Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Ηλία Μεταλλίδη: Θυμόμαστε, διδασκόμαστε, προχωράμε!


Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Α/συνέχεια το βιβλίο του Ηλία Μεταλλίδη: ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ, ΔΙΔΑΣΚΟΜΑΣΤΕ, ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ! Με τον ΕΛΑΣ και το ΔΣΕ στην Κεντρική Μακεδονία.

Την έκδοση μπορείτε να βρείτε και στα τραπεζάκια της ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55.

Σελίδες: 280
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Ενβέρ Χότζα: Ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας των Αραβικών λαών είναι δίκαιος

Πέμπτη 25 Μάη 1967

Το Ισραήλ, κράτος που ιδρύθηκε από τον ιμπεριαλισμό και
τον αντιδραστικό σιωνισμό στην Εγγύς Ανατολή, είναι σαν μια
κουμπούρα στους κόλπους των αραβικών λαών και κρατών, σ' αυτή τη σημαντική από οικονομική και στρατιωτική άποψη περιοχή.
Αυτή η περιοχή ήταν κέντρο συγκρούσεων μεταξύ διαφόρων ιμπεριαλιστών, Άγγλων, Γάλλων, Αμερικάνων και άλλων. Όλοι αυτοί οι λύκοι, καταπιέζοντας τους αραβικούς λαούς, καταπατώντας τη λευτεριά, την ανεξαρτησία, τα δικαιώματα και την κυριαρχία τους, εκμεταλλεύτηκαν ανελέητα τον πλούτο των χωρών αυτής της περιοχής και, για να διαιωνίσουν αυτή την εκμετάλλευση, έχουν στήσει ένα ευρύ δίχτυο κατασκοπείας, τους ανθρώπους τους οποίους τους βάζανε επικεφαλής αυτών των λαών και τους προάσπιζαν με τα αποικιακά τους στρατεύματα και με τη διπλωματία των κανονιοφόρων.
Με το πέρασμα όμως του καιρού, με τον αγώνα που έκαμαν
οι ίδιοι οι αραβικοί λαοί, αγώνας που εντάσσεται στο γενικό αγώνα, χθες κατά του ναζιφασισμού και σήμερα κατά του ιμπεριαλισμού, κέρδισαν τη λευτεριά και την ανεξαρτησία, δημιούργησαν και επικύρωσαν τα κυρίαρχα κράτη τους. Ωστόσο, ορισμένα απ' αυτά, έχοντας επικεφαλής ακόμα κλίκες καπιταλιστών και μεσαιωνικούς φεουδάρχες, όχι μόνο κρατούν κάτω από άγρια καταπίεση τους λαούς τους, αλλά είναι και τυφλά όργανα και πουλημένα στους άγγλους και αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Τέτοιοι είναι ο βασιλιάς της Ιορδανίας, από γενιά σε γενιά πράκτορας της Αγγλίας, ο πρώην ιμάμης βασιλιάς της Υεμένης, εκείνος της Σαουδικής Αραβίας και άλλοι.
Το Ισραήλ και η Ιορδανία είναι τώρα δύο δήθεν ανεξάρτητα κράτη, αλλά στην πραγματικότητα είναι δυο επικίνδυνες εστίες του αμερικάνικου και του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού, που εμποδίζουν τους αραβικούς λαούς να αναπτυχθούν και να κατοχυρώσουν την ανεξαρτησία τους.
Το Ισραήλ έχει κάνει συνεχώς προκλήσεις ενάντια στις αραβικές χώρες, δημιουργεί συνεχώς ένοπλα μεθοριακά επεισόδια, έχει επιτεθεί ενάντια στην Αίγυπτο και τη Συρία, και έχει τάσεις επεκτατισμού και επικυριαρχίας. Τον τελευταίο καιρό προκάλεσε τη Συρία και ετοιμάζεται για πόλεμο.
Μυρίζει πετρέλαιο και μπαρούτι.
Ο προβοκάτορας Ισραήλ εξαπολύει και επιχειρεί στρατιωτικές ενέργειες κάθε φορά που θίγονται τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων σ' αυτή τη ζώνη. Αυτό συνέβηκε όταν κρατικοποιήθηκε από την Αίγυπτο η διώρυγα του Ζουέζ, αυτό συμβαίνει και τώρα που απειλούνται τα συμφέροντα και οι δρόμοι προμηθειών πετρελαίου των αγγλοαμερικάνικων μονοπωλίων.
Στο ζήτημα αυτό, η ουσία της σύγκρουσης ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και στις αραβικές χώρες και λαούς έγκειται στις προσπάθειες των μεγάλων καπιταλιστικών μονοπωλίων να καταληστεύσουν τον πλούτο των αραβικών χωρών της Μέσης Ανατολής, προπαντός το πετρέλαιο. Γι' αυτό ο αγώνας των αραβικών λαών για να αποτινάξουν το γρηγορότερο τον άγριο οικονομικοπολιτικό ζυγό του ιμπεριαλισμού είναι δίκαιος.
Η Αίγυπτος, η Συρία, το Ιράκ και η Αλγερία έχουν ξεσηκωθεί
ενάντια στο Ισραήλ αλλά και ενάντια στους συμμάχους του. θα
χτυπηθούν άραγε; Αυτό δεν το ξέρουμε για τους γνωστούς λόγους, πάντως όμως η Αίγυπτος εκκαθάρισε από το Σινά τα στρατεύματα του ΟΕΕ, αυτούς τους διεθνείς χωροφύλακες, που υπεράσπιζαν τα συμφέροντα των Αμερικάνων και του Ισραήλ και απειλεί να αποκλείσει τα στενά του Τιράν, αφήνοντας έτσι ανοιχτή στο Ισραήλ μόνον μια πόρτα, αυτή της Μεσογείου.
Οι Αμερικάνοι, οι Εγγλέζοι ιμπεριαλιστές και οι ρεβιζιονιστές
προδότες βρίσκονται σε διπλωματική κίνηση. Όλοι σείουν τον
κλάδο της ελαίας, όλοι «θρηνολογούν» για την υπεράσπιση των
ελευθεριών και της ανεξαρτησίας των λαών, όλοι στέλνουν, πότε στον έναν και πότε στον άλλο, τηλεγραφήματα και μηνύματα, αλλά όλοι συγκαλύπτουν την αλήθεια, το ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ο εγγλέζικος, ο γαλλικός, οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, οι τιτοϊκοί και άλλοι, μ' όλον αυτό τον εκκωφαντικό θόρυβο, δεν υπερασπίζουν παρά τα δικά τους ποταπά συμφέροντα, σε βάρος των αραβικών λαών.
Όλοι τους, ανοιχτά ή παρασκηνιακά, ασκούν και θα συνεχίσουν
να ασκούν χίλιες δυο πιέσεις στις αραβικές χώρες να παύσουν
να υπερασπίζουν τα δικαιώματα τους, να συνθηκολογήσουν! Το
πώς θα καταλήξει αυτός ο εκφοβισμός, θα το ιδούμε.
Ο ΟΗΕ και ο Ου θαντ, ο Τίτο και ο Μπρέζνιεφ συνεχίζουν να
παίζουν τον σατανικό και διπλοπρόσωπο ρόλο τους, γιατί φοβούνται το ξεσκέπασμα. Ο Τίτο, καθώς φαίνεται, έγινε ρεζίλι μπροστά στον Νάσερ, γιατί δεν κάνει πια πολύ θόρυβο με βάση την άλλοτε «φιλία» και ο Νάσερ έχει καταλάβει ποιος είναι στην πραγματικότητα ο Τίτο.
Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, πότε σαν σύμμαχοι, πότε σαν αντίπαλοι των Αμερικάνων, θα προσπαθήσουν να παίξουν το ρόλο του διπλοπρόσωπου μεσολαβητή, να παίξουν το ρόλο του διαιτητή ανάμεσα στους Άραβες και τους Αμερικανο-Άγγλους, να παίξουν τον ρόλο του δοσιμέτρη ανάμεσα στα συμφέροντα των Αμερικάνων και αυτά των Άγγλων. Είναι αυτονόητο τι μισητό ρόλο παίζουν.
Βασικός και μοναδικός σκοπός τους είναι να μοιράζονται τις σφαίρες επιρροής, να παρεμποδίζουν τους δίκαιους εθνικοαπελευθερωτικούς και αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των αραβικών λαών.
Εμείς υποστηρίξαμε και θα υποστηρίζουμε τη δίκαιη και αντιιμπεριαλιστική υπόθεση των αραβικών λαών, οι οποίοι είδαν, βλέπουν και θα ιδούν ότι η μικρή σοσιαλιστική Αλβανία δεν φοβάται τους ιμπεριαλιστές και τους ρεβιζιονιστές και ότι σ' αυτή οι αραβικές χώρες έχουν και θα έχουν έναν σταθερό, ειλικρινή και πιστό φίλο στις καλές και στις δύσκολες γι' αυτούς μέρες.
Παρμένο από το βιβλίο του Ενβέρ Χότζα “Σκέψεις για τη Μέση Ανατολή (1958-1983)”, εκδόσεις ΠΟΡΕΙΑ, σελ. 28-30
Διαβάστε Περισσότερα »

Ολοκληρώθηκε το XIV Διεθνές Σεμινάριο στα Προβλήματα της Επανάστασης στη Λατινική Αμερική

Ολοκληρώθηκε στις 16 Ιουλίου στο Κίτο, την πρωτεύουσα του Ισημερινού, το XIV Διεθνές Σεμινάριο πάνω στα Προβλήματα της Επανάστασης στη Λατινική Αμερική.

Η συζήτηση επικεντρώθηκε στο ζήτημα “επανάσταση ή ρεφορμισμός” στο ιστορικό πλαίσιο της κρίσης του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Κάθε χρόνο το Διεθνές Σεμινάριο πραγματοποιείται με πρωτοβουλία του PCMLE [Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού] και του MPD [Δημοκρατικό Λαϊκό Κίνημα] και κάθε χρόνο νέες οργανώσεις από διάφορες χώρες παίρνουν μέρος.

Το Σεμινάριο παρακολούθησαν 32 αριστερές οργανώσεις από 14 χώρες της Λατινικής Αμερικής, Ευρώπης και Ασίας και χαρακτηρίστηκες από πέντε μέρες εντατικής δουλειάς πάνω στα κείμενα που διένειμε η οργανωτική επιτροπή στους συμμετάσχοντες.

Η τελική διακήρυξη δημοσιεύεται στο πρόσφατο τεύχος της En Marcha (διαβάστε τη στα αγγλικά εδώ: Final Declaration of the XIV International Seminar on Problems of the Revolution in Latin America).

Το επόμενο Διεθνές Σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί το 2011 στην ίδια περιοχή.

Τα κόμματα που συμμετείχαν:
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Αργεντινής
Επαναστατικό Κόμμα (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) Αργεντινή
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Μ-Λ Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών της Δομινικανής Δημοκρατίας
Κίνημα Ανεξαρτησία, Ενότητας, Αλλαγής (Δομινικανή Δημοκρατία)
Παγκόσμια Δικαιοσύνη (Δομινικανή Δημοκρατία)
Πατριωτικός Συντονισμός (Δομινικανή Δημοκρατία) 
Δημοκρατικό Λαϊκό Κίνημα (Ισημερινός)
Επαναστατική Νεολαία Ισημερινού
Συνομοσπονδία Εργατών Ισημερινού
Ισημερινή Συνομοσπονδία Γυναικών για την Αλλαγή (Ισημερινός)
Λαϊκό Μέτωπο (Ισημερινός)
Ηπειρωτική Επιτροπή Αλληλεγγύης με τον λαό της Αϊτής
Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Αϊτής
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μεξικού
Επαναστατικό Λαϊκό Μέτωπο (Μεξικό)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα του Περού
Προλεταριακό Κόμμα του Περού
Εθνικό Επαναστατικό Δημοκρατικό Μέτωπο των Φιλιππίνων
Κομμουνιστικό Κόμμα (Μπολσεβίκων) Σοβιετικής Ένωσης
Κίνημα Manuelita Saenz (Σούκρε  - Βενεζουέλα)
Gayones Movement (Βενεζουέλα)
Κίνημα Εκπαίδευσης για τη Χειραφέτηση (Βενεζουέλα)
Νεολαία του Εργατικού Πολιτικού Συμβουλίου (Βενεζουέλα)
Κέντρο Prof. Franklin Gimenez για εκπαίδευση και έρευνα (Βενεζουέλα)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

ΑΝΑΚΛΗΘΗΚΕ η απόλυση στις εκδόσεις Π. Κυριακίδη

Μεγάλη ικανοποίηση ένοιωσαν όσοι οι συνάδελφοι από το Σύλλογο αλλά και από άλλους κλάδους, βρέθηκαν το πρωί της Τετάρτης 14/7 στην Επιθεώρηση Εργασίας. Ήταν αρκετοί αυτοί που βρέθηκαν εκεί για να υποστηρίξουν τη συνάδελφο Χαρά Χατζή στη νέα 3μερή συνάντηση που είχε προγραμματιστεί για να συζητηθεί η απόλυσή της από τις εκδόσεις Π. Κυριακίδη.

Η απόλυση είχε γίνει στις 30/5 και η αιτία ήταν πως η εργαζόμενη δε δέχτηκε να μετακινηθεί σε άλλη εταιρεία του ομίλου, αν δε διασφαλίζονταν τα εργασιακά της δικαιώματα (προϋπηρεσία).

Ακολούθησαν οι παρεμβάσεις του Συλλόγου μας, η διαμαρτυρία έξω από το βιβλιοπωλείο στην οδό Μητροπόλεως, η υποστήριξη στη συνάδελφο και στο Σύλλογο μας από άλλα σωματεία και από τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων, η 3μερης στην Επιθεώρηση στις 6/7 κατά την οποία η εργοδοτική πλευρά πιέστηκε ακόμη περισσότερο.

Θεωρούμε σημαντική επιτυχία το ότι η Χαρά βρίσκεται και πάλι στην εργασία της με διασφαλισμένα όλα τα δικαιώματα που είχε και πριν (προϋπηρεσία, μισθός, καθήκοντα). Είναι μια νίκη που κερδήθηκε με τον αγώνα και τη συναδελφική αλληλεγγύη.

Όσο και αν δυναμώνουν οι επιθέσεις του μαύρου μπλοκ (εργοδοσία, κυβερνήσεις, Ε.Ε., ΔΝΤ), το εργατικό κίνημα δε θα πάψει να αγωνίζεται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, για την ικανοποίηση των αναγκών μας.

Ευχαριστούμε όλους όσους μας συμπαραστάθηκαν.

Σχόλιο για τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, ή πως αλλιώς να το πούμε…

Στο κάλεσμα του Συλλόγου μας για παρουσία συμπαράστασης στη Χαρά δεν ανταποκρίθηκαν μόνο αρκετοί συνάδελφοι, ανταποκρίθηκε και η Ελληνική Αστυνομία. Τρεις αστυνομικοί με στολή και άλλοι τέσσερις με πολιτικά (κοινώς ασφαλίτες) ήταν από νωρίς το πρωί έξω από την Επιθεώρηση Εργασίας στην οδό Σουρμελή.

Αναρωτιόμαστε προς τι αυτή η «κινητοποίηση». Δεν έχει δικαίωμα ένα εργατικό σωματείο να καλέσει τους εργαζόμενους σε μια παράσταση διαμαρτυρίας;

Άραγε, αυτό ήταν εκείνη την ημέρα το μεροκάματο που έκαναν οι 7 αυτοί «δημόσιοι υπάλληλοι»; Υποτίθεται πως η οικονομία περνά δύσκολες στιγμές, πως το δημόσιο κάνει περικοπές… Στις Επιθεωρήσεις Εργασίας δεν υπάρχουν αρκετοί υπάλληλοι για να εξυπηρετήσουν, για να βγουν να κάνουν ελέγχους. Το ίδιο συμβαίνει και στον ΟΑΕΔ, στο ΙΚΑ κλπ. Στην Αστυνομία περισσεύει προσωπικό για να απασχολούνται με τις εκδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις των σωματείων;

Μήπως τελικά έχει μεγάλο δίκιο το σύνθημα που ακούστηκε στις πρόσφατες διαδηλώσεις, «Δεν αντέχει άλλο αυτή η κοινωνία, να γίνουν απολύσεις στην αστυνομία!»;

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Οι σοσιαλδημοκράτες των «Κ»ΚΕ και ΣΥΝ στο πλευρό των δυνάμεων καταστολής

Στις 14 Ιούλη, εκπρόσωποι των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ  και ΣΥΝ παρευρέθησαν, πλάι πλάι με τους υπέρμαχους της «επανίδρυσης  του φασιστικού κράτους της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς» εκπροσώπους της ΝΔ και τους εκπροσώπους του ναζι-φασιστικού ΛΑΟΣ, σε συγκέντρωση «διαμαρτυρίας» που πραγματοποιήθηκε στο Σύνταγμα από μερικές δεκάδες «συνδικαλιστές» της αστυνομίας, του λιμενικού και της πυροσβεστικής για τις αλλαγές στο συνταξιοδοτικό καθεστώς των «Σωμάτων Ασφαλείας». Μάλιστα τόσο το «Κ»ΚΕ όσο και ο ΣΥΝ, επιστράτευσαν το «βαρύ πυροβολικό» τους προκειμένου να παρευρεθεί στη συγκέντρωση, με τον βουλευτή Αχαΐας Ν. Καραθανασόπουλο και τον Δ. Αγκαβανάκη από την πλευρά του «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ και τον βουλευτή (και κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ) Π. Λαφαζάνη από τον ΣΥΝ, γεγονός που αποδεικνύει πόσο «καίγονται» για τις δυνάμεις καταστολής.

Μάλιστα, όπως πληροφορούμαστε  από το «Ριζοσπάστη», ο βουλευτής  του «Κ»ΚΕ Ν. Καραθανασόπουλος, απευθυνόμενος στους συγκεντρωμένους, είπε: «η βίαιη επίθεση ενάντια στο βιοτικό σας επίπεδο εντάσσεται στη συνολικότερη αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεση. Θέλουν να ρίξουν χαμηλά το βιοτικό επίπεδο του λαού. Να δουλεύει μέχρι τα βαθιά γεράματα και μετά να παίρνει συντάξεις πείνας» και «η ελπίδα είναι η κοινή πάλη και ο αγώνας με όλους τους εργαζόμενους»(«Ρ», 15/7/2010 ,σελ. 20).

Τόσο από την  στήριξη της συγκέντρωσης από  τους σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ, όσο  από και την τοποθέτηση του  Ν. Καραθανασόπουλου γίνεται φανερό πως ο Περισσός αντιλαμβάνεται τις δυνάμεις καταστολής ως «εργαζόμενους» και ως τμήμα του εργατικού-λαϊκού κινήματος, παραβλέποντας το γεγονός ότι η αστυνομία και το λιμενικό είναι όργανα του αστικού κράτους προορισμένα να περιφρουρούν τα ταξικά συμφέροντα του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου τρομοκρατώντας το λαϊκό κίνημα, πράγμα που γίνεται φανερό καθημερινά με την καταστολή των διαδηλώσεων του αγωνιζόμενου λαού, τις προσαγωγές-συλλήψεις και το φακέλωμα διαδηλωτών, τα πογκρόμ ενάντια τα ταξικά μας αδέρφια, τους μετανάστες εργάτες «χωρίς χαρτιά».

