Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

71 χρόνια απ’ τη μεγάλη αντιφασιστική ΝΙΚΗ στο ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ - Επαίσχυντη και κατάπτυστη φασιστική ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ σε Συλλογή Ποιημάτων του ΦΩΤΗ ΑΓΓΟΥΛΕ απ’ τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ (’56)

71 χρόνια απ’ τη μεγάλη αντιφασιστική ΝΙΚΗ στο ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ

«Εμπρός παιδιά! Για το ΣΤΑΛΙΝ! Για την Πατρίδα!»

Τιμώντας την 71η επέτειο της μεγάλης αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ στο ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ, μια «μεγαλειώδη μάχη», η «μεγαλύτερη στην ιστορία των πολέμων» (ΣΤΑΛΙΝ), τιμώντας τους ήρωες γενναίους υπερασπιστές της ηρωϊκής πόλης – Μεγάλο ΣΥΜΒΟΛΟ της αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ και ταυτόχρονα σύμβολο καταστροφικής ήττας του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού – αλλά και το μεγάλο οργανωτή και καθοδηγητή της Νίκης του Προλεταριάτου και των λαών του κόσμου ΙΩΣΗΦ ΒΗΣΣΑΡΙΟΝΟΒΙΤΣ ΣΤΑΛΙΝ, αναδημοσιεύομε ένα ποίημα ή μερικούς στοίχους του προλετάριου ποιητή ΦΩΤΗ ΑΓΓΟΥΛΕ με τίτλο «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ», παρμένο απ’ τη μελέτη του Γιώργου Σιδέρη:

ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ

Πριν απ' τη δόξα ήρθεν ο ήλιος στις στέππες
και λιώσαν τα χιόνια και ζεσταθήκαν οι καρδιές των ανθρώπων.
Ύστερα
πήρε ο χάρος τον Τσάρο.
Κι ύστερα
οι λαοί αποκτήσανε Στάλινγκραντ

Επαίσχυντη και κατάπτυστη φασιστική ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ σε Συλλογή Ποιημάτων του ΦΩΤΗ ΑΓΓΟΥΛΕ απ’ τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ (’56)

Το παραπάνω ποίημα του ΦΩΤΗ ΑΓΓΟΥΛΕ για το «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» ή ίσως μερικοί στοίχοι του ποιήματος (αυτή τη στιγμή δεν μας είναι γνωστό τι ακριβώς είναι, μένει να ερευνηθεί) ΔΕΝ υπάρχει δηλ. δεν έχει σκόπιμα συμπεριληφθεί στη Συλλογή Ποιημάτων του κομμουνιστή ποιητή με τίτλο «ΦΩΤΗ ΑΓΓΟΥΛΕ: Ποιήματα» (σελίδες 176), που εκδόθηκε τον Απρίλη του 1964 (σε 1000 αντίτυπα, τυπογρ. Φύλλα 11, σχήμα βιβλίου 16/54 x 84) απ’ τις «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις», 1963 (από τυπογραφικό λάθος αναγράφονται 2 χρονολογίες, 1963 και 1964) δηλ. το εκδοτικό της προδοτικής ηγετικής ομάδας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Φλωράκη, κλπ. του «Κ»ΚΕ(1956) – του σοσιαλδημοκρατικού εκτρώματος, που συγκροτήθηκε μετά τη βίαιη επέμβαση-διάλυση του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που αρνήθηκε να ακολουθήσει το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και τον οποίο δολοφόνησε η σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ στο Σουργκούτ της Σιβηρίας τον Αύγουστο του 1973, μετά 17 χρόνια εξορίας.

