τους μαρξιστική και βαθμιαία έγινε κυρίαρχη προετοιμάζοντας την περεστρόικα…» («ΜΣ», τ. 8 /ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2013, σελ. 381 και τ. 13/2014, σελ. 13-14, 24) δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα, όμως αποτελεί μια πολύ αποκαλυπτική θέση, που εκφράζει την εκ μέρους του υπεράσπιση, σε φιλοσοφικό επίπεδο, του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας).
Όμως, σε πλήρη αντίθεση με τον παραπάνω ανυπόστατο ισχυρισμό, όποιος έχει έστω και ελάχιστα παρακολουθήσει την πορεία των κοινωνικών επιστημών της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1991) του παλινορθωμένου καπιταλισμού, γνωρίζει ότι στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού είχαν ανθίσει όλα τα «λουλούδια» των αντιδραστικών ιδεαλιστικών φιλοσοφικών ρευμάτων, από τον υπαρξισμό, πραγματισμό, φαινομενολογία, αστική φιλοσοφική ανθρωπολογία, ερμηνευτική, φροϋδισμό, νεοθετικισμό, κλπ. ως τους υπεραντιδραστικούς αντισημίτες διανοητές Friedrich Nietzsche (ιδεολογικο-πολιτικός πρόδρομος του Ναζι-φασισμού) και Martin Heidegger (αμετανόητος Ναζί ως το θάνατό του) για το έργο του οποίου ο Γάλλος διανοητής Emmanuel Faye δικαιολογημένα και πολύ ορθά σημειώνει ότι αποτελεί «Εισαγωγή του Εθνικοσοσιαλισμού στη Φιλοσοφία» (E.Faye: «HEIDEGGER, Die Einfuehrung des Nationalsozialismus in die Philosophie», Mathes & Seitz, Berlin 2009). Μόνο ο αγράμματος φιλοσοφικά αντιμαρξιστής Χ. ΚΕΦΑΛΗΣ δεν γνωρίζει αυτή την αντιδραστική πορεία, γιατί αλλιώς θα ήξερε πχ., για να αναφερθούν μόνο δυο περιπτώσεις, ότι ο Ανατολικο-γερμανός Robert Havemann είχε αναπτύξει-υιοθετήσει νεοθετικιστικές απόψεις, ενώ ο σοβιετικός Theodor I. Oiserman πρωτοστάτησε, πέραν των άλλων, στην επανεισαγωγή στο «μαρξισμό του» του πασίγνωστου χωρισμού-αντιπαράθεσης «Οντολογίας»–«Γνωσιοθεωρίας» – βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της προμαρξιστικής ιδεαλιστικής φιλοσοφίας, που, ως γνωστόν, έχει ξεπεράσει ο μαρξισμός, και επιπλέον χρησιμοποιεί-υιοθετεί την αντιμαρξιστική ιδεαλιστική έννοια της «Οντολογίας», ασυμβίβαστη με τον επαναστατικό μαρξισμό που απορρίπτεται ακόμα και από ρεβιζιονιστές θεωρητικούς (βλ. T.I.Oiserman: «Die philosophischen Grundrichtungen”, Berlin-DDR 1976, «Probleme der Philosophie und der Philosophiegeschichte», Berlin-DDR 1972, «Dialektischer Materialismus und Geschichte der Philosophie», Berlin-DDR 1982).