Μάλιστα, ο αγώνας των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ  για την υπεράσπιση και τη διεύρυνση(!) των «δικαιωμάτων» όσων απαρτίζουν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του  κράτους, που δεν είναι σημερινός, αλλά πάγιος, έχει φτάσει μέχρι το επαίσχυντο σημείο να απαιτούν καλύτερο μισθολογικό καθεστώς και ένταξη τους στα ΒΑΕ, όπως φαίνεται και στις παρακάτω δηλώσεις συμπαράστασης: «για μια ακόμα φορά εκφράσαμε τη σταθερή συμπαράσταση του ΚΚΕ στις δίκαιες διεκδικήσεις των εργαζομένων στα Σώματα Ασφαλείας, για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, κατώτερο μισθό 1.400 ευρώ με ενσωμάτωση των βασικών επιδομάτων, εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας για το πενθήμερο, τα ωράρια, τις υπερωρίες, αναγνώριση του επαγγέλματος ως επικίνδυνου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων, κατοχύρωση και διεύρυνση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών για τους εργαζόμενους στα Σώματα Ασφαλείας.» («Ρ», 16/7/2009, σελ. 33), «‘Εμπαιγμός’». Αυτή η λέξη χαρακτηρίζει τη στάση της κυβέρνησης στο θέμα της αναγνώρισης του επαγγέλματος των εργαζομένων στα Σώματα Ασφαλείας ως επικίνδυνου και ανθυγιεινού.» («Ρ», 7/10/2005, σελ. 29). Στο ίδιο μήκος κύματος ο Π. Λαφαζάνης του ΣΥΝ, που διαβεβαίωσε τους εκπροσώπους των ενώσεων αστυνομικών, λιμενικών και πυροσβεστών σε πρόσφατη συνάντηση τους ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «θα υποστηρίξει τα αιτήματα και τις ιδιαίτερες διεκδικήσεις που προβάλλουν οι ένστολοι της χώρας στο πλαίσιο της ιδιαιτερότητας του ρόλου και του επαγγέλματός τους» («Αυγή», 14/07/2010, ηλεκτρονική έκδοση).

Εκτός των άλλων οι σοσιαλδημοκράτες ψεύδονται για τη μη αναγνώριση του «έργου» των δυνάμεων καταστολής σαν «βαρύ & ανθυγιεινό». Όπως αναφέρεται και εφαρμόζεται βάσει του γενικού νόμου για την ασφάλεια & υγιεινή της εργασίας  Ν. 3850 (ΦΕΚ 84Α 02.06.2010) για τους συγκεκριμένους, τα θέματα ρυθμίζονταν και εξακολουθούν να ρυθμίζονται με Προεδρικά Διατάγματα (άρθρο 73), που μισθολογικά (πλέον της εφαρμογής μέτρων προστασίας), σημαίνει πολλαπλή αναπλήρωση της μη ένταξης στα Β&Α με πολλά επιδόματα, όπως ευθύνης, ειδικών συνθηκών (το κυρίως επίδομα «επικινδυνότητας»), ξεχωριστό «κινδύνου», ξεχωριστό «αυξημένης επιχειρησιακής ετοιμότητας», ξεχωριστό «θέσης αυξημένης ευθύνης» και ακόμη απασχόλησης (ως αντιστάθμισμα μη χορηγούμενων αποζημιώσεων για υπερωρίες), δίπλα στη πληθώρα των 13 επιδομάτων που παίρνουν, όσοι υπηρετούν ειδικά στα επίλεκτα τμήματα καταστολής.

Φυσικά, η στάση  αυτή των «Κ»ΚΕ - ΣΥΝ απέναντι στις δυνάμεις καταστολής δεν προκαλεί έκπληξη αφού οι ρίζες της βρίσκονται στη σοσιαλδημοκρατική ρεφορμιστική αντίληψη τους ότι οι μηχανισμοί του κράτους, και το ίδιο το αστικό κράτος συνολικά, μπορούν να αλλάξουν ρόλο και να μετασχηματιστούν-εκδημοκρατιστούν μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού, αντίληψη που επιπλέον αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στις επίσημες θέσεις του «Κ»ΚΕ και του ΣΥΝ. Στο μεν Πρόγραμμα του «Κ»ΚΕ, ανάμεσα στις προγραμματικές κατευθύνσεις και στόχους πάλης, αναφέρεται «η πάλη για τον εκδημοκρατισμό της Δημόσιας Διοίκησης, των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, του συστήματος απονομής Δικαιοσύνης» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ.35, Αθήνα 1996), που, μάλιστα, έτσι θα «ανοιχτεί» και ο δρόμος προς το «σοσιαλισμό» τους, ενώ στις θέσεις του ΣΥΝ με τίτλο «Για την Αριστερά του 21ου αιώνα-Η συμβολή του ΣΥΝ στο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ», ανάμεσα σε πολλά άλλα μαργαριτάρια για τον χαρακτήρα του αστικού κράτους και τις δυνατότητες εκδημοκρατισμού του στο πλαίσιο του καπιταλισμού, διαβάζουμε: «οφείλουμε δηλαδή σήμερα να διατυπώσουμε το αίτημα για μια Αστυνομία που θα υποτάσσεται στις δημοκρατικές αρχές και θα έχει τον κοινωνικό ρόλο που της αναλογεί, προστατεύοντας και όχι καταστέλλοντας τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών» («Για την Αριστερά του 21ου αιώνα-Η συμβολή του ΣΥΝ στο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ», ηλεκτρονική έκδοση, σελ. 276).

Οι παραπάνω θέσεις δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο  από επανάληψη παλιών σοσιαλδημοκρατικών ρεφορμιστικών θεωριών για το κράτος, που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη διδασκαλία του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, για τον ταξικό χαρακτήρα του κράτους και των μηχανισμών του, η οποία συμπυκνώνεται στα παρακάτω αποσπάσματα από το έργο του Β.Ι. Λένιν, «Κράτος και Επανάσταση»: «Κατά τον Μαρξ, το κράτος είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας, όργανο καταπίεσης μιας τάξης από μιαν άλλη, είναι η δημιουργία της "τάξεως" εκείνης, που νομιμοποιεί και στερεώνει αυτή την καταπίεση, μετριάζοντας τη σύγκρουση των τάξεων.» (Β.Ι. Λένιν, «Κράτος και Επανάσταση» από το κεφάλαιο 1, «Ταξική κοινωνία και κράτος», παράγραφος 1, «ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ: ΠΡΟΙΟΝ ΤΩΝ ΑΣΥΜΦΙΛΙΩΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ», εκδόσεις ΣΕ, Αθήνα 1979, σελ.11) και «Ο μόνιμος στρατός και η αστυνομία είναι τα κύρια όργανα δύναμης της κρατικής εξουσίας, μα –μήπως μπορεί να γίνει και διαφορετικά;»( Β.Ι. Λένιν, «Κράτος και Επανάσταση» από το κεφάλαιο 1, «Ταξική κοινωνία και κράτος», παράγραφος 2, «ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΙ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΕΝΟΠΛΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΤΛ.», εκδόσεις «ΣΕ», Αθήνα 1979, σελ.13 ). Επίσης, οι Μαρξ-Ένγκελς στον τελευταίο πρόλογο (24.6.1872) στη νέα γερμανική έκδοση του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος», σημειώνουν: «Η Κομμούνα, ιδίως, απόδειξε ότι δεν μπορεί η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς» («Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», εκδόσεις «ΣΕ», Αθήνα 1979, σελ..6), ενώ ο Λένιν μας πληροφορεί ότι «Η σκέψη του Μαρξ είναι ότι η εργατική τάξη πρέπει να συντρίψει, να τσακίσει την «έτοιμη κρατική μηχανή» και να μην περιοριστεί στην απλή κατάληψη της»( (Β.Ι. Λένιν, «Κράτος και Επανάσταση» Κεφάλαιο 3: Η πείρα της Παρισινής Κομμούνας του 1871. Η ανάλυση του Μαρξ, παράγραφος 1. ΣΕ ΤΙ ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ Ο ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΑΡΩΝ, εκδόσεις ΣΕ, Αθήνα 1979, σελ..38).

Από τα παραπάνω αποσπάσματα των έργων των κλασσικών του μαρξισμού, προκύπτει ότι η αστυνομία και το λιμενικό, ως μηχανισμοί του αστικού κράτους και όργανα της κρατικής βίας  και επιβολής της ταξικής κυριαρχίας των κεφαλαιοκρατών, δεν μπορούν να εκδημοκρατιστούν στο πλαίσιο του καπιταλισμού, αλλά ούτε πολύ περισσότερο «εκδημοκρατισμένα» να μπουν στην υπηρεσία της εργατικής τάξης στην περίπτωση της προλεταριακής επανάστασης, αντίθετα πρέπει να συντριβούν-τσακιστούν ύστερα από τη νικηφόρα βίαιη-ένοπλη επανάσταση του προλεταριάτου για την οικοδόμηση της πραγματικά δημοκρατικής εξουσίας, της διχτατορίας του προλεταριάτου, της εργατικής δημοκρατίας.   

Από τα παραπάνω μπορούν να εξαχθούν δύο συμπεράσματα:

1. Οι θέσεις  των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ πάνω σε  ένα από τα πλέον θεμελιώδη για το επαναστατικό κίνημα  της εργατικής τάξης ζητήματα, αυτό της ταξικής ουσίας της αστικής κρατικής μηχανής, είναι  αστικές ρεφορμιστικές και αποτελούν εξωραϊσμό του ρόλου του αστικού κράτους και των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών. 

2. Τα δύο κόμματα  - εκφραστές  του χρουστροφικού ρεβιζιονισμού στην Ελλάδα, το βέρο χρουστσοφικό «Κ»ΚΕ και ο ευρω«κομμουνιστικής» χρουστσοφικής κατεύθυνσης ΣΥΝ, έχουν ταυτόσημες αντι-μαρξιστικές, ρεφορμιστικές θέσεις σε ότι αφορά το παραπάνω ζήτημα, αφού στις θέσεις τους, σε σχέση με την προλεταριακή επανάσταση, δε γίνεται πουθενά λόγος για τσάκισμα-συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, αλλά μόνο για "εκδημοκρατισμό" της, γεγονός που καταρρίπτει το μύθο των αγεφύρωτων δήθεν διαφορών μεταξύ των δύο αστικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, διαφορές που μπορούν να χαρακτηριστούν ως τεχνητές εμφύλιες διαμάχες δύο ομογάλακτων κομμάτων  που ασπάζονται δύο παραλλαγές του ίδιου οπορτουνιστικού χρουστσοφικού ρεύματος.

Οι επαναστάτες  κομμουνιστές έχουν χρέος να καταπολεμούν τις αστικές θεωρίες για τη δυνατότητα του εκδημοκρατισμού των δυνάμεων καταστολής, οι οποίες σπέρνουν ρεφορμιστικές αυταπάτες μέσα στις τάξεις του λαϊκού κινήματος σχετικά με το ρόλο του κράτους και αποπροσανατολίζουν την πάλη του επαναστατικού κινήματος του προλεταριάτου, ενώ παράλληλα αγωνίζονται ενάντια στη φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής και τον εκφασισμό του κράτους, που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταξικής πάλης.

Διαβάστε Περισσότερα »

Το έκτρωμα της κατάργησης και των τελευταίων ασφαλιστικών δικαιωμάτων της εργατικής τάξης «πέρασε».

Η εργατική τάξη κόντρα στους εργατοπατέρες  κάθε λογής πρέπει να απαντήσει αποφασιστικά: χωρίς ενιαίο, μαζικό, αγωνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα στους χώρους δουλειάς, χωρίς πρωτοβάθμια επιχειρησιακά σωματεία, χωρίς κοινό αγώνα εργαζόμενων, ανέργων, αλλοδαπών εργατών η απόλυτη εξαθλίωση δεν αντιμετωπίζεται

Στις 8 Ιούλη  ξεθεμελιώθηκε ό,τι είχε απομείνει  από τη λεγόμενη «κοινωνική ασφάλιση». Είναι τουλάχιστον αστείο, να γίνεται λόγος για το εάν ο νόμος ήταν ακριβώς σύμφωνα με το «μνημόνιο» και τις απαιτήσεις της τριπλής κατοχής Κομισιόν-ΕΚΤ-ΔΝΤ, ή αν τις ξεπερνούσε. Το βέβαιο είναι πως η μισοαποικιακή ουσιαστικά θέση στην οποία βρίσκεται τώρα η χώρα μετά την οικονομική της χρεοκοπία, δίνει τη δυνατότητα στους ιμπεριαλιστές και τα τσιράκια τους, να καταργούν και τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα που είχαν κατοχυρωθεί με αγώνες αφού είναι η εργατική τάξη και η φτωχολογιά πόλης και χωριού, που πληρώνουν την καταστροφική πολιτική όσων κλέβοντάς τους συνέχεια και επί χρόνια, τους φορτώνουν τώρα όλες τις επιπτώσεις των εγκλημάτων και της ρεμούλας τους.

Η ερώτηση είναι άλλη: πως αυτό το θέμα που δεν μπόρεσαν οι καπιταλιστές να «καθαρίσουν» ολοκληρωτικά χρόνια τώρα, σε πολλαπλές προσπάθειες, τώρα πέρασε, με κάποιες μόνο «ντουφεκιές στον αέρα»; Πως μια χτυπημένη βαριά εργατική τάξη και πολυάριθμα φτωχά λαϊκά στρώματα, φαίνεται να μη μπορούν να εκφράσουν με πράξη την οργή τους και να αντισταθούν, κάνοντας την απόγνωση δύναμη τιμωρίας και δίνοντας απάντηση στους ληστές του μόχθου τους. Πως «περνάει» ένα ακόμη νομοθέτημα που οδηγεί στη φτώχεια και την απόλυτη εξαθλίωση, χωρίς όλη η χώρα να τραντάζεται από τη μαχητική αντίδραση των εργαζομένων. Φταίει η ζέστη; η κόπωση των διαδηλώσεων; η απουσία μέσων μεταφοράς; ... Όχι άλλα άλλοθι.

Εκτός από τη γραμμή της ταξικής συνεργασίας των εργατοπατέρων όλων των συνδικαλιστικών παρατάξεων που εμπόδισε τους εργαζόμενους να αντισταθούν στη μεγάλη σαρωτική θύελλα υπάρχει ακόμα και απουσία (έντονη αποδυνάμωση) συνδικαλιστικού κινήματος, το ότι ο κάθε εργαζόμενος, αλλοδαπός ή ντόπιος, άνεργος ή ακόμη ψευτοδουλεύοντας, ΕΊΝΑΙ ΜΟΝΟΣ, χωρίς την αλληλοτροφοδότηση του αγώνα σε μερικούς αγώνες, να δίνει δύναμη και να κάνει το ΕΓΩ, ΕΜΕΙΣ. Το ότι δεν απουσιάζουν μόνο τα «ταξικά συνδικάτα», απουσιάζουν τα συνδικάτα συνολικά και επιπλέον η χρουστσοφική ψευτοαριστερά («Κ»ΚΕ), με τη διασπαστική της τακτική κάνει το συνδικαλιστικό χάλι ακόμη πιο βολικό για τα αφεντικά, βοηθάει κρύβοντας την πραγματικότητα στο πέρασμα όλων των αντεργατικών μέτρων, ενώ αδυνατεί εντελώς να αρθρώσει λόγο που θα κάνει τους εργαζόμενους να καταλάβουν που βρίσκονται, να αντιληφθούν τις προτεραιότητες, να αγωνιστούν με σαφείς και επεξεργασμένους πολιτικούς στόχους, ώστε οι θεωρίες των μονόδρομων να πάνε περίπατο και να υπάρξει η απαραίτητη για τη σημερινή κατάσταση, αγωνιστική ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ που βγάζει και ξαναβγάζει στο δρόμο, όλο και πιο μαζικά.

Το συγκεκριμένο νομοθέτημα που ψηφίστηκε, ξεπέρασε όλα τα εκτρώματα: Γιαννίτση, πορίσματα επιτροπής Σπράου, νόμους Σιούφα και Πετραλιά και πάει λέγοντας.

Θέσπισε δικαίωμα σύνταξης στα 65 χρόνια και με 40 χρόνια δουλειάς (με αστείες ρυθμίσεις αλληλοσυμπλήρωσης των δυο αφύσικων ορίων και ακόμη πιο αστείες μεταβατικές διατάξεις), σε άντρες και γυναίκες προβλέποντας μάλιστα ότι η ηλικία μελλοντικά μπορεί να αυξηθεί με βάση την άνοδο του προσδόκιμου ζωής (!). Και όλα αυτά σε μια χώρα που με τη συγκεκριμένη δομή της, έτσι δεν χτυπιούνται μόνον οι βετεράνοι του μόχθου, αφού τους «απαγορεύεται» να ξεκουραστούν για την παραγωγική τους συμβολή, έστω και λίγα χρόνια. Χτυπιέται παράλληλα το εργασιακό μέλλον της νεολαίας με τα σημερινά επίπεδα ανεργίας της στο 30%-35%, αφού σε συνθήκες παρατεταμένης ύφεσης αυτό θα καταστήσει αδύνατη την είσοδό τους στη αγορά εργασίας. Και βέβαια χτυπιούνται οι γυναίκες, που αφού επί χρόνια αντιμετώπιζαν «εμπάργκο» για την είσοδό τους στη παραγωγή, σήμερα έχουν τουλάχιστον 20% λιγότερη αμοιβή για ίση εργασία και βέβαια καμία πολιτική μέριμνας για βοήθεια σχετικά με το μεγάλωμα των παιδιών και τη δουλειά στο σπίτι. Για να διασφαλιστούν μάλιστα τα όρια της ντροπής, θεσπίζονται βαριές ποινές μείωσης της σύνταξης κατά 6% για κάθε χρόνο, στην περίπτωση «πρόωρης συνταξιοδότησης».