Αυτή η αντιδραστική πράξη ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ δεν είναι απλά μια επαίσχυντη και κατάπτυστη αντισταλινική-αντικομμουνιστική ενέργεια φασιστικής ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ αλλά το χειρότερο και προκλητικότατο είναι, ότι πρόκειται επιπλέον: για μια ΦΙΛΟ-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ενέργεια, γιατί έγινε, στα πλαίσια της γνωστής χρουστσοφικής εκστρατείας, με αποκλειστικό ΣΤΟΧΟ να εξαλειφθεί από ΠΑΝΤΟΥ το Σύμβολο της καταστροφικής ΗΤΤΑΣ του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού: το «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ». Μια πράξη ανάλογη εκείνης, αλλά μικρότερης-περιορισμένης εμβέλειας, των αφεντικών της δηλ. της φασιστικής κλίκας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ μετονομασίας, μετά το 22ο Συνέδριο του «Κ»ΚΣΕ (17-31 Οχτώβρη 1961), το Νοέμβρη του 1961, του «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» σε «ΒΟΛΓΚΟΓΚΡΑΝΤ» – μια φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ πράξη της πιο ακραίας προκλητικότητας απέναντι σ’ όλους τους λαούς που πολέμησαν το Χιτλερικό Ναζι-φασισμό, ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή εξάλειψε το ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΜΒΟΛΟ της Αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ μα και ταυτόχρονα έσβησε το Σύμβολο της καταστροφικής ΗΤΤΑΣ του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού, ικανοποιώντας έτσι και χαροποιώντας τους γερμανούς χιτλερικούς Ναζι-φασίστες αλλά και τους Ναζι-φασίστες των άλλων χωρών, πράγμα που ΔΕΝ έπραξαν οι ιμπεριαλιστές και καπιταλιστές των Δυτικών χωρών στις οποίες διατηρήθηκαν, και υπάρχουν ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ, πλατείες, οδοί και λεωφόροι με την ονομασία «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ», ακόμα και «ΣΤΑΛΙΝ».

Η φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ αυτή πράξη της φασιστικής κλίκας των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ δείχνει την προκλητικότατη στάση του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού αλλά και το μέγεθος της αντιδραστικότητας αυτών των ελεεινών προδοτών – των μεγαλύτερων ως τώρα προδοτών στην ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, επειδή η μεν παλιά σοσιαλδημοκρατία πρόδωσε την Προλεταριακή Επανάσταση και το Σοσιαλισμό, ενώ η νέα χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία ΔΕΝ πρόδωσε μόνο την Προλεταριακή Επανάσταση και τον Κομμουνισμό αλλά ΕΠΙΠΛΕΟΝ ανέτρεψε-γκρέμισε, αρχές της δεκαετίας του 1950 (μετά το θάνατο-δολοφονία του ΣΤΑΛΙΝ), και το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες της Αν. Ευρώπης, στη δε περίπτωση της Φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗΣ μετονομασίας του «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» σε «ΒΟΛΓΚΟΓΚΡΑΝΤ», ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ, σε μέγεθος αντιδραστικότητας, ακόμα και τους καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές των Δυτικών χωρών. «Φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΣΤΑΣΗ εξακολουθεί να κρατά και ΣΗΜΕΡΑ η διεθνής χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία και η σοσιαλδημοκρατική-τροτσκιστική ηγεσία του «Κ»ΚΕ που ΑΡΝΕΙΤΑΙ να καταγγείλει τη μετονομασία ως φιλοΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ» («Α» Νο 383, 1-28 Φλεβάρη 2013, σελ.1).

Για μια πιο ολοκληρωμένη πληροφόρηση των αντιφασιστών και κομμουνιστών ας αναφερθεί ότι, πέραν του Παρισιού με τη στάση «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» στο Μετρό και την “place de la bataille de Stalingrad Septembre 1942-Janvier 1943” (έχουν μνημονευθεί και άλλες φορές), υπάρχουν στη ΓΑΛΛΙΑ: “place Stalingrad” Bordeaux, “place Stalingrad” Reims, “place Stalingrad” Lyon, “rue Stalingrad” Toulouse, “avenue de Stalingrad” Dijon, κλπ. ΙΤΑΛΙΑ: “via Stalingrado” Bologna, “via Stalingrado” Savona, “via Stalingrado”, Reggio Emilia, “via Stalingrado” Prato, κλπ. ΒΕΛΓΙΟ: “avenue de Stalingrad” Bruxelles, “place Stalingrad” σε διάφορες πόλεις του Βελγίου, ΑΓΓΛΙΑ: “Stalin Avenue” Chatham, “Stalin Road” Colchester, κλπ.