Οι παραπάνω απόψεις δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «ανάπτυξη» του μαρξισμού, ούτε οι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι Βάργα-Λεόντιεφ, κλπ. είναι μαρξιστές, αφού διατυπώνουν αστικο-ρεβιζιονιστικές απόψεις σε βασικά ζητήματα του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού και σοσιαλισμού-κομμουνισμού μα ούτε βέβαια και το τελευταίο ογκωδέστατο έργο του Georg Lukacs: «Zur Ontologie des gesellschaftlichen Seins» (1. Halbband, Band 13, 1984, σελίδες 692, 2.Halbband, Band 14, 1986, σελίδες 767, Hermann Luchterhand Verlag, Darmstadt und Neuwied) συνιστά «ανάπτυξη» του μαρξισμού, επειδή αυτό, πέρα από την ορατή ύπαρξη-επαναφορά σ’ αυτό των παλιότερων γνωστών ιδεαλιστικών επιδράσεων (χεγγελιανισμού, κλπ.), είναι επιπλέον «εμπλουτισμένο» με την αντιδραστική «φιλοσοφική ανθρωπολογία» του Ναζι-φασίστα A.GEHLEN, τη λεγόμενη «μαρξιστική Οντολογία» (η «ωραία λέξη Οντολογία» όπως λέει ο ίδιος), μια έννοια μεταφυσική και αντιδιαλεκτική, πολλαπλά ισχυρά επιβαρυμένη ιδεαλιστικά φιλοσοφικο-ιστορικά που «χρησιμοποιείται πάντοτε από τους αντιδραστικούς», όπως πολύ ορθά σημειώνει, και ο Ernst BLOCH στο: E.Bloch und G.Lukacs, Dokumente, zum 100. Geburtstag, σελ. 317, Lukacs Archivum, Budapest 1984 και την ιδεαλιστική «νέα Οντολογία» του NIKOLAI HARTMANN, ο οποίος προσαρμοζόμενος στη Ναζι-φασιστική περίοδο χαρακτήρισε τον ΠΛΑΤΩΝΑ ως τον «κλασικό όλων τον εποχών» και μίλησε για «γνήσιο Fuehrertum» στην ομιλία του «Neuordnung von Wert und Sinn» στο συνέδριο της «Deutsche Philosophische Gesellschaft» (2-5 Οκτώβρη Magdenburg 1933).  
Τα ιδεαλιστικά αυτά ρεύματα εμφανίστηκαν και αναπτύχθηκαν στο εύφορο έδαφος του πισωδρομικού προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στις τότε ρεβιζιονιστικές χώρες (1953-1990) και κινήθηκαν χέρι-χέρι με τη σταδιακή εφαρμογή των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων σ’ αυτές.  
Για την ανάπτυξη και ύπαρξη αυτή την περίοδο, αντιδραστικών φιλοσοφικών ρευμάτων σ’ αυτές τις χώρες, δεν θα επικαλεστούμε επαναστάτες μαρξιστές, αλλά μόνο κάποιους ρεβιζιονιστές όπως το Georg Lukacs που στις «Συνομιλίες» με τον Hans Heinz Holz αναφέρει-παραδέχεται την επίδραση του Carnap και άλλων νεοθετικιστών στη λεγόμενη «μαρξιστική φιλοσοφία» των ρεβιζιονιστικών καπιταλιστικών χωρών, όπως στον Georg Klaus (DDR) κλπ. («Gespraeche mit Georg Lukacs» (Hrsg.) von Theo Pinkus, σελ. 123, Rowohlt-Verlag Reinbeck bei Hamburg 1967), τον A. Schaff που παραδέχεται-ομολογεί το «ξαφνικό φούντωμα του υπαρξισμού» στην Πολωνία (A.Schaff: «Philosophie des Menschen», σελ 11, Frankfurt 1966), τo H.H.Holz που σημειώνει, μεταξύ άλλων, ότι στην «Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία, Πολωνία και Ρουμανία διαμορφώνεται ένα ιδεολογικό κίνημα που αναπτύσσει το μαρξισμό μιας ατομικιστικής ανθρωπολογίας»( H.H.Holz: «Stroemungen und Tendenzen im Neomarxismus», σελ. 50, C.Hanser Verlag Muenchen 1972) και τέλος τον αμετανόητο δυτικογερμανό χρουστσοφικό σοσιαλδημοκράτη θεωρητικό του D”K”P Robert Steigerwald που σημειώνει-ομολογεί πολύ αργότερα, ανοιχτά πλέον το 1989, έστω και «κατόπιν εορτής», ότι στη Σοβιετική Ένωση «ορισμένοι φιλόσοφοι αυτομόλησαν προς την πλευρά των Heidegger, Popper, Gadamer (ορισμένοι μάλιστα προς το Nietzsche!) ή άλλοι περιόριζαν τη θεωρία σε κοινωνιολογική και θετικιστική ανάλυση γεγονότων» («Neues Denken und marxistische Philosophie», σελ. 68, Edition Marx-Engels-Stiftung, Wuppertal 1991).
6. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ: Απόλυτη ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ. Είχαμε «ελπίσει» πως βάζοντας το όνομά του δίπλα σ’ εκείνο του Γ.Τόλιου-ΣΥΡΙΖΑ (Γ.Τόλιος / Χ.ΚΕΦΑΛΗ: «Το καπ….», «ΜΣ», τ. 16/ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2015, σελ. 103) ότι θα είχε «βελτιώσει» κάπως τις οικονομικές του γνώσεις και κάτι θα είχε διδαχθεί έστω και από ένα ρεβιζιονιστή σοσιαλδημοκράτη οικονομολόγο, αυτός όμως φρόντισε να μας διαψεύσει απορρίπτοντας ανοιχτά τη μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, αναμασώντας τη γνωστή άποψη των χυδαίων αστών οικονομολόγων. Χαρακτηρίζει «δογματικές φόρμουλες» του σταλινισμού τις «θεωρίες για την απόλυτη εξαθλίωση, το απόλυτο αδιέξοδο του καπιταλισμού και την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού» που ΤΑΧΑ «απορρίπτονται προκαταβολικά από τον Λένιν», καταλήγοντας πάντα με τη γνωστή επωδό: τα δήθεν «εγκλήματα του Στάλιν»(!) («ΜΣ», τ. 18 /ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2015, σελ. 346).
Και στο ζήτημα της θεωρίας της «απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου» ο ρεφορμιστής Χρ.Κεφαλής «συλλαμβάνεται» εκ νέου για πολλοστή φορά εντελώς αδιάβαστος, αλλιώς θα ήξερε ότι ο ΛΕΝΙΝ – γνωρίζει και σε αυτό το θέμα μόνο το χρώμα του εξώφυλλου των έργων του ΛΕΝΙΝ, όπως αυτό εμφανίζεται στις οθόνες των υπολογιστών στις οποίες ξημεροβραδιάζεται αντιγράφοντας – έχει γράψει σύντομο σχετικό άρθρο και δε θα ξεφούρνιζε την ουρανομήκη κοτσάνα πως δήθεν «απορρίπτεται» (!), μεταξύ άλλων, και μάλιστα «προκαταβολικά» (!) απ’ το Λένιν η μαρξιστική θεωρία της απόλυτη εξαθλίωσης. Να τι γράφει: «ο εργάτης εξαθλιώνεται α π ό λ υ τ α, δηλ. γίνεται πραγματικά φτωχότερος από πριν, είναι υποχρεωμένος να ζει χειρότερα, να τρέφεται λιγότερο, νε υποσιτίζεται περισσότερο, να στεγάζεται στα υπόγεια και τις σοφίτες»  (Lenin: Bd. 18, σελ. 428, Berlin-DDR 1965). Επιπλέον, η θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου δεν είναι «δογματική φόρμουλα» του Σταλινισμού, αλλά θεωρία των κλασικών ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, που η ορθότητά της επιβεβαιώνεται εκ νέου από τη σημερινή αντικειμενική καπιταλιστική ζοφερή πραγματικότητα υποσιτισμού, μαζικής ανεργίας, φτώχειας και απόλυτης εξαθλίωσης (χειροτέρευση του συνόλου των συνθηκών διαβίωσης) πολλών εκατομμυρίων – αν όχι δισεκατομμυρίων – του πλανήτη, παρόλο που οι αστοί οικονομολόγοι και μαζί τους οι ρεφορμιστές απ’ τους Bernstein ως τους χρουστσοφικούς, τους τροτσκιστές κλπ. την κηρύσσουν μόνιμα πάνω από έναν αιώνα, επανειλημμένα ως «ξεπερασμένη».  