Οι συντάξεις μετά και τα νέα μέτρα της επιβολής φορολόγησής τους (ΛΑΦΚΑ) από 3-9% όταν υπερβαίνουν το «όριο χλιδής» των 1400 ευρώ (!), και αφού έχει καταργηθεί ήδη η 13η και 14η  σύνταξη, έχουν ήδη υποστεί μια μείωση που φτάνει στο 30%. Με την επιβολή του νέου τρόπου υπολογισμού της σύνταξης (πολλαπλασιασμός των συντάξιμων αποδοχών επί ποσοστό αναπλήρωσης 1.2%), ο εργαζόμενος θα δικαιούται το 48% του συντάξιμου μισθού (40 εργάσιμα έτη x 1.2%), έχοντας μείωση της τάξης του 40% τουλάχιστον, αφού θα υπολογίζεται όλος ο εργάσιμος βίος μέσω του μέσου όρου μισθού κατά τη συνολική διάρκεια αυτού (ενώ μέχρι σήμερα ίσχυε η τελευταία 5ετια εργασίας). Εννοείται ότι λόγω πληθωρισμού, αυτός ο μέσος όρος θα προσαρμόζεται συνεχώς. Και αυτές οι συντάξεις ακόμη όμως παύουν να είναι συνολικά εγγυημένες – όπως και συνταγματικά ορίζεται – από το κράτος. Ορίζεται σαν «βασική σύνταξη», ένα επίδομα ντροπής 360 ευρώ που μάλιστα δεν προβλέπεται ρυθμός αναπροσαρμογής του και μένει αυτό μόνο, σαν εγγυημένη σύνταξη, ενώ στην πραγματικότητα θα δίνεται βασιζόμενο σε εισοδηματικά κριτήρια. Όλες οι επικουρικές συντάξεις και οτιδήποτε αναφέρεται πια σαν «ανταποδοτική σύνταξη», παύουν να είναι εγγυημένες (λόγω των «ελλειμμάτων» των καταληστευμένων ταμείων) και άρα στο όνομα μιας πραγματικής ή κατά πρόφαση οικονομικής συγκυρίας, τα λεφτά των εργαζόμενων είναι στον αέρα και μπορεί να μη τους δοθούν. Εδώ ας απαντήσουν οι καπιταλιστές και οι πολιτικοί υπηρέτες τους, όταν επί δεκαετίες επένδυαν τα αποθεματικά των ταμείων στην Τράπεζα της Ελλάδας με επιτόκιο 1% και πληθωρισμό δυσθεώρητο (για να καταλήξουν σαν τζάμπα χρήμα στους καπιταλιστές), όταν τα ίδια αποθεματικά, για να γίνουν οι ρεμούλες, τζογάρονταν στο χρηματιστήριο και στα δομημένα ομόλογα, το κράτος – που τότε εγγυόταν συνολικά τις συντάξεις – αποζημίωσε ποτέ (ανταποδοτικά πάντα) τους ασφαλισμένους;

Πετσοκόβονται οριστικά στο 10% τα ήδη ουσιαστικά πετσοκομμένα «βαριά και ανθυγιεινά» επαγγέλματα, αφού ορίζεται από μηδενική βάση επιτροπή που μονομερώς και τελεσίδικα θα τα προσδιορίσει. Και μιλάμε για κατάργηση των ελάχιστων που είχαν απομείνει, όταν οι νοσηλευτές δεν υπάγονται ακόμη, όταν οι υπάλληλοι καθαριότητας στους ΟΤΑ μετά από απεργίες δεκαετιών πρωτομπήκαν μόλις πριν 3 χρόνια. Σαν αποτέλεσμα, σε πλήθος επαγγελμάτων που είναι ιδιαίτερου κόπου και υψηλής επικινδυνότητας, θα προστεθούν τουλάχιστον 5-8 χρόνια δουλειάς.

Εντείνεται αντί να εξανθρωπιστεί η αντιμετώπιση των κάθε λογής ανάπηρων ασφαλισμένων. Με πρόφαση τις αναπηρικές «μαϊμούδες» που τα αστικά κόμματα μοίραζαν και θα εξακολουθούν να «μοιράζουν», αφ’ ενός μέσω κεντρικού φορέα επανεξετάζονται όλοι-ακόμη και οι καταφανώς ανάπηροι εξ αρχής- εντείνοντας το αίσχος, να κουβαλούν ανθρώπους κάθε χρόνο σε καροτσάκια, για να δουν «αν έγιναν καλά». Ακόμη αναφέρεται αναίσχυντα πως τα κριτήρια θα είναι αυστηρότερα, υποκαθιστώντας τα πορίσματα της ιατρικής από τις οικονομικές ντιρεκτίβες και δίνοντας το σήμα: γενικά λιγότερες αναπηρικές συντάξεις.

Σε ένα κρεσέντο ρατσισμού απέναντι στους αλλοδαπούς εργάτες, αντί να θεσπίζεται η υποχρέωση του κράτους να τους χορηγεί όταν χρειάζεται δικηγόρο και μεταφραστή για να αντιπαλέψουν τη γραφειοκρατία της απονομής σύνταξης, τίθεται σαν προϋπόθεση  για την απονομή σύνταξης, η επί 35 χρόνια διαμονή τους στην Ελλάδα, ανεξάρτητα της ηλικίας που ήρθαν και της ηλικίας που εγγράφηκαν στον ασφαλιστικό φορέα. Περισσότερα για το τι σημαίνει η ρύθμιση, δεν χρειάζονται.

Παραβλέπουμε και άλλα επί μέρους ζητήματα που χτυπούν τις συντάξεις χηρείας, τις συντάξεις γονιών βαριά ανάπηρων παιδιών, γιατί ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Αξίζει μόνο να ειπωθεί πως για την εισφοροδιαφυγή των καπιταλιστών, το νομοθέτημα δεν αναφέρει τίποτε συγκεκριμένο, σε χρονοδιάγραμμα και με απαίτηση ρύθμισης των δεδομένων που αυτά κύρια τορπίλισαν το ασφαλιστικό σύστημα σε βάρος των εργαζόμενων. Είναι αστείο πως το μόνο συγκεκριμένο που αναφέρεται, είναι η επιβολή μιας ψευτοεισφοράς, από ιδιώτες που απασχολούν εργαζόμενους σε οικιακές εργασίες (υπηρέτες, κηπουρούς κλπ, όπως αναφέρεται....)

Το συγκεκριμένο ασφαλιστικό έκτρωμα, «πέρασε πιο νωρίς» όπως επαίρεται η κυβέρνηση – υπηρέτης της τρόικας. Πέρασε την ίδια στιγμή που το αντίστοιχο για τα εργασιακά δεν έχει κατατεθεί, αλλά εφαρμόζεται μήνες τώρα, με την ασυδοσία των καπιταλιστών, και με την ντε φάκτο κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων όπως αυτή επικυρώθηκε με τη «συλλογική σύμβαση» που υπέγραψαν οι πουλημένοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ, σε μια ουσιαστικά πλήρη αποδοχή όλων των απαιτήσεων των καπιταλιστών. Το «ταξικό» εργατοπατερίστικο ΠΑΜΕ, κατήγγειλε φωναχτά αλλά μόνο φραστικά και μέχρι εδώ. Του θύμισαν τις όμοιες κλαδικές συμβάσεις που υπογράφει όπου ελέγχει τις Ομοσπονδίες, την αντεργατική πολιτική που εφαρμόζει στις «κομματικές επιχειρήσεις» το χρουστσοφικό κόμμα, επικαλούμενο τις συλλογικές συμβάσεις του κλάδου που ανήκουν. Και όλοι οι εργατοπατέρες σιώπησαν ένοχα....

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ 15ου ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 συμμετείχε, όπως και παλιότερα, και στο φετινό αντιρατσιστικό φεστιβάλ που έγινε στο Άλσος Γουδή με περίπτερο, όπου προβάλλονταν τα έντυπα της (εφημερίδα, μπροσούρες), καθώς και με μοίρασμα προκήρυξης στα ελληνικά και αγγλικά (ώστε να διαβαστεί και από μετανάστες), μέσα στην οποία το ζήτημα των μεταναστών και του ρατσισμού τίθεται στην πραγματική του βάση, που είναι η ταξική θέση των μεταναστών ως αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνικού προλεταριάτου, και άρα ως τέτοιοι θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται. Σύμφωνα με τη λογική που καταθέτουμε στην προκήρυξη θέτουμε κάποιους προβληματισμούς γύρω από την διοργάνωση του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ, έτσι ώστε αυτό στο μέλλον να εκπληρώνει το σκοπό μίας εκδήλωσης με ουσιαστικό αντιρατσιστικό/ αντιφασιστικό περιεχόμενο, όπου οι μετανάστες (και όλοι οι αποκλεισμένοι) θα έχουν πραγματική συμμετοχή.

Θεωρούμε ότι, παρά την ύπαρξη στα αντιρατσιστικά φεστιβάλ επιμέρους εκδηλώσεων/ συζητήσεων που θέτουν ζητήματα ενότητας ντόπιων και μεταναστών εργαζομένων, αυτές οι συζητήσεις παραμένουν κενό γράμμα γιατί ουσιαστικά γίνονται χωρίς τη μαζική συμμετοχή των ίδιων των μεταναστών σε αυτές. Η μη μαζική προσέλευση και συμμετοχή μεταναστών στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ μετά από τόσα χρόνια διεξαγωγής του είναι αντικειμενική και θα έπρεπε να προβληματίσει όσους συμμετέχουν στη διοργάνωσή του και τοποθετούνται στην Αριστερά. Θεωρούμε ότι οι μετανάστες δεν συμμετέχουν σε μεγάλους αριθμούς σε μία εκδήλωση που υποτίθεται ότι αφορά αυτούς κατά κύριο λόγο, επειδή η δράση των δυνάμεων που έχουν αναφορά στην Αριστερά (συμπεριλαμβανομένου του αντιεξουσιαστικού χώρου) πάνω σε ζητήματα ρατσισμού, φασισμού και αλληλεγγύης στους μετανάστες περιορίζεται (εκτός από κάποιες εξαιρέσεις) σε πυροτεχνηματικού και αποσπασματικού χαρακτήρα ακτιβισμούς προστασίας των μεταναστών από τους φασίστες, δρώντας ουσιαστικά από τα έξω, σαν Ρομπέν των Δασών ή σωματοφύλακες. Ακόμη, επειδή υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες της Αριστεράς να παρέμβει αποτελεσματικά και ταξικά τόσο στους μετανάστες, όσο και στη συνολικότερη εργατική τάξη και κοινωνία, η δράση της εκτρέπεται από το μακρύ και επίπονο δρόμο της οργάνωσης και ισότιμης ένταξης των μεταναστών σε σωματεία και συνδικάτα στο να βρίσκεται μαζί τους διοργανώνοντας μαθήματα της ελληνικής ή άλλων γλωσσών. Χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε μία τέτοια πρακτική, θεωρούμε ότι σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να δρα αντιπαραθετικά αφού μεταθέτει το ζήτημα από τη δημιουργία δεσμών ταξικής αδερφοσύνης με τους μετανάστες σε μία ουμανιστική προσέγγιση. Αφού λοιπόν δεν δημιουργούνται τέτοιοι ταξικοί δεσμοί ανάμεσα στους ντόπιους αντιφασίστες και τους μετανάστες, που θα δείχνουν ότι η ταξική αδερφοσύνη και αλληλεγγύη είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, οι μετανάστες δεν πρόκειται ποτέ να έρθουν μαζικά σε ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ, πόσο μάλλον να συμμετάσχουν σε συζητήσεις, οι οποίες πάντα θα έχουν χαρακτήρα εσωτερικής κατανάλωσης. Επιπλέον, κάτι που πρέπει να επισημανθεί είναι η απουσία από το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ περιπτέρου και παρέμβασης του Συντονιστικού Πρωτοβάθμιων Σωματείων, το οποίο έχει σημαντική συμμετοχή στον «από τα κάτω» αγώνα συνδικαλιστικής έκφρασης και συσπείρωσης της τάξης στον αγώνα ενάντια στα βάρβαρα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, θα έπρεπε να βάζει στην πρώτη γραμμή του αγώνα του την οργάνωση και την ένταξη των μεταναστών στα σωματεία και τα συνδικάτα, αφού οι μετανάστες όχι μόνο είναι κατά σχεδόν 100% εργάτες-μισθωτοί, αλλά εργάζονται και στις πλέον άσχημες συνθήκες. Τα πρωτοβάθμια σωματεία θα έπρεπε να είχαν διοργανώσει (ή να είχε τουλάχιστον προταθεί κάτι τέτοιο από τους διοργανωτές του φεστιβάλ) κάποιες δράσεις, εργαστήρια και συζητήσεις, τόσο προπαρασκευαστικές/προπαγανδιστικές πριν το φεστιβάλ, όσο και κατά τη διάρκεια του τριημέρου ώστε να αποτελούν τον κύριο πόλο έλξης για τους μετανάστες, με τη λογική ότι κόντρα στους εργατοπατέρες, το συνδικαλιστικό κίνημα με την ισότιμη συμμετοχή των ταξικών αδελφών μας στα σωματεία, τους παρέχει την «ταξική νομιμοποίηση» πριν και συχνά ενάντια στην αστική νομιμότητα. Επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν έγινε, ακόμα και όσοι μετανάστες μπορεί να πήγαν στο φεστιβάλ, δεν ήρθαν σε επαφή με εκείνο το φορέα που πραγματικά θα έπρεπε να είναι δίπλα τους, επειδή αυτός ο φορέας ( τα πρωτοβάθμια σωματεία) απουσίαζε.

Υπ’ αυτήν την έννοια βλέπουμε και την παρουσία, μέσα στο φεστιβάλ, των περισσότερων οργανώσεων/ κινήσεων/ συλλογικοτήτων που αναφέρονται στην Αριστερά, οι οποίες (εκτός από κάποιες εξαιρέσεις) δεν μπήκαν στον κόπο να βγάλουν ένα κείμενο-προκήρυξη στο οποίο να προπαγανδίζεται τουλάχιστον η αλληλεγγύη προς τους μετανάστες και η γενικότερη θέση τους ενάντια στο ρατσισμό. Αντίθετα, οι περισσότερες αριστερές οργανώσεις παραβρέθηκαν στον φεστιβάλ είτε με μία λογική παραγοντισμού, είτε για να διαφημίσουν τους εαυτούς του και τα καλοκαιρινά τους κάμπινγκ, καθώς μόνο για αυτά μοίραζαν φυλλάδια στον κόσμο. Σε αυτή τη λογική παραγοντισμού και αυτοπροβολής κινήθηκαν και οι περισσότερες συζητήσεις που διοργανώθηκαν από αριστερές οργανώσεις και συλλογικότητες και στα δύο φεστιβάλ (Αθήνα και Θεσσαλονίκη). Αντί να επικεντρωθούν στο να κάνουν εργαστήρια και κουβέντες συγκεκριμένα πάνω στο πως θα δημιουργηθεί η ενότητα μεταξύ ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων, ή πως θα δοθούν απαντήσεις στους φασίστες, ήρθαν να παρουσιάσουν το συνολικό τους πρόγραμμα σχετικά με την κρίση και το ΔΝΤ, τη στάση πληρωμών, την αντικαπιταλιστική προοπτική της μελλοντικής κοινωνίας, τη Γάζα και το «Ισραηλινό Απαρτχάιντ» (είναι σε εισαγωγικά για να φανεί ότι ηθελημένα χρησιμοποιείται μία τέτοια – τραβηγμένη από τα μαλλιά – σημειολογία στο ζήτημα της Ισραηλινής κατοχής για να «χωρέσει» μέσα στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ). Θέλουμε να πούμε ότι μπορεί αυτά να είναι τα ζητήματα που «καίνε» αυτή τη στιγμή (το ίδιο ισχύει και για μας άλλωστε), αλλά δεν μπορούν να είναι οι κεντρικές – και πολύ περισσότερο οι μόνες – παρεμβάσεις των συμμετεχόντων σε ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ.

Το άλλο πολύ προβληματικό ζήτημα όσον αφορά τη διοργάνωση του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ έχει να κάνει με τη συμμετοχή με περίπτερα διαφόρων ΜΚΟ, κινήσεων εθελοντισμού και άλλων παρόμοιων φορέων με ύποπτο περιεχόμενο (βλέπε κάποιους που διαφήμιζαν ότι κάνουν…tai-chi). Το να επιτρέπεται σε τέτοιους φορείς να καταλαμβάνουν ένα σημαντικό κομμάτι χώρου και προβολής στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ απορρέει και πάλι από την απομάκρυνση των κύριων διοργανωτών του φεστιβάλ από τη μακρά διαδικασία της ταξικής ενοποίησης ντόπιων και μεταναστών εργατών. Χωρίς να θέλουμε να μπούμε σε κάποια λογική ιδεολογικής καθαρότητας ή αποκλεισμού φορέων άσχετους με τους σκοπούς του επαναστατικού μαρξισμού, θεωρούμε ότι η συμμετοχή στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ διάφορων ΜΚΟ που ασχολούνται με τα ζητήματα του ρατσισμού σε ευρεία έννοια, της καταπίεσης των γυναικών (που άλλωστε δεν ομαδοποιείται με τα άλλα ζητήματα αποκλεισμού, γιατί αυτό θα αδικούσε το γυναικείο ζήτημα), των ομοφυλόφιλων και του δικαιώματος στην ερωτική επιλογή χωρίς κανονιστικούς όρους και καταστολή, όπως και διαφόρων κινήσεων που προβάλλουν τον εναλλακτισμό, τα δικαιώματα των αναπήρων και των εξαρτημένων/ κοινωνικά αποκλεισμένων, μάλλον έχει αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θέλουν να επιτύχουν οι διοργανωτές του φεστιβάλ. Αυτοί οι φορείς (κυρίως οι ΜΚΟ), ηθελημένα ή μη, αποσπούν τη συζήτηση για τους μετανάστες (και το ρατσισμό/ προκατάληψη γενικά) από το συγκεκριμένο ταξικό της περιεχόμενο, θέτουν το ζήτημα από ανθρωπιστική σκοπιά, αρνούμενοι και αποκρύπτοντας το διαχωρισμό της κοινωνίας σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, και προβάλλουν ως μορφή οργάνωσης και πάλης τον εθελοντισμό σε αντιπαράθεση με τη συσπείρωση των μεταναστών και των αποκλεισμένων γύρω από αγωνιστικές μορφές πάλης που είναι σε σύγκρουση με τον καπιταλισμό και το φασισμό. Φυσικά, δεν μπορεί εδώ να ανοίξει μία πλατιά συζήτηση για τους λόγους εμφάνισης του ρατσισμού και των προκαταλήψεων κάθε είδους (σεξισμός, ομοφοβία, κλπ.) , αλλά σαφώς αυτά τα φαινόμενα με την οριζόντια εμφάνιση στην κοινωνία, είναι το αποτέλεσμα μίας κοινωνίας με ταξική διαστρωμάτωση και κάθετο διαχωρισμό, αφού η κυρίαρχη ιδεολογία και πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων/αντιλήψεων σε μία δοσμένη κοινωνία (το εποικοδόμημα με άλλα λόγια) διαμορφώνεται από και εξυπηρετεί την κυρίαρχη σε αυτήν αστική τάξη. Θεωρούμε ότι η άρνηση/απόκρυψη (που είτε είναι σκόπιμη, είτε υπάρχει λόγω ρηχής αντίληψης) του ζητήματος του ρατσισμού ως ζήτημα ταξικό και η μη μεταχείριση των μεταναστών ως κομμάτι της εργατικής τάξης, και μάλιστα η (έστω χωροταξικά) ισχυρή προβολή τέτοιων απόψεων μέσα στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ακυρώνει τους ίδιους τους σκοπούς της διοργάνωσής του (αν αυτοί τελικά έχουν να κάνουν με τη συναδέλφωση ελλήνων και μεταναστών και την επί ίσοις όροις ένταξή τους στο κίνημα). Αυτό συμβαίνει γιατί – καλώς ή κακώς – η κύρια μάζα των (αν μη τι άλλο προοδευτικών και με καλές προθέσεις) ανθρώπων που προσέρχονται στο φεστιβάλ πολύ πιθανόν να μην έχει εκτεθεί προηγουμένως σε αντικαπιταλιστικές θέσεις, και η τακτική των ΜΚΟ και των φορέων του εναλλακτισμού να ψαρεύει σε θολά νερά μάλλον έχει αποτέλεσμα, αφού όπως φάνηκε τελικά, πολλοί λίγοι (σε σύγκριση με το συνολικό κόσμο που πήγε στο φεστιβάλ) πέρασαν από τα περίπτερα των φορέων και των οργανώσεων που δρουν στο όνομα της Αριστεράς.

Άλλωστε ένα φεστιβάλ για «τη διαφορά και τον αποκλεισμό στη σημερινή κοινωνία», θα ήταν μάλλον ένα χρήσιμο διακριτό φεστιβάλ, όπου εκεί όλα αυτά τα θέματα και οι συγκρούσεις, θα είχαν χώρο και ευθεία θέση να τεθούν.

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

Ανταλλάσσουν τη Ζωή του Ινδικού Λαού με το Κέρδος των Πολυεθνικών

Νομοσχέδιο 2010 για την Πολιτική Ευθύνη σε Περίπτωση Πυρηνικής Καταστροφής’

Ανταλλάσσουν τη Ζωή του Ινδικού Λαού με το Κέρδος των Πολυεθνικών

-Ανακοίνωση του Janpaksh

Δείχνοντας για ακόμη μία φορά την αφοσίωση του στις πολυεθνικές και τους ιμπεριαλιστές αφέντες, η καθοδηγούμενη από το Κογκρέσο κυβέρνηση της UPA (Ενωμένη Προοδευτική Συμμαχία) προτίθεται να φέρει το ‘Νομοσχέδιο 2010 για την Πολιτική Ευθύνη σε Περίπτωση Πυρηνικής Καταστροφής’ στην ερχόμενη συνεδρίαση μουσώνα στο κοινοβούλιο. Το Νομοσχέδιο 2010 για την Πολιτική Ευθύνη σε Περίπτωση Πυρηνικής Καταστροφής προτάθηκε στο Λοκ Σαμπά (Βουλή των Λαϊκών Αντιπροσώπων) στις 7 Μαΐου 2010, η οποία συμπτωματικά ήταν η τελευταία μέρα εργασιών της Συνεδρίασης για τον Προϋπολογισμό. Ωστόσο, λόγω της κραυγαλέας αντίδρασης, εστάλη στην κοινοβουλευτική Ιστάμενη Επιτροπή Επιστήμης και Τεχνολογίας προς συζήτηση.

Ενώ ο ομολογημένος σκοπός αυτού του νομοσχεδίου είναι να «… ερμηνεύσει την έννοια «ευθύνη», όπως προκύπτει από οποιοδήποτε πυρηνικό ατύχημα, ενός «διαχείριστη» — ανεξάρτητου από (και μη σχετιζόμενου με) την Ινδική Κυβέρνηση». Αλλά ακόμα και μία βιαστική ανάγνωση αποκαλύπτει την ασύστολα φιλο-καπιταλιστική και αντιλαϊκή διάθεση του νομοσχεδίου.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του Νομοσχεδίου είναι:

  • Προσδιορίζει τα πυρηνικά ατυχήματα και την πυρηνική καταστροφή, τα πυρηνικά καύσιμα, υλικά και εγκαταστάσεις, καθώς και τους διαχειριστές των πυρηνικών εγκαταστάσεων.

  • Καθορίζει ποιος θα έχει την ευθύνη μίας πυρηνικής καταστροφής, και το οικονομικό ύψος της ευθύνης για ένα πυρηνικό συμβάν.

  • Θεσπίζει αρχές που θα εκτιμούν τις απαιτήσεις αποζημίωσης και θα διανέμουν τις αποζημιώσεις σε περιπτώσεις πυρηνικής καταστροφής. Ακόμη, ορίζει λεπτομερώς ποιος θα μπορεί να διεκδικεί αποζημίωση για πυρηνική καταστροφή, και πως η αποζημίωση θα απαιτείται και θα διανέμεται.

  • Ορίζει λεπτομερώς πρόστιμα μη συμμόρφωσης με τις διατάξεις του Νομοσχεδίου ή όποιες κατευθύνσεις προκύπτουν από αυτό.

Αυτή η κυβέρνηση διαδίδει πολύ καιρό τώρα ότι το Νομοσχέδιο για την Πυρηνική Ευθύνη θα δώσει ώθηση στο να ξεκινήσει η διαδικασία της κατασκευής πυρηνικών αντιδραστήρων, επιλύοντας έτσι τις πολύ απαραίτητες ενεργειακές απαιτήσεις της «αναπτυσσόμενης Ινδίας». Πρέπει να γίνει στον πρωταγωνιστή της πυρηνικής ενέργειας η ερώτηση αν η πυρηνική ενέργεια είναι τόσο αποδοτική, τότε γιατί οι ΗΠΑ δεν έχουν εγκαταστήσει για πάνω από τρεις δεκαετίες νέους πυρηνικούς αντιδραστήρες!

Είναι η πυρηνική ενέργεια η πανάκεια για το ενεργειακό πρόβλημα της Ινδίας; Οι στατιστικές αποκαλύπτουν μία διαφορετική εικόνα. Μέχρι σήμερα, η παραγωγή ηλεκτρισμού από την πυρηνική ενέργεια είναι ύψους 4,120 MW (μεγαβάτ), κάτι λιγότερο από το 3% της συνολικής εγκατεστημένης ικανότητα των μονάδων παραγωγής ενέργειας. Ακόμα και να προσθέσουμε 100,000 MW τα επόμενα δέκα χρόνια, όπως αξιώνει το Υπουργείο Ενέργειας, ποιό θα είναι το καλύτερο σενάριο για την πυρηνική ενέργεια; Σύμφωνα με μία μελέτη του 2006 που εκπονήθηκε από την Επιτροπή Σχεδιασμού με τίτλο Ενοποιημένη Ενεργειακή Πολιτική, ισχυρίζεται ότι παίρνοντας το πιο αισιόδοξο σενάριο, η παραγωγή ηλεκτρισμού από πυρηνικά εργοστάσια θα είναι 15,000 MW το 2015 και 29,000 MW το 2021. Αυτό αντιπροσωπεύει περίπου το 7% της συνολικής παραχθείσας ενέργειας. Αυτό ακόμα και αν επιτευχθεί η πιο φιλόδοξη τιμή!

Ποιο θα ήταν το κόστος αυτής της εξέλιξης; Ένα πυρηνικό εργοστάσιο ανανεώσιμης ενέργειας κοστίζει περίπου 4 δισεκατομμύρια δολάρια. Η τεχνογνωσία θα έπρεπε να εισαχθεί από τις ΗΠΑ με αρκετές δεσμεύσεις και ένα τυπικό εργοστάσιο χρειάζεται 5 με 6 χρόνια να κατασκευαστεί, έτσι ο ισχυρισμός ότι η πυρηνική ενέργεια είναι η μοναδική βιώσιμη εναλλακτική που έχει απομείνει στην Ινδία ακούγεται ρηχή.

Η αληθινή πρόθεση του νομοσχεδίου είναι να βοηθήσει τις ιδιωτικές εταιρείες και το διεθνές πυρηνικό καρτέλ να παίζουν με τις ζωές των μαζών ενώ ταυτόχρονα θα συλλέγουν εκατομμύρια δολάρια ως μεγα-κέρδη χωρίς καμία δέσμευση, όπως απαιτούν η καπιταλιστική ομάδα άσκησης πολιτικής πίεσης FICCI στην αναφορά της του Ιουνίου 2009.

Ο μοναδικός λόγος ύπαρξης των ιδιωτικών παραγόντων που πιέζουν για τη θέσπιση αυτού του νόμου είναι ο πόθος τους για μεγιστοποίηση του κέρδους, καθώς και να μην τους επιβάλλεται καμία ευθύνη. Το Αμερικάνικο πυρηνικό καρτέλ, καθοδηγούμενο από τις GE και Westinghouse και με την ανοιχτή στήριξη της Αμερικάνικης κυβέρνησης, πιέζει συνεχώς την Ινδία να υιοθετήσει μία νομοθεσία που θα το απαλλάσσει από οποιαδήποτε νομική και οικονομική ευθύνη σε περίπτωση συμβάντων που θα προκληθούν από κάποιο πυρηνικό ατύχημα. Αυτό υποδεικνύει καθαρά το είδος των μέτρων και προτύπων ασφαλείας αυτές οι εταιρείες θα υιοθετούσαν ενόσω θα κατασκεύαζαν και θα συντηρούσαν τα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας σε αυτήν τη χώρα.

Το πληρωτέο χρηματικό αντίκρισμα της ευθύνης των διαχειριστών πυρηνικών εργοστασίων (το ιδιωτικό κεφάλαιο, τόσο το πολυεθνικό όσο και το Ινδικό) έχει εσκεμμένα διατηρηθεί σε αβυσσαλέα χαμηλά επίπεδα, για να καθησυχαστούν τα συμφέροντα των «διαχειριστών».

Στην πραγματικότητα, το Άρθρο 6 (2) δηλώνει: Η ευθύνη ενός διαχειριστή γα κάθε πυρηνικό συμβάν θα είναι 5000 crore ρουπίες. Η συνολική ευθύνη για ένα πυρηνικό συμβάν έχει διατηρηθεί ως 300 εκατομμύρια Ειδικά Δικαιώματα Σχεδίων (περίπου 2100 crore ρουπίες με τις τρέχουσες συναλλαγματικές ισοτιμίες), από τα οποία η συνολική ευθύνη του διαχειριστή θα είναι το τιποτένιο ποσό των 500 crore ρουπιών, η περίπου 110 εκατομμύρια δολάρια. Με την προσπάθεια να μειώσουν ακόμα παραπέρα την ευθύνη, θα φτάνει το ακόμα πιο μηδαμινό ποσό των 100 crore ρουπιών.

Αν η ευθύνη ξεπερνάει τις 500 crore ρουπίες, η κεντρική κυβέρνηση θα ευθύνεται για το ποσό πλέον των 500 crore ρουπιών (μέχρι και 300 εκατομμύρια ΕΔΣ). Αν προκληθεί καταστροφή σε μία πυρηνική εγκατάσταση ιδιοκτησίας της κεντρικής κυβέρνησης, η κυβέρνησης θα είναι πλήρως υπεύθυνη.

Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση οποιουδήποτε ατυχήματος, οι πραγματικοί ένοχοι θα είναι υπεύθυνοι μόνο κατά 500 crore ρουπίες, ενώ ο Ινδικός λαός θα πληρώσει το υπόλοιπο της αποζημίωσης για το συνολικό όριο των 300 εκατομμυρίων ΕΔΣ.

Πρώτον. Ένα πρόστιμο 110 εκατομμυρίων δολαρίων στο διαχειριστή, ή ακόμα και το υψηλότερο πρόστιμο 450 εκατομμυρίων συνολικά, δεν θα κάλυπτε ούτε το ένα δέκατο μίας paisa ανά ρουπία καταστροφής στη χειρότερη περίπτωση ατυχήματος.

Επιπλέον, αυτό το νομοσχέδιο παραβιάζει την αρχή του «Πληρώνει Αυτός που Μολύνει» και την «Προληπτική Αρχή», ή σύμφωνα με τα λόγια του πρώην υπουργού δικαιοσύνης της Ινδίας Soli Sorabjee, «το Δικαίωμα στη Ζωή όπως προστατεύεται ευλαβικά σύμφωνα με το Άρθρο 21 του Συντάγματος της Ινδίας». Το νομοσχέδιο επίσης αντιβαίνει σε σημαντικές αποφάσεις του Ανώτερου Δικαστηρίου, οι οποίες έχουν κρίνει ότι οι επικίνδυνες και επιβλαβείς βιομηχανίες οφείλουν να έχουν ένα ‘απόλυτο και μη μεταβιβάσιμο’ καθήκον προς την κοινότητα να εγγυώνται την ασφάλεια.

Μία συγκριτική ανάλυση παρόμοιων νόμων στις ΗΠΑ και τον Καναδά αποκαλύπτει τη σκληρή αντιμετώπιση των πολυεθνικών και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων προς τη ζωή και την ιδιοκτησία των Ινδών.

Στις ΗΠΑ κάθε πληρωτέα αποζημίωση σε περίπτωση πυρηνικού ατυχήματος διέπεται από το Νόμος Για Αποζημιώσεις Πυρηνικών Βιομηχανιών Price-Anderson (κοινότερα γνωστό ως Νόμος Price-Anderson). Στην περίπτωση ατυχήματος, τα πρώτα 375 εκ. δολάρια πληρώνονται από τον ασφαλιστή του εργοστασίου. Η ασφάλιση του εργοστασίου είναι υποχρεωτική. Πέρα από αυτό, μέχρι και 10 δις. Δολάρια πληρώνονται από ένα ταμείο δημιουργημένο κοινά από τους «διαχειριστές», όπως υποχρεώνονται από το Νόμο Για Αποζημιώσεις Πυρηνικών Βιομηχανιών Price-Anderson. Πέρα από αυτά, η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση πληρώνει τα υπόλοιπα.

Η Καναδική κυβέρνηση έχει φέρει σε συζήτηση από τις 16 Απριλίου 2010 ένα προσχέδιο νόμου γνωστό ως Νομοσχέδιο C-15, το οποίο προτείνει την αύξηση της ευθύνης ενός διαχειριστή πυρηνικού εργοστασίου σε 3,000 crore ρουπίες με την τρέχουσα ισοτιμία (η οποία όχι μόνο είναι έξι φορές το πρόστιμο των 500 crore ρουπιών στο Νομοσχέδιο 2010 για την Πολιτική Ευθύνη σε Περίπτωση Πυρηνικής Καταστροφής, αλλά επίσης εκτείνει το «μέγιστο ποσό ευθύνης» κατά 2,300 crore ρουπίες όπως απεικονίζεται στο νομοσχέδιο). Παραπέρα, το προσχέδιο νόμου προτείνει την αύξηση του προστίμου για πολιτική ευθύνη σε περίπτωση πυρηνικού ατυχήματος από το υπάρχον ποσό των 75 εκ. δολαρίων σε 650 εκ. δολάρια. Επιπλέον, το νομοσχέδιο προτείνει την αύξηση των ποσών που πρέπει να δίνει ο διαχειριστής για τη συντήρηση της περιουσίας του σε τουλάχιστον 650 εκ. δολάρια.

Συγκρίνετε αυτά με το νομοσχέδιο Πολιτικής Ευθύνης που η Ινδική Κυβέρνηση προετοίμασε, και η ιμπεριαλιστική άποψη ότι «οι Ινδοί είναι ένα αναλώσιμο εμπόρευμα» φαίνεται να βγαίνει αληθινή.

Δεν πρέπει να υπάρχει ένα συνολικό «καπέλο» για το ποσοστό της αποζημίωσης σε δυνάμει θύματα. Αυτό είναι υπερβολικά άδικο και απάνθρωπο. Το συνολικό «καπέλο» των 300 εκ. ΕΔΣ, το οποίο είναι περίπου 460 εκ. δολάρια Αμερικής, είναι χαμηλότερο ακόμα και από την αποζημίωση των 470 εκ. δολαρίων που επικύρωσε το Ινδικό Ανώτατο Δικαστήριο για τα θύματα της Τοξικής Καταστροφής του Μποπάλ, πίσω στα 1989.

Αυτό φανερώνει μέχρι ποιο βαθμό η Ινδική άρχουσα τάξη έχει υποθηκεύσει τα συμφέροντα των απλών ανθρώπων στις διεθνείς αστικές τάξεις και το Ινδικό ομόλογό της, την κομπραδόρικη μπουρζουαζία, μετατρέποντας τη χώρα σε μία νέο-αποικία του ιμπεριαλισμού.

Η κυβέρνηση της Ινδίας οφείλει να απαντήσει στο καίριο ερώτημα ποια ήταν η ανάγκη της κυβέρνησης για να έχει τέτοια βιασύνη να περάσει ένα νομοσχέδιο που εξυπηρετεί μονάχα τους διεθνείς καπιταλιστές και ιμπεριαλιστές, ενώ επιβαρύνει αδικαιολόγητα το λαό μιας χώρας. Μιας χώρας όπου 836 εκατομμύρια άνθρωποι (77% του συνολικού πληθυσμού) ζουν με 20 ή και λιγότερες ρουπίες την ημέρα.

Στην παρούσα μορφή του, το νομοσχέδιο είναι μία ανοιχτή πρόσκληση για καταστροφή, βοηθώντας τις πολυεθνικές εταιρείες εις βάρος της ζωής των λαϊκών μαζών ώστε να θερίσουν το μέγιστο κέρδος χωρίς κανένα ενδιαφέρον για την ασφάλεια του λαού. Ένα ακόμα Μποπάλ είναι στα σπάργνα.

Πρέπει να υπάρξει αντίσταση σε αυτό το νομοσχέδιο. Είναι καιρός οι προοδευτικές και Κομμουνιστικές Επαναστατικές δυνάμεις της χώρας να ενωθούν και να χαράξουν ένα ξεκάθαρο πλάνο δράσης για να νικήσουν αυτό το νόμο, όπως και τα μοχθηρά συμφέροντα των καπιταλιστών και των λακέδων τους. Μονάχα ένα ενιαίο μετώπων όλων των ριζοσπαστικών δυνάμεων σε αυτή τη χώρα, σε συμφωνία με το διεθνές προοδευτικό κίνημα, μπορεί να ματαιώσει αυτή την αισχρή πρακτική του διεθνούς κεφαλαίου.

Σημείωση: 1 crore = δέκα εκατομμύρια (10000000)

1 crore = ten million (10000000)

07/07/2010

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

Νεκρός σε ατύχημα 50χρονος ελαιοχρωματιστής

Εργατικό δυστύχημα με θύμα έναν 50χρόνο ελαιοχρωματιστή πατέρα δύο ανήλικων παιδιών συνέβη σήμερα στην Αμαλιάδας Ηλείας, συγκλονίζοντας την τοπική κοινωνία.

Ο άτυχος ελαιοχρωματιστής Διονύσης Νικολόπουλος, εργαζόταν μαζί με το συνεργείο του σε διώροφη κατοικία στην οδό Γηπέδου στην Αμαλιάδα όταν ξαφνικά έχασε την ισορροπία του και από τη σκαλωσιά βρέθηκε στο έδαφος.

Οι συνάδελφοί του που έτρεξαν αμέσως στο σημείο της πτώσης διαπίστωσαν απλά τον θάνατό του και ειδοποίησαν την αστυνομία και τους συγγενείς του.

Είναι το τρίτο εργατικό δυστύχημα που σημειώνεται στη  Δυτική Ελλάδα το τελευταίο τριήμερο.

Αναδημοσίευση από το site της Ελευθεροτυπίας enet.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Αντιρατσιστικό συλλαλητήριο στην Ομόνοια

H ΑΔΕΔΥ, η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ, η ΕΙΝΑΠ, η ΟΕΝΓΕ, σύλλογοι τραπεζοϋπαλλήλων και το άλλοι μαζικοί φορείς καλούν σε αντιρατσιστικό συλλαλητήριο σήμερα στις 7μμ στην Ομόνοια.

Με το συλλαλητήριο τίθενται στο στόχαστρο τα σχέδια της κυβέρνησης και του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να στοχοποιήσουν τους μετανάστες για την υποβάθμιση της ζωής στο κέντρο της Αθήνας και στις γειτονιές εξαπολύοντας ρατσιστικές επιχειρήσεις, σκούπα στο πλαίσιο της επιχείρησης "ασφαλής Αθήνα".

Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 συμμετέχει στην κινητοποίηση.

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Σε πενθήμερη απεργία οι νοσοκομειακοί γιατροί

Πενθήμερη απεργία ξεκίνησαν από σήμερα, Δευτέρα, οι νοσοκομειακοί γιατροί, με απόφαση της Εκτελεστικής Γραμματείας της Ομοσπονδίας Ενώσεως Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ), αντιδρώντας στο νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας για τις ρυθμίσεις των εφημεριών στα νοσοκομεία.