Η απόρριψή της ΣΗΜΕΡΑ απ’ την αντιδραστική αστική τάξη και τους σοσιαλδημοκράτες τύπου ΚΕΦΑΛΗ, εν μέσω παρατεταμένης κρίσης, αποτελεί τη μεγαλύτερη και πιο ξετσίπωτη πρόκληση, επαίσχυντο εξωραϊσμό του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικο-ιμπεριαλιστικού συστήματος (οι τροτσκιστές χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες Χ.ΚΕΦΑΛΗΣ–Μ.ΜΑΪΛΗΣ, οι «μεγαλύτερες» φυσιογνωμίες στο οικονομικό στερέωμα του πλανήτη στο δεύτερο μισό του 20ου–αρχές του 21ου αιώνα, πρέπει για τις «πρωτότυπες» οικονομικές τους γνώσεις, να «τιμηθούν» όχι απλά με το ετήσιο βραβείο Νόμπελ Οικονομίας αλλά μ’ ένα ειδικό βραβείο ολόκληρου αιώνα, ο μεν πρώτος για την «επιτυχή ανασκευή» του έργου του ΣΤΑΛΙΝ: «Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» και για την πρότασή του «σωτηρίας της ΕΣΣΔ» το 1990-91 με επιστροφή της στη «ΝΕΠ»(!), ο δε δεύτερος για την «ανάλυση» του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού στον 20ο αιώνα, κάτι που «δεν μπόρεσε να αναλύσει», για έναν και πλέον αιώνα, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα («Ρ» 7-8/1/2012, σελ.13) αλλά και για τα περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» μ’ εκείνα τα περίφημα ντόπια «ισχυρά μονοπώλια» πορτοκαλο-λεμονιών, σταφιδο-ελαιόλαδου, κλπ.).     
7. ΕΣΣΔ (1953-1991): «Σοσιαλισμός» ή παλινορθωμένος καπιταλισμός; Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ, αλλά και ολόκληρης της προηγούμενης 65ετίας σχεδόν από το 1953 και δώθε, ισχυρισμός-θέση των σοσιαλδημοκρατών χρουστσοφικών ηγετών των Κ»Κ»Ε-ΣΥΡΙΖΑ και της τροτσκιστο-χρουστσοφικής ομάδας του λασπολογικού «εντύπου» «Μ.Σ.» («κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου 1989-91», «ΜΣ», τ. 16/ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2015, σελ. 145 και σελ. 147: «διάλυση της ΕΣΣΔ και του υπαρκτού σοσιαλισμού στα 1989-1991»), ότι στη Σοβιετική Ένωση, μετά το θάνατο-δολοφονία του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, διατηρήθηκε, και μάλιστα «οικοδομούνταν»(!) σ’ αυτή ο «σοσιαλισμός» ως το 1990, είναι-ήταν ευθύς εξαρχής ένας ολωσδιόλου αστήρικτος, παντελώς ατεκμηρίωτος αντιμαρξιστικός ισχυρισμός που διαψεύδονταν καθημερινά απ’ την πορεία της εμπορευματικής οικονομίας της Σοβ. Ένωσης των μετά το 1953 δεκαετιών, την πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού στα μέσα της δεκαετίας του 1960, την ανοιχτή κατάρρευσή του και τελικά διαψεύστηκε οριστικά με τη διάλυση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης, και ως χώρας, το 1991.