Η ΟΕΝΓΕ εμφανίζεται αποφασισμένη να προχωρήσει και σε νέα απεργία, ενώ οργανώνει πανελλαδικό συλλαλητήριο στη Βουλή τη μέρα ψήφισης του νομοσχεδίου στη Βουλή.
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Α.Δ.Ε.Δ.Υ. – ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΠΕΜΠΤΗ 15 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ

Η Κυβέρνηση και η Τρόικα μετά το σφαγιασμό των ασφαλιστικών δικαιωμάτων που ψήφισαν στη Βουλή και αφορούν όλους τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, συγκεκριμενοποιεί και εξειδικεύει τις αντιλαϊκές επιλογές της για το Δημόσιο.

Με το νομοσχέδιο που συζητείται στη Βουλή, αλλά και με τις ρυθμίσεις που ήδη ψηφίστηκαν, καταργείται το σύνολο των δικαιωμάτων και για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο.

Η Κυβέρνηση, μπροστά στο στόχο της να περάσει τα αντιασφαλιστικά μέτρα περιφρονεί το Σύνταγμα και τις Δ.Σ.Ε., αλλά και τις σχετικές γνωμοδοτήσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου και της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής, που έχουν κρίνει τις σχετικές διατάξεις αντισυνταγματικές.

Έτσι μετά την κατακόρυφη μείωση του εισοδήματός μας με την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, μετά τα νέα φορολογικά βάρη, με πρόσχημα την κρίση καταργεί το σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης και από κοινωνικό και αλληλεγγύης το μετατρέπει σε κεφαλαιοποιητικό και ανταποδοτικό.

Αντί να επιστρέψει τα κλεμμένα αποθεματικά στα Ταμεία, να χτυπήσει την εισφοροδιαφυγή και να διασφαλίσει νέους πόρους τα οδηγεί  σε διάλυση.

Οι προεκλογικές δεσμεύσεις ότι δεν θα μειώσει τις συντάξεις, δεν θα αυξήσει τις εισφορές και δεν θα αυξήσει τα όρια ηλικίας όχι μόνο δεν υλοποιούνται αλλά γίνονται τα ακριβώς αντίθετα.το ολοκαύτωμα των ασφαλιστικών,εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων μας.

Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Κυκλοφορεί το τεύχος 20 του περιοδικού “Ενότητα και Πάλη”

Κυκλοφόρησε το τεύχος 20 (Ιούνης 2010) του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη" που εκδίδει η Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, στην οποία συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.
Το 20ο τεύχος, το οποίο επικεντρώνει στην καπιταλιστική κρίση, αριθμεί 136 σελίδες στην ισπανική του έκδοση.

Τα περιεχόμενα έχουν ως εξής:

Βραζιλία

Η σημασία της πάλης ενάντια στον αυθορμητισμό κατά την ανάπτυξη της επανάστασης

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας

Μπουρκίνα Φάσο

Η Εθνική Συμμαχία ενάντια στο υψηλό κόστος ζωής, τη διαφθορά, την απάτη, την ατιμωρησία και για τις ελευθερίες (CCVC)

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Άνω Βόλτας

Κολομβία

Η συγκυρία και η λαϊκή ενότητα

Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (μαρξιστικό-λενινιστικό)

Χιλή

Το πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού

Κομμουνιστικό Κόμμα Χιλής (Προλεταριακή Δράση)

Ισημερινός

Η δικτατορία του προλεταριάτου και η δημοκρατία

Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Ισπανία

Κρίση, λαϊκή ενότητα και εναλλακτική πολιτική

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)

Ελλάδα

Η κρίση και η χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας

Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55

Ιταλία

Η οικονομική κρίση και ο αντιδραστικός μετασχηματισμός του αστικού κράτους και της αστικής κοινωνίας

Κομμουνιστική Πλατφόρμα

Μεξικό

Η γενική πολιτική απεργία της 16ης Μαρτίου συνεχίζει το ρεύμα για αλλαγή του καθεστώτος

Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (μαρξιστικό λενινιστικό)

Δομινικανή Δημοκρατία

Οι εκλογές του Απρίλη του 1965

Απ’ αφορμή μιας νέας επετείου

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας

Τουρκία

Ο αντίκτυπος της κρίσης στην τουρκική οικονομία και ο αγώνας των εργαζομένων

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας

Βενεζουέλα

Η επανάσταση και η συμμαχία εργατών αγροτών στη Βενεζουέλα

Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Διαβάστε Περισσότερα »

Από την παρέμβαση στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στην Αθήνα (μέρος Β')

Πραγματοποιήθηκε κατά τις μέρες 9-11 Ιουλίου το 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας στο Άλσος Γουδή με ικανοποιητική προσέλευση και συμμετοχή επισκεπτών. Κατά τη διάρκεια των τριήμερων εκδηλώσεων, η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55, συμμετείχε με περίπτερο στο οποίο προβλήθηκαν οι εκδόσεις (μπροσούρες) της Κίνησης, από τις οποίες δόθηκαν αρκετές. Επίσης, μοιράστηκε πλατιά προκήρυξη με αντιρατσιστικό περιεχόμενο στα ελληνικά, αλλά και στα αγγλικά σε μετανάστες, καθώς και το 15ο τεύχος του Δελτίου Ομίλου Φίλων προβολής του έργου των Ι.Β.Στάλιν και Ν.Ζαχαριάδη, ενώ διακινήθηκε και η εφημερίδα «Ανασύνταξη».

 
 
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

Από την παρέμβαση στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στην Αθήνα

Διαβάστε Περισσότερα »

Πόλεμος ενάντια στον πόλεμο!

Δημήτρη Γληνού

Υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί ακόμη στον τόπο μας, που όταν ακούνε την κραυγή του κινδύνου «ο πόλεμος έρχεται!» παραξενεύονται και χαμογελούν ειρωνικά.

Δε μιλάμε για κείνους, που έχουνε συμφέρον να ετοιμάζουνε τον πόλεμο και να μιλάνε αδιάκοπα για ειρήνη.

Δε μιλάμε για τους καπιταλιστές, τους μεγαλοβιομηχάνους, τους μεγαλέμπορους, τους μεγαλοτραπεζίτες και τους αεριτζήδες των προμηθειών, που γι’ αυτούς, σαν αληθινούς καρχαρίες, η ανθρώπινη σάρκα είναι τροφή τους. Δε μιλάμε για τους πολιτικούς και τα πολιτικά κόμματα, τα ανδρείκελεα του καπιταλισμού, δε μιλάμε για τους στρατοκράτες και τα στρατιωτικά επιτελεία, ούτε για τους πλερωμένους δημοσιογράφους και τους πνευματικούς λακέδες του καπιταλισμού. Όλοι αυτοί ξέρουνε καλά τη δουλειά τους.

Μιλάμε για τον ανίδεο κόσμο, τους εργάτες, τους αγρότες, τη φτωχολογιά κι όλο το μικρόκοσμο, που βόσκει σαν κοπάδι από αρνιά στο λειβάδι τη στιγμή, που ο μακελάρης ακονίζει το μαχαίρι του.

Ότι υπάρχει φτώχεια, πείνα, αναδουλειά και μαύρη δυστυχία, αυτό το βλέπουνε και το ζούνε κάθε μέρα. Μα πόλεμο, σου λένε;

Που είναι ο πόλεμος;

Οι λαοί, σου λένε, είναι κουρασμένοι. Τα κράτη είναι φτωχά, έχουνε τεράστια ελλείματα στους προϋπολογισμούς και εκατομμύρια ανέργους. Πως θα κάνουνε πόλεμο;
Κάθε μέρα συνεδριάζουνε στην Ελβετία, πότε στη Λωζάνη, πότε στη Γενεύη, ίσα ίσα για να αποφύγουνε τον πόλεμο και να περιορίσουνε τους εξοπλισμούς. Που είναι λοιπόν ο πόλεμος;
Και όμως ο πόλεμος έρχεται! Ο πόλεμος ετοιμάζεται! Ο πόλεμος χτυπάει κιόλας την πόρτα κάθε σπιτιού και του πιο ειρηνικού κι απόμερου σπιτιού, στην πόλη, στον κάμπο και στο βουνό, για να πάρει τον πατέρα και τα’ αγόρια στο σφαγείο, για να αφήσει τη μάνα, τις αδερφές και τα μικρά παιδιά στην πείνα, στην εκπόρνευση και στην ορφάνεια, για να τους φέρει κι αυτουνούς ακόμα το δηλητηριασμένο αέριο, το ασφυξιογόνο, που θα τους πνίξει μέσα στο σπίτι τους.

Ο πόλεμος έρχεται! Τον ετοιμάζουνε στα εργοστάσια, όπου χύνεται το ατσάλι, που θα φάει τα κορμιά, τον ετοιμάζουνε στα χημικά εργοστάσια, τον ετοιμάζουνε στα επιτελεία, τον ετοιμάζουνε στα επιτελεία, τον ετοιμάζουνε στις στρατώνες, τον ετοιμάζουνε στα σχολειά, όπου δηλητηριάζουνε τα παιδιά με τα εθνικά μίση και την εξύμνηση της πολεμικής αρετής.

Ο πόλεμος έρχεται! Γιατί ο καπιταλισμός δε μπορεί να γλυτώσει αλλιώς από τη θανάσιμη αγωνία του. Ο καπιταλισμός δε μπορεί να ζήσει χωρίς να τρώει αίμα και σάρκα ανθρώπινη είτε στο χαράκωμα, είτε στο εργοστάσιο μέσα.

Ο πόλεμος έρχεται! Γιατί η ρούσικη επανάσταση απολύτρωσε το ένα έχτο της γης και εκατόν πενήντα εκατομμύρια ανθρώπους από τα νύχια του καπιταλισμού. Και ο καπιταλισμός θέλει να ξαναπάρει πίσω τα θύματά του.

Ο πόλεμος έρχεται! Γιατί η Σοβιετική Ένωση οργανώνεται σ’ ένα τεράστιο οργανισμό παραγωγής, που είναι κιόλας θανάσιμος εχθρός του καπιταλισμού στην παγκόσμια αγορά. Και ο καπιταλισμός θέλει να προλάβει το τελειωτικό αυτό χτύπημα.

Ο πόλεμος έρχεται! Γιατί η Σοβιετική Ένωση είναι η χώρα του απολυτρωμένου προλετάριου που οικοδομεί το σοσιαλισμό και είναι ο φάρος όλων των προλεταρίων και των σκλάβων. Και πρέπει να σβήσει ο φάρος αυτός για να μην οδηγήσει στην επανάσταση τους κολασμένους όλης της γης.

Ο πόλεμος έρχεται! Γιατί ο καπιταλισμός δημιουργεί εκατομμύρια ανέργους που πρέπει να ψοφίσουνε στα χαρακώματα αφού αργούνε να πεθάνουνε στις πολιτείες μέσα.

Ο πόλεμος έρχεται! Άρχισε κιόλας. Στη Μαντζουρία έστησαν το στρατόπεδο τους, πρόσκοποι του παγκόσμιου καπιταλισμού, οι γιαπωνέζοι. Αν δεν ξέσπασε ακόμη, είναι γιατί σταθερά αποφεύγει την πρόκληση η Σοβιετική Ένωση. Και όμως η φωτιά σιγοκαίει.

Γύρω από τη Σοβιετική Ένωση ετοιμάζεται ένας σιδερένιος χαλκάς για να την πνίξει. Από τη Βαλτική θάλασσα ως τον Ειρηνικό Ωκεανό πολωνέζοι, τσεχοσλοβάκοι, γιουγκοσλάβοι, ρουμάνοι, βούλγαροι, έλληνες, μισθοφόροι των ευρωπαίων μεγαλοκαπιταλιστών, γεμίζουν τις αποθήκες τους όπλα, αγορασμένα με τον ιδρώτα και το αίμα του εργάτη και του αγρότη, χτίζουνε κάστρα, σκάβουνε χαρακώματα, ναυπηγούνε πολεμικά καράβια και στρατολογούνε τα παιδιά για να τα στείλουνε στο μακελειό για τα συμφέροντα των διαφόρων Χάμπρο.

Ε, λοιπόν ο πόλεμος αυτός δεν πρέπει να γίνει! Και είναι στο χέρι μας να μη γίνει. Είναι στο χέρι των μελλοθανάτων να βάλουνε κάτω τους μακελάρηδες. Αρκεί να μην αφήσουν να οδηγηθούν σαν πρόβατα στη σφαγή. Για να μη γίνει ο πόλεμος, πρέπει να τον χτυπήσουμε από τώρα. Να μην περιμένουμε πρώτα να μας πάνε στα χαρακώματα.

Για να μη γίνει ο πόλεμος πρέπει από τώρα να δώσουμε το σύνθημα του σηκωμού. Πρέπει από τώρα να το νιώσουνε καλά όλοι οι εργάτες, οι αγρότες και όλη η φτωχολογιά, ότι πρόκειται σε λίγο να ποτίσουνε τη γη με το αίμα τους και το αίμα των παιδιών τους.

Παντού, κάθε στιγμή, από τώρα, διαφώτιση, δουλειά αντιπολεμική.

Το χρέος μας λοιπόν είναι από τώρα. «Πόλεμος ενάντια στον πόλεμο!». Αυτό πρέπει να είναι το σύνθημά μας στην πόλη και στον κάμπο και στη στρατώνα και στο σχολειό και παντού.

Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να κινηθούμε από τώρα. Να παραλύσουμε τη φριχτή μηχανή του πολέμου, που θα ζυμώσει τα κορμιά μας με τη λάσπη.

Η ενιαία δύναμη της αλληλεγγύης όλων τω εργαζομένων, ανεξάρτητα από κόμματα και πολιτικές απόψεις, είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να εμποδίσει το βάρβαρο καπιταλισμό αν ξαναβάψει πάλι τη γη με εργατικό αίμα. Για τούτο: ακούραστη δουλειά για τη σφυρηλάτηση του ενιαίου αντιπολεμικού μετώπου των εργαζομένων.

Το αντιπολεμικό μέτωπο των θυμάτων του καπιταλισμού: Να η δύναμη η τεράστια που θα περάσει τις χειροπέδες στα δολοφόνα χέρια των εκμεταλλευτών.

Για να μη γίνει ο πόλεμος πρέπει τα όπλα να στραφούν ενάντια στους μακελάρηδες.

Πόλεμος ενάντια στον πόλεμο!

Δ. ΓΛΗΝΟΣ
«Νέοι Πρωτοπόροι» (αρ. φύλ. 7-8, Ιούνης-Ιούλης 1932)

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

Το «τείχος του Βερολίνου», ο σοσιαλισμός και οι αντιμαρξιστικές απόψεις των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ και των τροτσκιζόντων του ΝΑΡ

Τους μήνες Οκτώβρη-Νοέμβρη-Δεκέμβρη του περασμένου χρόνου, αλλά και αργότερα, μ’ αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων από την πτώση του «τείχους του Βερολίνου» (9 Νοέμβρη 1989) δημοσιεύτηκαν στον τοπικό και διεθνή αστικο-ρεβιζιονιστικό τύπο πολλά άρθρα που σχολίαζαν τις εξελίξεις εκείνης της περιόδου, αναφερόμενα συνάμα και στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό.
Το σημείωμα που ακολουθεί θα περιοριστεί στις απόψεις των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών του «Κ»ΚΕ και των χρουστσοφο-τροτσκιζόντων του ΝΑΡ.
Πριν όμως αυτή την αναφορά δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η σπάνια, εξαιτίας του αξιοσημείωτου «επιπέδου» της, περίπτωση ενός αμερικανοθρεμένου και αμερικανοσιτιζόμενου (= απ’ τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό) καθηγητάκου ονόματι Στ. Καλύβα (καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο πανεπιστήμιο Yale), ο οποίος σ’ ένα, χαμηλοτάτου επιπέδου αρθρίδιο στο «Βήμα» (8/11/2009, σελ. Α18) – απόδειξη πρωτοφανούς αγραμματοσύνης και άγνοιας του θέματος – αφού πρώτα μιλάει για «αναπόφευχτη παρακμή» του «κομμουνισμού», ύστερα με την «αυτοπεποίθηση» και το θράσος της ημιμάθειας αποφαίνεται ότι «ο κομμουνισμός απέτυχε» όχι μόνο «παταγωδώς», αλλά και «τελειωτικά» («Βήμα», 8/11/2009, σελ. Α18).
Το αρθρίδιο του υπεραντιδραστικού καθηγητάκου προδίδει, για καθηγητική φιγούρα, προκλητική και αδικαιολόγητη άγνοια των έργων των κλασικών του μαρξισμού: Μάρξ-Εγκελς-Λένιν-Στάλιν αλλά και της μαρξιστικής πολιτικής Οικονομίας του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του «υψηλού επιπέδου» του, μεταξύ πολλών άλλων, είναι ότι κάνει λόγο για «καθεστώτα που αυτοχαρακτηρίστηκαν κομμουνιστικά», όταν είναι πασίγνωστο, ακόμα και σ’ όσους έχουν ελάχιστη πληροφόρηση γύρω απ’ το θέμα, ότι δεν υπάρχει παρόμοιος «αυτοχαρακτηρισμός», για τον απλούστατο λόγο ότι καμία χώρα, ούτε και η σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση της εποχής του Στάλιν (μετά το θάνατο-δολοφονία του άρχισε σ΄ αυτή να παλινορθώνεται ο καπιταλισμός), δεν είχε φτάσει ακόμα στον κομμουνισμό.

Φαίνεται πως για το Στ. Καλύβα δεν έχουν και τόση σημασία οι περί «κομμουνισμού» επιδόσεις του, που είναι, βέβαια, για «γέλια και για κλάματα», και επομένως καθιστούν ακριβώς γι’ αυτό περιττή την όποια ιδεολογικο-πολιτική αντιπαράθεση-πολεμική, σημασία γι’ αυτόν έχει το γεγονός ότι διαπρέπει στις προσπάθειες αποκατάστασης των ταγμάτων Ασφαλείας, διεκδικώντας μαζί με τους Ν.Μαραντζίδη-Γ.Ράλλη τη συγκρότηση της πρώτης «αξιοζήλευτης» κακόφημης τριάδας των ταγματασφαλιτών του 21ου αιώνα: «κοιτάζοντας προς τα πίσω, πιστεύω πως χάρη στη στάση του πατέρα μου δεν καταλήξαμε σαν τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο ή την Αλβανία του Χότζα. Τότε όμως, δυο και τρεις φορές τη νύχτα, φώναζαν έξω απ’ το σπίτι μας «Ράλλη-προδότη-θάνατος!». Σαν να τ’ ακούω ακόμα…» (Έκδοση «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», Νο 139, 11/7/2004, σελ.25).
Οι αντιμαρξιστικές απόψεις των «Κ»ΚΕ-ΝΑΡ
α.σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ. Σχετικά με το «τείχος του Βερολίνου» οι χρουστσοφικοί ηγέτες του «Κ»ΚΕ υποστηρίζουν ότι η ανέγερσή του το 1961 έγινε: 1) από ένα «σοσιαλιστικό κράτος», 2) για να υπερασπίσει το «σοσιαλισμό», 3) σε αντιπαράθεση του «σοσιαλιστικού» με το καπιταλιστικο-ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο στα πλαίσια της αντιπαράθεσης καπιταλισμού-σοσιαλισμού, τέλος, 4) η πτώση του το 1989 σήμαινε «αντεπανάσταση» - απόψεις ολωσδιόλου αντιμαρξιστικές που συνάμα διαστρεβλώνουν με τον πλέον κατάφορο τρόπο τα γεγονότα και την ιστορική πραγματικότητα εκείνης της περιόδου, όπως θα καταδειχθεί αμέσως παρακάτω.
α. 1. DDR 1961: σοσιαλιστικό κράτος ή αστικό «κράτος όλου του λαού»; Ο ισχυρισμός των ηγετών του «Κ»ΚΕ ότι το τείχος του Βερολίνου αποφασίστηκε και χτίστηκε από το «σοσιαλιστικό κράτος» δεν έχει απολύτως καμιά βάση, επειδή το 1961 αυτό δεν υπήρχε πια σε καμιά – πλην της Αλβανίας – πρώην Λαϊκή Δημοκρατία της Ευρώπης, αφού η Διχτατορία του Προλεταριάτου είχε σ’ όλες, και στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (DDR), ήδη ανατραπεί σχεδόν μια δεκαετία πριν, αρχές του ΄53 (μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν) και αντικατασταθεί (σύμφωνα και με τις ομολογίες των χρουστσοφικών) από το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού» δηλ. τη δικτατορία της νέας μπουρζουαζίας. Το «κόμμα όλου του λαού» δηλ. το αστικό πλέον SED (=ένα αντιμαρξιστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα) ήταν εκείνο που καθοδήγησε και προώθησε, μετά το ΄53, τη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού στην πρώην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας με την εφαρμογή των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων, εξαλείφοντας στην πορεία ολοκληρωτικά τις σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές σχέσεις παραγωγής σ’ αυτή τη χώρα.
Επομένως το κράτος που έχτισε το τείχος του Βερολίνου το 1961 δεν ήταν το σοσιαλιστικό κράτος αλλά το διαβόητο «κράτος όλου του λαού» δηλ. ένα αστικό κράτος. Το τείχος, λοιπόν, δεν χτίστηκε απ’ τους επαναστάτες μαρξιστές δηλ. τους σταλινιστές-λενινιστές, αλλά απ’ τους αποστάτες προδότες χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές της Ανατολικής Γερμανίας μ’ εντολή προφανώς της προδοτικής σοβιετικής κλίκας των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ. Δεν ενδιαφέρουν εδώ οι ιδιαίτεροι λόγοι που υποχρέωσαν τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές να καταφύγουν στην ανέγερση του τείχους του Βερολίνου. Ενδιαφέρον μόνο έχει να υπενθυμιστεί για τους κομμουνιστές πως η επαναστατική εξουσία στη DDR δεν είχε ανάγκη την ανέγερση τείχους ως την ύπαρξή της το 1953 (παρά τα όποια προβλήματα αντιμετώπιζε ως νεαρή εξουσία εργατών-αγροτών) αλλά ούτε ως το 1961. Γεγονός όμως είναι ότι στα επόμενα χρόνια μετά τη ρεβιζιονιστική αντεπαναστατική ανατροπή του 1953 (μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν) με τη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού, τα προβλήματα – πέρα απ’ την απώλεια της εξουσίας της εργατικής τάξης – χειροτέρευσης της κατάστασης της εργατικής τάξης και του γερμανικού λαού οξύνονταν συνεχώς.
Είναι σήμερα γνωστό ότι η ρεβιζιονιστική αντεπαναστατική ανατροπή στις πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες πραγματοποιήθηκε με την ωμή βίαιη ανάμιξη των σοβιετικών ρεβιζιονιστών στα εσωτερικά αυτών των χωρών τους πρώτους, μετά την εξόντωση του Στάλιν, μήνες – επίθεση που οι προδότες σοβιετικοί ρεβιζιονιστές εξαπολύσανε την «επόμενη» της κηδεία του Στάλιν αν όχι κιόλας την ίδια μέρα. Ο Ούγγρος επαναστάτης κομμουνιστής Matyas Rakosi που καθαιρέθηκε βίαια, συνελήφθηκε και εξορίστηκε απ’ τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές στη Σοβιετική Ένωση και εκεί εξοντώθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες γράφει στις «Αναμνήσεις» του, ότι η επίθεση άρχισε την ημέρα της κηδείας του Στάλιν (γράμμα του Erwin Roznyai στον Kurt Gossweiler).
Τα ως τώρα, έστω και λίγα, μετά το 1990, δημοσιευθέντα ντοκουμέντα (μεταξύ άλλων και Nadja Stulz-Herrnstadt (Hrg.): das Herrnstadt-Dokument, Hamburg 1990, κλπ.), αλλά και τα γνωστά παλιότερα βεβαιώνουν, ότι η προδοτική κλίκα των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ με την επέμβαση της στα εσωτερικά της DDR – μέσω Πρεσβείας-KGB-Σοβιετικού στρατού – απαίτησε και υποχρέωσε δια της βίας και των ανοιχτών απειλών (Πρέσβης Semjonow προς Herrnstadt (Ιούνης 1953): «σε 15 μέρες εσείς δεν θ’ έχετε ήδη κανένα κράτος πλέον») την ηγεσία του SED και την κυβέρνηση αυτής της χώρας να εγκαταλείψει τον επαναστατικό λεννιστικό-σταλινικό δρόμο οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και να θέσει τη χώρα στην αντεπαναστατική τροχιά της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, ζητώντας, μεταξύ πολλών άλλων μέτρων, και τη διάλυση των αγροτικών συνεταιρισμών. Μάλιστα, πέρα των πολλών άλλων αντεπαναστατικών ενεργειών, κάλεσαν απευθείας στη Μόσχα, αρχές Ιούνη του ΄53, τον Πρωθυπουργό Otto Grottewohl, το Γραμματέα του SED Walter Ulbricht και τον Fred Oelssner και τους επέβαλλαν άμεσα τον τερματισμό της παραπέρα οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη DDR. Η αντεπαναστατική «νέα γραμμή» των σοβιετικών ρεβιζιονιστών που επιβλήθηκε στην ηγεσία της DDR ήταν: διακοπή και εγκατάλειψη της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού με βασικό νέο και κύριο πλέον καθήκον την «πάλη για την ένωση της Γερμανίας σε δημοκρατική και ειρηνική βάση». Παράλληλα, πέρα απ’ τις γενικές καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις που προωθούνταν (με πρώτο μέτρο την «επέκταση των Εμπορευματο-Χρηματικών-Σχέσεων» για την οικοδόμηση δήθεν του «κομμουνισμού») είχαν ήδη παρθεί απ’ τους πρώτους μήνες του ΄53 σημαντικά μέτρα σε βάρος της εργατικής τάξης, όπως, μεταξύ πολλών άλλων, αυξήσεις τιμών σε σειρά είδη πλατιάς κατανάλωσης (είδη ένδυσης, υπόδησης, κρέας, μαρμελάδες, κλπ.), κατάργηση εκπτώσεων στα εισιτήρια, κλπ. – όλα μέτρα σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού – τα οποία ενώ ήταν μέτρα που έπλητταν σκληρά το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων παρουσιάζονταν σε κύριο άρθρο της «Neues Deutschland» (11 Απρίλη 1953) ως «θετικά» μέτρα και εκθειάζονταν ως μέτρα «καλυτέρευσης» του βιοτικού επιπέδου του λαού. Πέραν αυτών αποφασίστηκε να αυξηθούν, το λιγότερο κατά 10%, οι Νόρμες εργασίας απ’ τον Ιούνη του 1953. Μια απόφαση που μαζί με τα πολλά άλλα μέτρα που τέθηκαν σ’ εφαρμογή χειροτέρευαν την κατάσταση της εργατικής τάξης και αποτελούσαν πισωγύρισμα σε καπιταλιστικές πρακτικές – μα πρώτα απ’ όλα συνιστούσαν εγκατάλειψη του βασικού οικονομικού νόμου του σοσιαλισμού – προκαλώντας μεγάλη αγανάκτηση και αναταραχή στις γραμμές της εργατικής τάξης που τελικά οδήγησαν στις απεργίες και διαδηλώσεις της 17ης Ιούνη του 1953 (στις οποίες προφανώς συμμετείχαν και αντεπαναστατικές αντιδραστικές δυνάμεις, όμως πρωτοστάτες και οργανωτές της αντεπανάστασης ήταν οι χρουστσοφικοί σοβιετικοί ρεβιζιονιστές).
α.2.ανέγερση του «τείχους του Βερολίνου» για υπεράσπιση του «σοσιαλισμού»; Και ο δεύτερος ισχυρισμός των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ ότι η ανέγερση του «τείχους του Βερολίνου» έγινε τάχα για υπεράσπιση του «σοσιαλισμού» στη DDR δεν έχει απολύτως καμιά σχέση με την ιστορική οικονομικο-κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα της Ανατολικής Γερμανίας των αρχών της δεκαετίας του ΄60. Κι’ αυτό για δυο λόγους: πρώτο, επειδή η ανατροπή της Διχταρορίας του Προλεταριάτου στη DDR και στις άλλες πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες, πλην Αλβανίας, πραγματοποιήθηκε αμέσως τον πρώτο καιρό μετά το θάνατο-δολοφονία του Ιωσήφ Στάλιν, η οποία αντικαταστάθηκε απ’ την δικτατορία της υπό διαμόρφωση νέας μπουρζουαζίας αυτών των χωρών – ανατροπή που πραγματοποιήθηκε με την ωμή βίαιη ανάμιξη των σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στα εσωτερικά τους, τη βίαιη καθαίρεση-απομάκρυνση των επαναστατικών ηγεσιών-κυβερνήσεων και την αντικατάστασή τους με αντεπαναστατικά στοιχεία και την αντίστοιχη αντεπαναστατική γραμμή διακοπής της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και την έναρξη του πισωδρομικού προτσές της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, και επομένως, σοσιαλισμός στη DDR δεν υπήρξε το 1961 ούτε ήταν δυνατό να υπάρξει χωρίς τη Διχτατορία του Προλεταριάτου, δεύτερο, ήδη απ’ το 1953 άρχισαν να εφαρμόζονται στην Ανατολική Γερμανία και τις άλλες πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες, όπως και στη Σοβιετική Ένωση, οι καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄60 επεκτάθηκαν για να ολοκληρωθούν και να καταλήξουν στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 σε πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού σ’ αυτές τις χώρες.
Γι’ αυτό, όταν σήμερα μετά σχεδόν 60 ολόκληρα χρόνια απ’ την έναρξη της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη DDR, η σοσιαλδημοκράτισσα Ε.Μπέλλου εκ Παραμυθιάς «παραμυθιάζει» τα δύσμοιρα, αδαή και αφελή μέλη-οπαδούς του «Κ»ΚΕ ισχυριζόμενη, αυτή και ο «Ριζοσπάστης», ότι τάχα υπήρξε το 1961 και ως την κατεδάφιση του τείχους το 1989 «σοσιαλισμός» στη DDR («Ρ» 15/11/2009, σελ 12-13) δεν γνωρίζει φαίνεται ότι έχει ήδη πάρει την απάντηση-διάψευση απ’ το δικό της χώρο δηλ. το ρεβιζιονιστικό χρουστσοφικό χώρο και μάλιστα πριν 45 ολόκληρα χρόνια, το 1965. Ο ομοϊδεάτης της ανατολικογερμανός χρουστσοφικός ρεβιζιονιστής Harry Nick, έχει φροντίσει να τη διαψεύσει γράφοντας-ομολογώντας το 1965 όχι μόνο την παλινόρθωση του καπιταλισμού με την προκλητική μεταφορά στην οικονομία της DDR των καπιταλιστικών οικονομικών Κατηγόριων αλλά επιπλέον και τον ιδιαίτερο ζήλο που επεδείκνυαν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές να διδάσκονται από τον καπιταλισμό και τις αστικές θεωρίες γι’ αυτές τις οικονομικές καπιταλιστικές Κατηγορίες, στη συγκεκριμένη περίπτωση εκείνη του Produktionsfondsabgabe. Ο H. Nick, σε άρθρο του για τον «Τόκο», αφού αναζητεί «ορθολογική σκέψη» στην αντιεπιστημονική αστική θεωρία της «οριακής παραγωγικότητας» γράφει, μεταξύ άλλων, για το θέμα του τοκισμού του κεφαλαίου: «σε σχέση με την εισαγωγή ενός Produktionsfondsabgabe επανειλημμένα εκτοξεύτηκε η κατηγορία, ότι μ’ αυτή γίνονται αποδεκτές ουσιαστικές πλευρές της αστικής θεωρίας και καπιταλιστικής πρακτικής που παλιότερα είχαν καταπολεμηθεί. Γεγονός είναι, ότι ο καπιταλισμός στον τοκισμό του κεφαλαίου έχει μακρόχρονη παράδοση και εμείς με τον τοκισμό του παραγωγικού κεφαλαίου μόλις τώρα ξεκινάμε, τις πρώτες εμπειρίες συγκεντρώνουμε, κατά συνέπεια είναι αναγκαίο να μελετήσουμε προσεχτικά τα αναπτυγμένα απ’ την αστική θεωρία εργαλεία, π.χ. τον τοκισμό των δαπανών Επενδύσεων…» (Harry Nick: Der Zins – Mass und Geldausdruck der Aufwandsart „Fondvorschuss“, στο: «Wirtschaftswissenschaft», H.5/1965, σελ. 715-716). Αλλά και ο σοβιετικός ρεβιζιονιστής L.Gatowski, παρά τη σαφέστατη αυτή ομολογία του Harry Nick, αδυνατώντας να απαντήσει-αντικρούσει τον ισχυρισμό του αστικού τύπου («Time»: «η Ρωσία δανείζεται απ’ τους καπιταλιστές», κλπ.), ότι ο τοκισμός για τα χρησιμοποιούμενα απ’ τις επιχειρήσεις μέσα Παραγωγής δεν είναι άλλο απ’ την καθαρή αστική αρχή του Τόκου («Zinsenprinzip» - «Kapitalzins»), διερωτάται με τη γνωστή παροιμιώδη χρουστσοφική κουτοπονηριά, αφού πρώτα εκθειάζει το λεγόμενο «σοσιαλιστικό Κέρδος»: «αλλά γιατί μια πληρωμή στο σοσιαλιστικό κρατικό προϋπολογισμό για τη χρήση του σοσιαλιστικού φόντου από μια σοσιαλιστική επιχείρηση αποτελεί καπιταλιστική κατηγορία ;» για να απαντήσει αυτογελοιοποιούμενος: «γι’ αυτό δεν υπάρχουν λογικά επιχειρήματα» (L.Gatowski, «Iswestija» και «Σοβιετική Ένωση σήμερα», 20/1965).
α.3.ύπαρξη το 1961 «σοσιαλιστικού» ή ρεβιζιονιστικού-καπιταλιστικού στρατοπέδου; Στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο που δημιουργήθηκε μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο μ’ επικεφαλής τη Σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση του Στάλιν νικήθηκαν, αρχές του ΄53, οι επαναστατικές δυνάμεις και με την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης κυριάρχησαν οι αντεπαναστατικές δυνάμεις στις χώρες του και πρώτα απ’ όλα στη ίδια τη Σοβιετική Ένωση. Σε πολιτικό επίπεδο, όπως αναφέρθηκε, ανατράπηκε η Διχτατορία του Προλεταριάτου που αντικαταστάθηκε απ’ τη δικτατορία της υπό διαμόρφωση νέας μπουρζουαζίας ή αλλιώς απ’ το αστικό «κράτος όλου του λαού», που άνοιξε πλέον το δρόμο, με την καθοδήγηση των αντιδραστικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων, της εφαρμογής στον οικονομικό τομέα των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων που σταδιακά οδήγησαν στην πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού σ’ αυτές τις χώρες –ένα πισωδρομικό προτσές που σ’ αυτόν το τομέα ολοκληρώθηκε, με την εφαρμογή της τελευταίας οικονομικής μεταρρύθμισης του ΄65 (η πιο ολοκληρωμένη ως τότε), στα τέλη της δεκαετίας του ’60.
Επομένως, το 1961 δεν υπήρχε σοσιαλιστικό στρατόπεδο στην Ευρώπη, επειδή ακριβώς η Σοβιετική Ένωση και οι πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες – πλην Αλβανίας – που το αποτελούσαν είχαν, με τη νίκη της ρεβιζιονιστικής αντεπανάσταση στις αρχές του ΄53, μετατραπεί σε καπιταλιστικές χώρες, διατηρώντας μόνο φραστικά «σοσιαλιστικές» ονομασίες. Έτσι το πρώην σοσιαλιστικό στρατόπεδο είχε αντικατασταθεί απ’ το ρεβιζιονιστικό που δεν είχε απολύτως καμιά σχέση με το σοσιαλιστικό, αφού αυτό από πλευράς περιεχομένου ήταν καπιταλιστικό,
α.4. 1989-90: «αντεπανάσταση» ή κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού; Αυτό που συνέβηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1989-90 – και με την πίεσή της, και όχι μόνο, και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες, μαζί και στη DDR – δεν ήταν ούτε μπορεί να χαρακτηριστεί «αντεπανάσταση» δηλ. ανατροπή του «σοσιαλισμού», γιατί απλούστατα δεν υπήρχε σοσιαλισμός εκείνη τη χρονική περίοδο σ’ αυτές τις χώρες. Μετά μια ανάλυση, από μαρξιστική σκοπιά, της πορείας εφαρμογής των καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων στην οικονομία τους διαπιστώνεται ότι σ’ αυτές είχε ήδη από τα τέλη του ΄60 δηλ. κατά τη Μπρεζνιεφική περίοδο παλινορθωθεί πλέρια ο καπιταλισμός. Το 1989-90 δεν κατέρρευσε ο σοσιαλισμός αλλά ο λεγόμενος «αναπτυγμένος σοσιαλισμός» των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών δηλ. ο υπαρκτός, για δεκαετίες, παλινορθωμένος καπιταλισμός αυτών των χωρών, ένας κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός ιδιαίτερου τύπου – ιδιαιτερότητα που συνίσταται πρώτο στην ιστορική του προέλευση απ’ την ανατροπή και κατάργηση του σοσιαλισμού και δεύτερο ότι στηρίζονταν κύρια στην κρατική καπιταλιστική ιδιοκτησία σε διάκριση με τον παραδοσιακό καπιταλισμό των δυτικών καπιταλιστικών χωρών, με σχετικά περιορισμένη έκταση της κρατικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και με κυρίαρχο τομέα την ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία.
Με τη χρεοκοπία και κατάρρευση του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού ιδιαίτερου τύπου σημειώνεται-σημειώθηκε το πέρασμα των ρεβιζιονιστικών καπιταλιστικών χωρών στον παραδοσιακό καπιταλισμό των δυτικών χωρών, αλλά και το πέρασμά τους απ’ το μονοκομματικό στο πολυκομματικό πολιτικό σύστημα.
β. χρουστσο-τροτσκίζοντες του ΝΑΡ. Διάφοροι δημοσιογράφοι και ηγετικά στελέχη του ΝΑΡ που εκπροσωπούν κυρίως ρεβιζιονιστικές χρουστσο-τροτσκιστικές απόψεις, εγκλωβισμένοι σ’ αυτές τις αντιμαρξιστικές αντιλήψεις, παρά τις προσπάθειές τους δεν μπορούν ακόμα να απαντήσουν «τι ήταν αυτό που κατέρρευσε πριν 20 χρόνια» («Πριν», 8/11/2009, σελ. 6), αλλά ούτε σε παλιότερα άρθρα τους κατόρθωσαν να αναλύσουν τις σχέσεις Παραγωγής στη Σοβιετική Ένωση των Λένιν-Στάλιν και στη βάση αυτής της ανάλυσης να προσδιορίσουν τη φύση τους.
Κάποιοι από αυτούς, χωρίς να διαθέτουν την παραμικρή ανάλυση, υποχρεώνονται να επαναφέρουν-αναμασούν τους αναπόδεικτους αστικούς ισχυρισμούς της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας της δεκαετίας του ’30, σύμφωνα με τους οποίους η Σοβιετική Ένωση «δεν είχε σοσιαλισμό», κλπ., θεωρώντας μάλιστα πως πρωτοτυπούν και εντυπωσιάζουν με την επαναφορά αυτών των μπαγιάτικων και αναπόδεικτων σοσιαλδημοκρατικών ισχυρισμών ενώ ο χρουστσο-τροτσκίζον Λ.Βατικιώτης σε άρθρο του για το «τείχος του Βερολίνου» ισχυρίζεται σοβαρά-σοβαρά για τη Σοβιετική Ένωση ότι «απαιτήθηκαν αντεπαναστατικές τομές και ποτάμια αίματος πρωτοπόρων κομμουνιστών για να εδραιωθεί η εκμεταλλευτική μετάλλαξη των σχέσεων παραγωγής που ανολοκλήρωτα έστω κληροδότησε η Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση» («Πριν», 8/11/2009, σελ.7), δηλ. επαναλαμβάνει τη γνωστή αερολογία περί «εκμεταλλευτικής μετάλλαξης των σχέσεων παραγωγής» στη Σοβιετική Ένωση, αδυνατώντας να προσδιορίσει τη φύση τους – προσδιορισμός που προφανώς προϋποθέτει μαρξιστική ανάλυση της βάσης και του εποικοδομήματος της σοβιετικής κοινωνίας εκείνης της περιόδου, ανάλυση που απουσιάζει παντελώς στην περίπτωση του Λ.Βατικιώτη. Επιπλέον αποφεύγει να κατονομάσει τους λεγόμενους «πρωτοπόρους κομμουνιστές». Αλήθεια, τι φοβάται;
Ακριβώς αυτή η πλήρης απουσία ανάλυσης, μαρξιστικής ή έστω αστικής, τον υποχρεώνει και στην περίπτωση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (DDR) να αναζητεί «αποδεικτικά» στηρίγματα των αντιμαρξιστικών του απόψεων, προσφεύγοντας στις επίσης αντιμαρξιστικές απόψεις-εκτιμήσεις που εκθέτονται στο «Λαϊκές Εξεγέρσεις στην Ανατολική Ευρώπη» (1983) και στο διάσημο τελευταία για τα πολλά του βιβλία αντιδραστικό αστό ιστορικό Mark Mazower («Σκοτεινή Ήπειρος, ο Ευρωπαϊκός 20ος αιώνας», σελ.263). Υιοθετώντας την άποψη του σημειώνει ικανοποιημένος: «όπως εύστοχα παρατηρεί ο Mαρκ Μαζάουερ, με αφορμή την εργατική εξέγερση στο Ανατολικό Βερολίνο τον Ιούνιο το 1953 «οι «ήρωες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης» είχαν στην πραγματικότητα αποξενωθεί από το καθεστώς που τους εξυμνούσε» (Mazower) («Πριν» 8/11/2009, σελ.7) για να συνεχίσει: «η αιτία αυτής της αποξένωσης βρισκόταν στη φύση του τρόπου παραγωγής που επιβλήθηκε το 1945 σε όλες τις λεγόμενες λαϊκές δημοκρατίες» («Πριν» 8/11/2009, σελ.7). Πέρα απ’ τη «γοητευτική» σημαία της «αποξένωσης» των αστών και ρεβιζιονιστών που δεν ερμηνεύει απολύτως τίποτε, ο Λ. Βατικιώτης αδυνατεί εκ νέου να προσδιορίσει τη «φύση του τρόπου παραγωγής που επιβλήθηκε το 1945 σε όλες τις λεγόμενες λαϊκές δημοκρατίες».
Όμως παρόλα αυτά ο Λ. Βατικιώτης με την ανάλογη, a la Καλύβα, «αυτοπεποίθηση ημιμάθειας» δηλ. χωρίς καμιά ανάλυση και ακόμα χειρότερα χωρίς καν να γνωρίζει από «πρώτο χέρι» τις εξελίξεις στη DDR (ακριβώς γι’ αυτό προσφεύγει στα παραπάνω αντιδραστικά δημοσιεύματα) διακηρύσσει πομπώδικα: «εκμεταλλευτικά καθεστώτα» οι πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες και πριν το 1953 δηλ. απ’ την αρχή της συγκρότησής τους και καθόλη τη διάρκεια της ύπαρξής τους. Αλλά, πέρα απ’ αυτά, αν ο Λ.Βατικιώτης ήταν έστω λίγο προσεχτικότερος ακόμα και απέναντι σ’ αυτά που παραθέτει ο ίδιος δε θα φλυαρούσε αερολογώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά αντίθετα θα είχε παρατηρήσει ότι στα αιτήματα των εργατών του Βερολίνου περιλαμβάνονταν, μεταξύ άλλων, «επιστροφή σε χαμηλότερες νόρμες παραγωγής και υπολογισμός των μισθών σύμφωνα με το ισχύον την 1η Απρίλη 1953 σύστημα, πριν δηλαδή οι νόρμες παραγωγής αυξηθούν αυθαίρετα από την κυβέρνηση κατά 10%» («Πριν» 8/11/2009, σελ.7), που δείχνει πως η παλιότερη, πριν το ΄53, κατάσταση αν δεν ήταν νέα, και ποιοτικά εντελώς διαφορετική απ’ τον καπιταλισμό (που ήταν), τουλάχιστον ικανοποιούσε καλύτερα τις ανάγκες της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων στη DDR (και κατά τη γνώμη των εργατών, αλλιώς δεν υπήρχε λόγος να διατυπώσουν παρόμοιο αίτημα), απ’ τις νέες καπιταλιστικές πρακτικές των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών που πήγαιναν «χέρι-χέρι» με την ήδη ευρισκόμενη σε εξέλιξη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Τέλος, ο τροτσκίζον ρεβιζιονιστής Λ.Βατικιώτης δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι τηρεί «σιγή ιχθύος», όπως και το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ, τόσο για τις καπιταλιστικές πρακτικές των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών μα προπαντός για τις, μετά το ΄53, καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις που οδήγησαν στην πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού, τέλη της δεκαετίας του ’60, στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες, ένα τόσο σημαντικό θέμα για το οποίο γράφτηκαν χιλιάδες άρθρα και κάμποσες εκατοντάδες μελέτες και τόμοι βιβλίων.
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