Πρέπει όμως εδώ να υπογραμμιστεί, ότι στα ερείπια της αναπόφευκτης διάλυσης της καπιταλιστικής Σοβ. Ένωσης της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1990) δε θάφτηκαν μόνο οριστικά οι αντιμαρξιστικές αστικο-ρεβιζιονιστικές αντιλήψεις της χρουστσοφικής-τροτσκιστικής σοσιαλδημοκρατίας περί ύπαρξης δήθεν «σοσιαλισμού» στη Σοβιετική Ένωση (1953-1991) αλλά συνάμα αποδείχθηκε και η πλήρης χρεοκοπία της αστικής χρουστσοφικής αντίληψης ταύτισης σοσιαλισμού-κομμουνισμού με τον καπιταλισμό, με τη μορφή κοινών ΤΑΧΑ βασικών οικονομικών γνωρισμάτων (καπιταλιστικές Κατηγορίες: εμπορευματο-χρηματικές σχέσεις, Κέρδος, Τιμή, Τόκος, Πρόσοδος, κλπ.) του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» (=παλινορθωμένος καπιταλισμός), αντίληψη που έχει τη ρίζα της στο μακρινό ιστορικό παρελθόν ενός ρεύματος της χυδαίας αστικής πολιτικής οικονομίας (π.χ. F.v.Wieser (1889), κλπ. όπως ομολογεί ανοιχτά και ο χρουστσοφικός S.R.Kirrilov (Μόσχα 1974): «ο Wieser σημείωνε ορθά, ότι τέτοιες κατηγορίες, όπως Τιμή, Τόκος, Πρόσοδος, κλπ., μπορούν να υπάρχουν και στη σοσιαλιστική οικονομία»).
Οι επαναστάτες μαρξιστές των διαφόρων χωρών είχαν ήδη απ’ την αρχή κατηγορηματικά και με σαφήνεια επισημάνει και προβλέψει αυτή την αναπόφευκτη καταστροφική πορεία της Σοβ. Ένωσης και των άλλων ανατολικο-ευρωπαϊκών χωρών προς τον καπιταλισμό – ήταν ο γνώριμος δρόμος της καπιταλιστικής Γιουγκοσλαβίας του Τίτο – με την εφαρμογή σ’ αυτές των καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων (Εμπορευματο-Χρηματικές-Σχέσεις, δράση του νόμου της Αξίας, Κέρδος, κλπ.) μεταξύ των οποίων και ο Ernesto Che GUEVARA που χαρακτήριζε το 1964 «τη χρήση του νόμου της Αξίας λαθραία εισαγωγή του καπιταλισμού», ότι «ισοδυναμεί με τον καπιταλισμό», κλπ.
Στη Σοβιετική Ένωση (1953-1991) ΔΕΝ υπήρχε σοσιαλισμός-κομμουνισμός, επειδή: πρώτο, στον ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ, ΔΕΝ υπήρχε Διχτατορία του Προλεταριάτου μετά την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης – αυτή είχε ανατραπεί και αντικατασταθεί από το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού» (!) δηλ. τη δικτατορία της νέα μπουρζουαζίας. Ορθά σημειώνει, το 1971, ο διάσημος άγγλος μαρξιστής GEORGE THOMSON: «ο μαρξισμός διδάσκει ότι η μοναδική εναλλακτική απέναντι στη Δικτατορία του Προλεταριάτου στη σημερινή κοινωνία είναι η δικτατορία της μπουρζουαζίας, και ακριβώς αυτό είναι στην πραγματικότητα το «κράτος όλου του λαού» του Χρουστσόφ» (George Thomson: «Von MARX zu MAOTSETUNG», σελ 171, Tuebingen 1973), δεύτερο, στον ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΜΕΑ, στην κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες ΔΕΝ ήταν πλέον κυρίαρχη ιδεολογία ο επαναστατικός μαρξισμός, αλλά το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας), ενώ ταυτόχρονα είχαν ανθίσει στην τότε αστική Σοβιετική κοινωνία όλα τα αντιδραστικά ιδεαλιστικά φιλοσοφικά ρεύματα, ακόμα και υπεραντιδραστικά  ανορθολογικά ρεύματα (Νιτσεϊσμός-γερμανικός ρομαντισμός), που, όπως παραπάνω αναφέρθηκε, γίνεται παραδεκτό- ομολογείται από σειρά ρεβιζιονιστές θεωρητικούς, τρίτο, στον ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΟΜΕΑ, με την ανατροπή και την αντικατάσταση του κράτους της Διχτατορίας του Προλεταριάτου με το κράτος της νέας «σοβιετικής» μπουρζουαζίας (=«κράτος όλου του λαού») και την εφαρμογή, μετά το 1953, των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων (πλήρης επέκταση των Εμπορευματο-Χρηματικών-Σχέσεων, επέκταση της σφαίρας δράσης του νόμου της Αξίας σ’ ολόκληρη την οικονομία, Κέρδος, Τόκος, Πρόσοδος, καπιταλιστική «τιμή Παραγωγής», «πλήρης Οικονομική Ιδιοσυντήρηση», νόμος της Αξίας ρυθμιστής της παραγωγής, κλπ.) στη Σοβιετική Ένωση, μ’ αποτέλεσμα να εξαλειφθούν οι σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές Σχέσεις Παραγωγής και να διαμορφωθεί βαθμιαία μια πλήρης και ολοκληρωμένη ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στην οποία τόσο τα Μέσα Παραγωγής όσο και η Εργατική Δύναμη είχαν μετατραπεί πλέον σε ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ, οι κρατικές επιχειρήσεις, πέραν της αλλαγής του χαρακτήρα τους εξαιτίας της αλλαγής του ταξικού χαρακτήρα του κράτους (από κρατικές σοσιαλιστικές έγιναν κρατικές καπιταλιστικές αλλά και οι συνεταιρισμοί) είχαν μετατραπεί στους λεγόμενους «σοσιαλιστικούς» (=μύθος χρουστσοφικός) ανεξάρτητους εμπορευματοπαραγωγούς με «πλήρη οικονομική αυτοτέλεια» που λειτουργούσαν στη βάση της Αρχής της «πλήρους Οικονομικής Ιδιοσυντήρησης» με πυρήνα τη μεγιστοποίηση του Κέρδους, που όλα μαζί είχαν οδηγήσει αναπόφευκτα στην ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του Κεντρικού Σχεδιασμού της Οικονομίας. Σκοπός της παραγωγής και κριτήριο της Αποδοτικότητας των επιχειρήσεων αλλά και γενικότερα της παραγωγής του συνόλου της οικονομίας ήταν το Κέρδος. (I.N.Busdalow 1966: «το Κέρδος είναι βασικός σκοπός της σοσιαλιστικής παραγωγής»). Ρυθμιστής της παραγωγής στην καπιταλιστική εμπορευματική οικονομία της Σοβ. Ένωσης ήταν ο νόμος της Αξίας.         
Έτσι, ο λεγόμενος «υπαρκτός σοσιαλισμός»(!) της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1990) δεν ήταν παρά ένας υπαρκτός κρατικο-μονοπωλιακός καπιταλισμός ιδιαίτερου τύπου, που προήλθε απ’ την κατάργηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, με την εφαρμογή των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων, την οποία οργάνωσε και καθοδήγησε η ηγετική αντιδραστική αντικομμουνιστική ομάδα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ του αστικού πλέον σοσιαλδημοκρατικού ΚΚΣΕ.
Και ενώ η καπιταλιστική, μετά το 1953, Σοβιετική Ένωση έχει ήδη κιόλας πριν πολλά χρόνια, το 1991, διαλυθεί – και κατέρρευσε ΑΚΡΙΒΩΣ εξαιτίας δεκαετιών επιστροφής στον καπιταλισμό – η «σοφή κεφαλή» του ρεφορμιστή «μεγάλου οικονομολόγου»(!) Χρ.Κεφαλή προτείνει, μετά σχεδόν μια 15ετία, ότι θα μπορούσε υποτίθεται τότε, το 1990-91(!), να «σωθεί» η Σοβ. Ένωση αν επέστεφε στη «ΝΕΠ»(!): «η σωτηρία της ΕΣΣΔ ήταν εφικτή, μόνο με μια ισχυρή υποχώρηση προς τον καπιταλισμό αντίστοιχη εκείνης της ΝΕΠ» !!! («Μ.Σ.», τ.8/ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2013, σελ. 390). Αστικές ρεφορμιστικές ΠΑΛΑΒΡΕΣ που, προφανώς, δεν αξίζουν σχολιασμό.  
8. ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΑ – ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ Γ΄ ΚΔ. Ο αχαλίνωτος λασπολόγος Χ.ΚΕΦΑΛΗΣ δεν διστάζει να λασπώνει συστηματικά επαναστάτες κομμουνιστές ηγέτες της Γ΄ ΚΔ, ανάμεσα στους οποίους, ακόμα και τη μεγάλη επαναστάτρια CLARA ZETKIN, παρουσιάζοντάς την ως «αντίπαλο» του ΣΤΑΛΙΝ, τον οποίο είχε τάχα χαρακτηρίσει κάποτε με χυδαίες εκφράσεις, παρόλο που είναι γνωστή η στάση της απέναντι στη ΚΔ και στο ΣΤΑΛΙΝ και είναι γνωστό ότι το φέρετρό της μετέφεραν στον ώμο τους οι ΣΤΑΛΙΝ-ΜΟΛΟΤΩΦ. Οι αντεπαναστάτες λασπολόγοι τροτσκιστές εκδικούνται προφανώς την CLARA ZETKIN για τη μπροσούρα της κατά του Τρότσκι και της σοσιαλδημοκρατίας: «Trotzkis Verbannung und die Sozialdemokratie» (Berlin 1928). Στον τελευταίο τόμο της «Μ.Σ.» αφιερωμένο στο «Εθνικό Ζήτημα» (συνονθύλευμα αστικο-ρεβιζιονιστικών απόψεων) επιχειρείται κατασυκοφάντηση και λασπώνεται ο γνωστός σ’ ολόκληρο τον κόσμο, μεγάλος αφροαμερικανός αλύγιστος επαναστάτης κομμουνιστής σταλινικός PAUL ROBESON, και αυτή τη φορά δια στόματος του γιου του Paul Robeson Jr. («Μ.Σ.» τ. 19/ ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2016 σελ. 161) (θα γίνει αργότερα ξεχωριστή αναφορά).
Τέλος κλείνοντας ας σημειωθεί πως το διεθνές προλεταριάτο και οι λαοί όλων των χωρών, μα πρώτα απ’ όλα οι σκλαβωμένοι στο Χιτλερικό Ναζι-φασισμό ευρωπαϊκοί λαοί, γνωρίζουν ότι στο φασιστικό Βερολίνο μπήκε ο επαναστατικός Κόκκινος Στρατός του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ και όχι οι παλιότεροι και σημερινοί φιλο-χιτλερικοί λασπολόγοι του, προδότες χρουστσοφικοί-τροτσκιστές τύπου ΚΕΦΑΛΗΔΟ-ΜΑΪΛΗΔΩΝ, κλπ. που βρέθηκαν αντικειμενικα-υποκειμενικά στην υπηρεσία των χιτλερικών Ναζι-φασιστών: «το όνομα του Στάλιν είναι συνδεδεμένο με κάθε επιτυχία, με κάθε επίτευγμα και το σοβαρότερο απ’ όλα με τη συντριβή του ναζισμού. Λέμε λοιπόν σ’ όλους αυτούς τους συκοφάντες, ότι στον Στάλιν δεν κολλάει καμιά συκοφαντία, γιατί το έργο του ζει και φωτίζει, είναι μέσα στο νου και στις καρδιές εκατομμυρίων εργαζομένων σ' όλο τον κόσμο». (ΝΤΙΝΟΣ ΡΟΖΑΚΗΣ: «ΣΑΡΑΝΤΟΧΡΟΝΗ ΠΟΡΕΙΑ, ΤΑΫΓΕΤΟΣ – ΓΡΑΜΜΟΣ – ΤΑΣΚΕΝΔΗ, 1936-1976», σελ. 276, Αθήνα 2008).

Διαβάστε Περισσότερα »