Ξεκινάει σήμερα το 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Άλσος Γουδή

Δεν είναι οι μετανάστες οι εχθροί μας, εχθροί μας είναι αυτοί που κλέβουν τη ζωή μας!

 

15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, 9-10-11 Ιουλίου 2010, Άλσος Γουδή (είσοδος από Κατεχάκη)

Στις 9, 10 και 11 του Ιούλη, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ανοίγει ξανά τις πύλες του, την ώρα που κοινωνία και εργαζόμενοι δέχονται την πιο ανελέητη επίθεση των τελευταία 30 χρόνων αντιδρώντας με τις πιο μαζικές διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης. Στην καρδιά της Αθήνας, στο Άλσος Γουδή, και μέσα στο πρωτόγνωρης βαρβαρότητας οικονομικό πλαίσιο που εξαναγκαζόμαστε όλοι από δω κι εμπρός να ζήσουμε, για 15η χρονιά έλληνες, μετανάστες και πρόσφυγες στήνουμε παρέα την πιο μεγάλη αντιρατσιστική γιορτή της πόλης: μια γιορτή στην οποία κάθε χρόνο συμμετέχουν 15.000-20.000 άτομα. Ένα φεστιβάλ φωτεινό, μελωδικό, αλλά και έντονα κριτικό κι ανήσυχο, πλούσιο τόσο σε εθνοτικές και πολιτισμικές αποχρώσεις όσο και σε πολιτικές εκδηλώσεις. Μια καλοκαιρινή γιορτή ανοιχτή σε μετανάστες και αντιρατσιστές, αλλά και σε όλους εκείνους που ασφυκτιούν κάτω από την οικονομική πολιτική που λεηλατεί τις ζωές των πολλών, προκειμένου να σώσει τους λίγους και εκλεκτούς υποστηρικτές της.

Με κοινή μας γλώσσα:

  • τις μουσικές του κόσμου στις μελωδίες και τους ρυθμούς των Les Skartoi, Skaribas, Dustbowl και Deus Ex Machina (Παρασκευή 9 Ιουλίου), MC Yinca, The Boy, Μιχάλη Δέλτα, οι Chicks on Speed (Σάββατο 10 Ιουλίου) και Salonumuz Klimalidir, Εncardia, και Θανάση Παπακωνσταντίνου (Κυριακή 11 Ιουλίου) και με ρεμπέτικες κομπανίες καθημερινά
  • με τα συγκροτήματα δεύτερης και τρίτης γενιάς σε ρυθμούς Ηiphop, rock, grunge από τους Kurorat Fiks, Familia Ideale, Le blonc, Κ. Παράξενoς, D.J Theo, Minus One, Fried Rice και The U.N. Band
  • τις μεταναστευτικές κοινότητες και οργανώσεις που θα μας διασκεδάσουν με Πολυφωνικά με τους Rodina από τη Βουλγαρία, Παραδοσιακή μουσική από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μπανγκλαντές DOEL, Μουσικές της ανατολής από το Πολιτιστικό Κέντρο του Κουρδιστάν, από τους Κούρδους της Συρίας Koma Hawar και από την Παλαιστίνη, Μουσικοχορευτικά σχήματα από την Ένωση Αφρικανών Γυναικών και τα παιδάκια από την Κοινότητα της Τανζανίας, Reggae από τη Νιγηρία με τους Natural Sound Revival
  • τις πολυεθνικές γεύσεις από τις αχνιστές κατσαρόλες των μεταναστευτικών και προσφυγικών οργανώσεων
  • τις θεατρικές παραστάσεις, τις εκθέσεις φωτογραφίας, τις προβολές video και ταινιών

Αλλά και με μια σειρά συζητήσεων για:

  • την παγκόσμια κρίση, τη δικτατορία του ΔΝΤ, την Ευρώπη-φρούριο
  • το ρατσισμό και την ακροδεξιά βία
  • τα εργασιακά δικαιώματα και την ανάγκη κοινής οργάνωσης και αγώνα των ντόπιων και ξένων εργαζομένων
  • το παλαιστινιακό, τους πολιτικούς κρατούμενους, τα ναρκωτικά, την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων και τη σχέση αθλητισμού-ρατσισμού...

...σας καλούμε να περάσουμε τρεις γεμάτες από κάθε άποψη βραδιές. Να αντιταχθούμε στις ολοένα αυξανόμενες επίσημες και «ανεπίσημες» ξενοφοβικές, ρατσιστικές και ακροδεξιές πρακτικές και να αποδείξουμε εμπράκτως ότι αν το παραμύθι τους έχει δράκο, ο δράκος δεν κρύβεται εκεί που δολίως μας υποδεικνύουν: Δεν είναι οι μετανάστες οι εχθροί μας, εχθροί μας είναι αυτοί που κλέβουν τη ζωή μας!

Συντονιστικό Μεταναστευτικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2010

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα: Νέα Θεωρητικοποίηση Παλιών Αντι-Μαρξιστικών Ιδεών

Αθήνα, Ιούλης 2010
Σελίδες: 112
Διαστάσεις: Α5
Τιμή: 5 2 ευρώ 


Κυκλοφορεί από την Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 μπροσούρα με τίτλο «Σοσιαλισμός του 21ου Αιώνα: Νέα Θεωρητικοποίηση Παλιών Αντι-Μαρξιστικών Ιδεών».

Όπως αναφέρει και το εισαγωγικό σημείωμα, η παρούσα έκδοση αποτελεί συλλογή άρθρων που δημοσιεύθηκαν στα όργανα των κομμάτων-μελών της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (CIMLPO), στα οποία ασκείται πολεμική στα ιδεολογικά βάθρα της θεωρίας του «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα». Το πρώτο άρθρο «Σοσιαλισμός του 21ου Αιώνα, Νέα Θεωρητικοποίηση Παλιών Αντι-Mαρξιστικών Ιδεών», από το οποίο έχει δανειστεί τον τίτλο της η έκδοση αυτή, γράφτηκε από το σύντροφο Αλεχάνδρο Ρίος και αποτελεί την εισήγηση του Μαρξιστικού Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού πάνω στο ζήτημα, η οποία υιοθετήθηκε από τη Δεθνή Σύσκεψη Μαρξιστικών Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων. Η έκδοση αυτή έχει στόχο να φωτίσει το ιδεολογικό υπόβαθρο των πολιτικών αντιθέσεων στο εσωτερικό της δημοκρατικής, προοδευτικής και αριστερής τάσης, να αποκαλύψει το σοσιαλδημοκρατικό ρεφορμιστικό περιεχόμενο της θεωρίας του «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα» και κατ’ επέκταση τους λόγους που καθιστούν τη θεωρία αυτή επιζήμια για το διεθνές εργατικό κίνημα και τους αγώνες του.


***

Παραγγελίες μπορούν να γίνονται μέσω email στη διεύθυνση anasintaxi@yahoo.com. Η παράδοση γίνεται με αντικαταβολή (+ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ).
Διαβάστε Περισσότερα »

Ανακοίνωση από τη συνάντηση των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, Παρίσι, Ιούνιος 2010

Στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, οι εργάτες, οι νέοι, αρνούνται να πληρώσουν για την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος

Η παγκόσμια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος συνεχίζεται και οξύνεται συνεχώς, πετώντας εκατομμύρια εργαζόμενους στο δρόμο, στην εξαθλίωση. Όλα τα τμήματα του λαού, οι εργάτες, οι απασχολούμενοι στις πόλεις και στην επαρχία, οι μικρομεσαίοι αγρότες, οι τεχνίτες, οι υπάλληλοι, με ή χωρίς δουλειά, νέοι ή συνταξιούχοι…καταληστεύονται από μία χούφτα πλουσίων, που ολοένα γίνονται πλουσιότεροι, από την οικονομική ολιγαρχία, τις τράπεζες και τα μονοπώλιά της. Σε όλες τις αναπτυγμένες ή αναδυόμενες καπιταλιστικές χώρες, στις ιμπεριαλιστικές χώρες, και στις εξαρτημένες απ’ τον ιμπεριαλισμό χώρες, η ολιγαρχία επιθυμεί να εξαπολύσει την επίθεσή της στην εργατική τάξη, τις εργαζόμενες μάζες, και τους λαούς: έντεκα εκατομμύρια εκατομμυριούχων παγκοσμίως ολοένα πλουτίζουν στις πλάτες δισεκατομμυρίων. Ο πλούτος που έχει παραχθεί, ποτέ δεν ήταν τόσο μεγάλος. Ποτέ ξανά δεν έχουν αφαιρεθεί από ένα τόσο μεγάλο αριθμό γυναικών και αντρών τα εντελώς απαραίτητα για την επιβίωση, ποτέ ξανά δεν έχει συγκεντρωθεί αυτός ο πλούτος σε τέτοιο βαθμό στα χέρια μίας παρασιτικής τάξης, της μπουρζουαζίας, της τάξης των μετόχων.

Αφού η οικονομική ολιγαρχία ζήτησε από τα κράτη, που αποκλειστικά την υπηρετούν, να δώσουν δισεκατομμύρια δολάρια, ευρώ ή γεν για να σωθούν οι τράπεζες και οι χρηματοοικονομικοί θεσμοί της, τώρα πιέζει για την πληρωμή των δημοσίων χρεών και τόκων. Το σύνθημά της: «Να δώσουμε τέλος στα ελλείμματα», τα οποία η ίδια έχει δημιουργήσει και μεγεθύνει.

Οι πολιτικές για τη μείωση του δημοσίου ελλείμματος: ένα πρόσχημα για να επιβληθούν προγράμματα λιτότητας

Στην Ευρώπη, ο Ελληνικός λαός ήταν ο πρώτος στόχος αυτών των επιθέσεων ευρείας κλίμακας, οι οποίες, με κοινή καθοδήγηση από την Κομισιόν και το ΔΝΤ, έχουν οδηγήσει σε ένα μεγα-πρόγραμμα λιτότητας με τη δικαιολογία της μείωσης του δημόσιου χρέους. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, δεξιές, καθώς και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις σ’ ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση ανταγωνίζονται στην κλιμάκωση των ποσών «σωτηρίας», τα οποία έχουν σκοπό να επιβάλλουν στους κρατικούς προϋπολογισμούς. Αυτά τα ποσά είναι της τάξης εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ και πλήττουν όλες τις χώρες.

Το πρόσχημα: ο καθησυχασμός των χρηματιστηρίων και των «οίκων αξιολόγησης» τους.

Ο σκοπός: να γίνει μίας ευρείας κλίμακας μεταφορά πλούτου από την εργασία στο κεφάλαιο για να είναι εγγυημένα τα κέρδη των τραπεζών και των ισχυρότερων μονοπωλίων.

Γίνεται αφαίμαξη των κοινωνικών παροχών και όλοι οι κοινωνικοί μηχανισμοί που κατακτήθηκαν και επιβλήθηκαν από την εργατική τάξη και τους λαούς, ειδικότερα μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι στο στόχαστρο αυτών των κοινών επιθέσεων.

Τα πρώτα θύματα της διάλυσης των κοινωνικών «δικτύων» παροχών, είναι τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας, εκείνοι ήδη ζούσαν μέσα στην εξαθλίωση, την ανασφάλεια και το φόβο του μέλλοντος. Αυτοί είναι που επίσης θα πληγούν χειρότερα από τις μειώσεις των κοινωνικών παροχών. Στις πλούσιες χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία είναι εκατομμύρια άντρες και γυναίκες, νέοι που ψάχνουν για δουλειά, νέοι που δουλεύουν ως ανειδίκευτοι σε προσωρινές δουλειές, φτωχοί εργάτες που ζουν κάτω από την απειλή να βυθιστούν στην πιο μαύρη εξαθλίωση. Στο άλλο άκρο της κοινωνίας, οι πλούσιοι συνεχίζουν να γιορτάζουν την αύξηση του εισοδήματός τους με σαμπάνιες.

Οι επιθέσεις είχαν ξεκινήσει πολύ πριν από αυτή την κρίση. Οι νεοφιλελεύθερες και σοσιαλφιλελεύθερες πολιτικές είχαν ήδη προξενήσει μεγάλες καταστροφές με την ευρείας κλίμακας ιδιωτικοποίηση κυρίαρχων τομέων της οικονομίας, αναλαμβάνοντας τη διάλυση της δημόσιας υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης. Τώρα, η ολιγαρχία επιθυμεί να επωφεληθεί της κρίσης ώστε να ξεπεράσει τα εμπόδια για την ελεύθερη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης μέσω της καταστροφής των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που έχουν κερδηθεί από τους εργάτες. Η ολιγαρχία επιθυμεί να υπερ-εκμεταλλευτεί εκείνους που έχουν δουλειά, προβαίνοντας την ίδια στιγμή σε μαζικές απολύσεις έτσι ώστε: να αναγκάσει τους εργαζόμενους να δουλεύουν περισσότερες ώρες και σκληρότερα, στο όριο της εξάντλησης, με ολοένα και χαμηλότερους μισθούς και χαμηλότερες συντάξεις. Εκμεταλλεύεται τη στρατιά των ανέργων για να μειώσει τους μισθούς και να χειροτερεύσει τις συνθήκες εργασίας.

Στο πλαίσιο των σκληρών προγραμμάτων λιτότητας, η αμφισβήτηση του ασφαλιστικού συστήματος, που βασίζεται στην αλληλεγγύη και την κοινωνική συνεισφορά, είναι κοινός στόχος όλων των κυβερνήσεων της ΕΕ.

Η εργασία πέραν των 65 ετών έχει γίνει κανόνας, παρόλο που εκατομμύρια νέοι άνθρωποι δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Οι τράπεζες και οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες τρίβουν τα χέρια τους: ελπίζουν να πωλούν τα ασφαλιστικά προγράμματά τους στους λίγους που μπορούν να πληρώσουν, ποντάροντας στο φόβο της χρεοκοπίας των ασφαλιστικών ταμείων, που έχουν βασιστεί στην αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών και τις κοινωνικές συνεισφορές.

Για να επιβάλλει αυτή την πλατιά κοινωνική οπισθοδρόμηση, η ολιγαρχία ενισχύει την επιβολή του νόμου, θεσπίζει πιο βάρβαρους αντεργατικούς και αντιλαϊκούς νόμους και προσπαθεί να διασπάσει τους εργάτες και τους λαούς.

Στο απόγειο της κρίσης στην Ελλάδα, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές βροντοφώναξαν στους δρόμους της Αθήνας και όλων των Ελληνικών πόλεων την άρνηση τους να πληρώσουν για την κρίση του κεφαλαίου, ακούσαμε λόγους γεμάτους μίσος από τα στόματα των πολιτικών (οι οποίοι αναπαράχθηκαν και ενισχύθηκαν πλατιά από τα ΜΜΕ), ενάντια στους εργάτες και τους λαούς της Νότιας Ευρώπης, τους οποίους κατηγορούσαν ότι προσπαθούν να «εκμεταλλευτούν» άλλες χώρες, και άρα οι εργάτες και οι λαοί της Νότιας Ευρώπης θα έπρεπε να «τιμωρηθούν».

Έχουν πλέον ξεπεραστεί οι δημαγωγικές συζητήσεις περί πανευρωπαϊκής αρμονίας, ειρήνης και κατανόησης στην Ευρώπη, που η ΕΕ θα προωθούσε και το Ευρώ θα διευκόλυνε!

Οι λαοί έχουν το δικαίωμα να βγουν από το Ευρώ και την ΕΕ

Ύστερα από μερικά χρόνια ύπαρξης του Ευρώ, οι λαοί έκαναν τους υπολογισμούς τους. Αυτό το «μοναδικό» νόμισμα έχει υπηρετήσει πρώτα και κύρια τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μέσα στην ΕΕ, επεκτείνοντας την οικονομική και πολιτική τους ισχύ.

Το Ευρώ έχει επιταχύνει τον αγώνα δρόμου της μείωσης των μισθών εντός της ΕΕ. Τα «κριτήρια σύγκλισης» της συνθήκης του Μάαστριχτ είναι το όργανο ενός μόνιμου κοινωνικού ντάμπινγκ (ελεύθερη εγκατάσταση μιας επιχείρησης σε άλλη χώρα-μέλος της ΕΕ με τη διατήρηση των εργασιακών προδιαγραφών της χώρας προέλευσης). Οι κυβερνήσεις της ΕΕ επιδιώκουν να τα επιβάλλουν στις χώρες τους, συμπεριλαμβανομένων χωρών εκτός της Ευρωζώνης, όπως η Δανία, όπου ο λαός στο δημοψήφισμα ψήφισε κατά του Ευρώ.

Το Ευρώ σήμανε γενικά αύξηση των τιμών στα είδη πλατιάς κατανάλωσης απ’ την οποία κερδισμένοι ήταν προπαντός τα μεγάλα μονοπώλια διανομής, η βιομηχανία επεξεργασίας αγροτικών προϊόντων και οι μεγάλοι χαμένοι οι λαϊκές μάζες των καταναλωτών, οι μικρομεσαίοι παραγωγοί αγροτικών προϊόντων, οι μικρέμποροι.

Το Ευρώ είναι ένας σημαντικός μηχανισμός για τη συγκρότηση μιας Ευρώπης που φιλοδοξεί να γίνει μία μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη, μια νεοφιλελεύθερη Ευρώπη που εκμεταλλεύεται την εργατική τάξη, συμμετέχει στη λεηλασία του πλούτου της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής, κλπ., και που συμμετέχει στους πολέμους και τις συγκρούσεις για τον έλεγχο των στρατηγικών πρώτων υλών, ενεργειακών πηγών και δρόμων επικοινωνίας και μεταφοράς προς τα μεγάλα παραγωγικά κέντρα των ιμπεριαλιστικών χωρών.

Ο αντιδραστικός χαρακτήρας αυτού του Ευρωπαϊκού εγχειρήματος γίνεται ολοένα και πιο φανερός: η Ευρώπη-φρούριο προστατεύει τον εαυτό της απέναντι στους μετανάστες που άφησαν τις χώρες τους εξαιτίας της πείνας ή του πολέμου που υπέθαλψε ο ιμπεριαλισμός. Η Ευρωπαϊκή αστυνομία χρησιμοποιεί κοινές αστυνομικές δυνάμεις για να ελέγχει ή να καταστέλλει μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις όπως στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Στρασβούργο, ή στη σύνοδο της Κοπεγχάγης «για το κλίμα».

Εκτός απ’ την τεράστια κινητοποίηση της αστυνομίας, που κατέληξε σε χιλιάδες συλλήψεις, η σύνοδος της Κοπεγχάγης έδειξε επίσης ότι οι μεγάλες δυνάμεις νοιάζονται μόνο για το συμφέρον τους και αντιλαμβάνονται τα ζητήματα της προστασίας του περιβάλλοντος μονάχα ως μία αγορά για τα μονοπώλια τους.

Στεκόμαστε στο πλευρό του Ελληνικού λαού και των λαών όλων των χωρών, όπου αυτοί διεκδικούν το δικαίωμα να αποχωρήσουν από την Ευρωζώνη και την ΕΕ. Στηρίζουμε την ανάπτυξη της αλληλεγγύης στους λαούς σε όλο τον κόσμο. Έχουμε να διεξάγουμε κοινούς αγώνες με τους εργάτες και τους λαούς της Ευρώπης ενάντια στους μηχανισμούς της εκμετάλλευσης που προωθούν τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργατών, την υποταγή των «μικρών χωρών» στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, την πολιτική κυριαρχία, τους μηχανισμούς που οργανώνουν τη λεηλασία του πλούτου των καταπιεζόμενων χωρών. Η δομή της Ευρώπης, η ΕΕ και το νόμισμά της είναι όργανα αυτών των πολιτικών, τα οποία αποκηρύσσουμε και αντιμαχόμαστε.

Να διευρυνθεί η αντίσταση στα προγράμματα λιτότητας σε όλη την Ευρώπη

Η αντίσταση της εργατικής τάξης και των λαών ενάντια στις επιθέσεις του κεφαλαίου ήταν άμεση και εξαπλώθηκε παντού. Πολλές μέρες έγιναν γενικές απεργίες διαρκείας σε διάφορες χώρες. Η οργή και η επιθυμία για πάλη στην κατεύθυνση της άρνησης να πληρώσουν την κρίση του συστήματος, τα χρέη της ολιγαρχίας και τα προγράμματα λιτότητας, είναι μεγάλη.

Αυτή η οργή θορύβησε τη μπουρζουαζίας και τα ρεφορμιστικά κόμματα, που υποστήριξαν τις πολιτικές λιτότητας και δέχτηκαν να τις εφαρμόσουν. Μιλάνε για «κοινές θυσίες» αλλά αυτό που μονάχα επιδιώκουν είναι να τις επιβάλλουν στους εργάτες και τους λαούς.

Αυτή η αντίσταση πρέπει να αναπτυχθεί και να μεγαλώσει σε κάθε μια χώρα, αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Κοινωνικά ραντεβού, για το συνδικαλιστικό κίνημα, έχουν ήδη προγραμματιστεί για το φθινόπωρο: θα εργαστούμε για να τους παρέχουμε το μέγιστο αποτέλεσμα και επιτυχία, για να χτίσουμε μια ισχυρή έκφραση διεθνισμού και ενότητας της εργατικής τάξης.

Η δουλειά στην κατεύθυνση της ενότητας της εργατικής τάξης είναι ζωτικής σημασίας. Η εργατική τάξη παράγει υπεραξία και είναι αυτή που έχει τη δυνατότητα να ασκήσει σημαντική πίεση στο Κεφάλαιο. Είναι η ραχοκοκαλιά της πάλης ενάντια στον καπιταλισμό, για την αλλαγή της κοινωνίας. Σε όλες τις χώρες της ΕΕ, η εργατική τάξη είναι αυτή που πρωταρχικά και μαζικά αντιστάθηκε ενάντια στις επιθέσεις των αφεντικών, των κυβερνήσεων, της Κομισιόν των Βρυξελλών, του ΔΝΤ, κλπ.

Το πρώτο όργανο αντίστασης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μαζών στις πόλεις και την επαρχία είναι τα συνδικάτα.

Το συνδικαλιστικό κίνημα είναι διασπασμένο και αποδυναμωμένο από τις τακτικές της ταξικής συνεργασίας που έχουν αναπτυχθεί στις γραμμές του. Όμως, σήμερα, ρεύματα, συνδικαλιστές, εργατικές ενώσεις αναπτύσσουν την ταξική πάλη στη βάση συγκεκριμένων αγώνων.

Υπερασπιζόμαστε τον ταξικό συνδικαλισμό και καλούμε τους εργάτες να οργανωθούν σε σωματεία, να δουλέψουν για ενότητα μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα πάνω στη γραμμή της ταξικής πάλης. Καταγγέλλουμε και αποκηρύσσουμε τις προσπάθειες αποκλεισμού μαχητικών συνδικαλιστών. Εργαζόμαστε στην κατεύθυνση της ανάπτυξης της διεθνούς αλληλεγγύης σε συνδικαλιστικές πρωτοβουλίες που δυναμώνουν την πάλη των εργατών σε κάθε μια χώρα και διεθνώς.

Οι μετανάστες εργάτες, με χαρτιά ή χωρίς, «νόμιμοι» ή «παράνομοι», είναι κομμάτι της εργατικής τάξης κάθε χώρας. Είναι μία παραγωγική δύναμη απαραίτητη στα μονοπώλια, γιατί της έχουν αφαιρεθεί όλα τα δικαιώματα και άρα την εκμεταλλεύονται ακατάπαυστα. Στον άγριο ανταγωνισμό μεταξύ των μονοπωλίων και σε τομείς που δεν μπορούν να μεταφέρουν την παραγωγή τους σε άλλες τοποθεσίες, αυτού του είδους η εργατική δύναμη είναι ουσιώδης. Σε αυτό το πλαίσιο, η νικηφόρα απεργία που έγινε στη Γαλλία από εργάτες και εργάτριες χωρίς χαρτιά για την απόκτηση ίσων δικαιωμάτων έχει τεράστια σημασία και είναι μία ενθάρρυνση για όσους παλεύουν σε αυτό το μέτωπο. Αυτή η απεργία, η οποία διήρκεσε πάνω από οκτώ μήνες, στηρίχθηκε από συνδικάτα, ενώσεις γυναικών και δημοκρατικές οργανώσεις και από όλα τα κόμματα της Αριστεράς. Απέδειξε χειροπιαστά ότι οι μετανάστες και μετανάστριες είναι πάνω απ’ όλα εργάτες, κομμάτι της εργατικής τάξης. Ο αγώνας αυτός γέννησε στα μάτια της κοινής γνώμης, ένα πραγματικό αντίδοτο στις απόπειρες διάσπασης που η ολιγαρχία και η αντίδραση ποτέ δεν θα σταματήσουν να επιχειρούν. Αυτοί οι εργάτες και εργάτριες θα λάβουν μέρος στη συνολική μάχη της άρνησης να πληρώσουν την κρίση του συστήματος.

Οι εργαζόμενοι στις δημόσιες υπηρεσίες, τα κρατικά γραφεία και τις τοπικές αρχές (δήμους, περιφέρειες, νομούς) πλήττονται ιδιαίτερα από τις προγραμματισμένες περικοπές στον κρατικό προϋπολογισμό και όλους τους δημόσιους και ημι-δημόσιους θεσμούς. Δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας χάνονται, οι μισθοί μειώνονται σε όλες τις χώρες, όπως στην Ελλάδα, όπου η σοσιαλφιλελεύθερη κυβέρνηση με την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής επιδιώκει να αφαιρέσει δύο μισθούς. Μέσω της πάλης ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, για μισθό, δουλειά και δημόσιες υπηρεσίες, οι εργαζόμενοι μάχονται και για τα λαϊκά στρώματα που χρησιμοποιούν της δημόσιες υπηρεσίες. Μαζί παλεύουν για να αντισταθούν στις πολιτικές της διάλυσης των δημόσιων υπηρεσιών.

Να αρνηθούμε τα προγράμματα λιτότητας, τη στρατιωτικοποίηση και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους

Η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και του ιμπεριαλιστικού κόσμου οξύνει τις αντιθέσεις, οι οποίες γίνονται ολοένα και βιαιότερες. Για να επιβάλλει σκληρά προγράμματα λιτότητας, η ολιγαρχία δυναμώνει το οπλοστάσιο της καταστολής και της ποινικοποίησης των εργατικών και λαϊκών αγώνων.

Ο σκληρός ανταγωνισμός για τον έλεγχο των αγορών και των πηγών πρώτων υλών ήδη αντανακλάται σε συγκρούσεις και πολέμους. Ο βρώμικος πόλεμος που διεξάγουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και η στρατιωτική τους πτέρυγα το ΝΑΤΟ, στο Αφγανιστάν έχει επίσης στο υπόβαθρό του υποκινηθεί για τον έλεγχο των μελλοντικών αγωγών αερίου και των ορυκτών που βρίσκονται στο υπέδαφός του. Συνεπώς, λέμε: «δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας, δεν θα πληρώσουμε τους πολέμους σας».

Λέμε ότι δεν πρέπει να δίνονται λεφτά για πολέμους και εξοπλισμούς, αλλά για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, την παιδεία, την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση του μεγαλύτερου αριθμού του πληθυσμού.

Λέμε «έξω τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ από το Αφγανιστάν» και «έξω τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα από το Ιράκ».

Ακόμα, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας προς τον Παλαιστινιακό λαό και τον πληθυσμό της Γάζας, που υπόκεινται για μήνες σε ένα απάνθρωπο αποκλεισμό, οργανωμένο από την αντιδραστική κυβέρνηση του Ισραήλ. Μαζί με τις προοδευτικές δυνάμεις όλου του κόσμου, καταγγέλλουμε την εγκληματική Σιωνιστική πολιτική και απαιτούμε την άμεση άρση του αποκλεισμού. Καταγγέλλουμε τη συνενοχή του ΟΗΕ και στηρίζουμε τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού για την αναγνώριση των εθνικών του δικαιωμάτων.

Για μία εναλλακτική σε ρήξη με το καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα

Τα άγρια μέτρα λιτότητας πλήττουν όλα τα στρώματα του πληθυσμού. Η ανάγκη να εργαστούμε για την ενοποίηση των θυμάτων όλων των κατηγοριών από αυτές τις πολιτικές κοινωνικής οπισθοδρόμησης είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Εργαζόμαστε να χτίσουμε αυτήν την ενότητα μέσα από φιλόδοξες μετωπικές πολιτικές, οι οποίες ενσαρκώνουν την άρνηση να πληρώσουμε την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, την άρνηση των πολιτικών λιτότητας. Δηλώνουμε ότι οι τραπεζίτες, οι μέτοχοι, η ολιγαρχία πρέπει να πληρώσουν για την κρίση τους και επιθυμούμε να συνεργαστούμε με όλες τις κοινωνικο-πολιτικές δυνάμεις που έχουν αυτό το σκοπό για να τον προωθήσουμε με αποτελεσματικό τρόπο μέσα από ολοένα και ισχυρότερες κινητοποιήσεις.

Το βάθος αυτής της κρίσης θέτει με οξύ τρόπο την ανάγκη της δουλειάς για την επεξεργασία και εφαρμογή πολιτικών που έρχονται σε ρήξη με το σύστημα. Αυτές οι πολιτικές πρέπει να βασίζονται σε συγκεκριμένα κοινωνικά και πολιτικά μέτρα, ώστε να επιβάλλονται άμεσα μέσα από και μέσα στο αγώνα και την κινητοποίηση των μαζών. Αυτά τα κοινωνικά αιτήματα θα πρέπει να είναι η βάση προγραμμάτων που θα έρχονται σε ρήξη με το σύστημα και θα προωθούνται από συμμαχίες πολιτικών κομμάτων, κοινωνικών δυνάμεων, μαζικών οργανώσεων. Χρησιμοποιούμε όλους τους πολιτικούς και δημοκρατικούς χώρους, συμπεριλαμβανομένου και του εκλογικού τομέα, για να ακουστούμε από όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο και να κερδίσουμε τις μάζες προς τις θέσεις μας.

Ως κόμματα και οργανώσεις που προέρχονται από την εργατική τάξη, διακηρύσσουμε την πεποίθηση μας ότι η μόνη αποτελεσματική και βιώσιμη διέξοδος από την κρίση του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος περνάει μέσα από την ανατροπή του και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Όλοι οι αγώνες μας κινούνται στην κατεύθυνση αυτής της προοπτικής.

Ζήτω η πάλη της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των λαών που αρνούνται να πληρώσουν για την κρίση.

Η ολιγαρχία να πληρώσει την κρίση της.

Ζήτω η διεθνής αλληλεγγύη.

Παρίσι, Ιούνης 2010

Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Δανίας (APK)

Κομμουνιστικό (Μαρξιστικό Λενινιστικό) Κόμμα Ισπανίας (PCE(ml)

Κομμουνιστικό Κόμμα των Εργατών Γαλλίας (PCOF)

Κίνηση για την Ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας 1918-55

Κομμουνιστική Πλατφόρμα Ιταλίας (Plata Forma Communista)

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (TDKP)

Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση “Επανάσταση” Νορβηγίας

Μέλη της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (CIPOML)

Παρατηρητής: Οργάνωση για τη Συγκρότηση ενός Κομμουνιστικού Κόμματος των Εργατών Γερμανίας

Διαβάστε Περισσότερα »