Τέλος, ξεφυλλίζοντας την πρόσφατη έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής» («Κ»ΚΕ): «ΦΩΤΗ ΑΓΓΟΥΛΕ: Ποιήματα», Αθήνα 2011 (σελίδες 176), ο αναγνώστης διαπιστώνει ότι το ποίημα «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» του Αγγουλέ δεν περιέχεται και πάλι στο σώμα της Συλλογής, απλά παρατίθεται μόνο στην «Εισαγωγή» και σημειώνεται, ότι ο Αγγουλές «ύμνησε την ατσάλινη αντίσταση των προλετάριων στη μάχη του Στάλινγκραντ», ενώ, αντίθετα, αποκρύβεται, ότι οι αντισταλινικοί χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ «ύμνησαν»-ευλόγησαν και στήριξαν στο παρελθόν, και εξακολουθούν να στηρίζουν και να υπερασπίζουν τη φιλο-Χιτλερική πράξη της φασιστικής κλίκας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ μετονομασίας του «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» σε «ΒΟΛΓΚΟΓΚΡΑΝΤ», αρνούμενοι πεισματικά, ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ, να την καταγγείλουν ως φιλο-Χιτλερική πράξη.

Αν τώρα αναγκάζονται να υποκλιθούν υποκριτικά στο «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ», αυτό γίνεται όχι επειδή «άλλαξαν» στάση, αλλά γιατί «σε πείσμα των ηττημένων ναζι-φασιστών Χιτλερικών και των φασιστών γενικότερα ανά τον κόσμο αλλά και όλων των αστικών ρεφορμιστικών Χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων με την υπεράσπιση ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ της προδοτικής, τρισάθλιας και φιλοΧΙΤΛΕΡΙΚΗΣ ΠΡΑΞΗΣ μετονομασίας σε «ΒΟΛΓΚΟΓΚΡΑΝΤ», η πόλη του ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΤΑΛΙΝ, το τρισένδοξο «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» δεν έσβησε και ΔΕΝ μπορεί ΠΟΤΕ να σβήσει από την Ιστορία: έζησε, ζει πάντα και θα ΖΕΙ στους αιώνες στο νου και τις καρδιές του διεθνούς Προλεταριάτου και των ΛΑΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» («Α» Νο 383, 1-28 Φλεβάρη 2013, σελ.1).

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

1.πλήρης εγκατάλειψη της μαρξιστικής θεωρίας της εξαθλίωσης του προλεταριάτου απ’ την ηγεσία του «Κ»ΚΕ

α. ανοιχτή εγκατάλειψη της μαρξιστικής θεωρίας της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου

Όπως αναφέρθηκε σε προηγούμενο σημείωμα, όλα τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα που ακολούθησαν την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου συνέδριου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) δηλ. τα κόμματα της νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας – τόσο εκείνα των τότε ρεβιζιονιστικών χωρών του παλινορθωμένου καπιταλισμού όσο και εκείνα των παραδοσιακών καπιταλιστικών χωρών – ΑΠΕΡΡΙΨΑΝ ανοιχτά τη μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, σύμφωνα με την οποία, κατά το Λένιν, «ο εργάτης εξαθλιώνεται α π ό λ υ τ α, δηλ. γίνεται πραγματικά φτωχότερος από πριν, είναι υποχρεωμένος να ζει χειρότερα, να τρέφεται λιγότερο, να υποσιτίζεται περισσότερο, να στεγάζεται στα υπόγεια και στις σοφίτες» (ΛΕΝΙΝ)1 .

Αυτή η απόρριψη διατυπώθηκε τότε, μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1950, ανοιχτά σε εκατοντάδες δημοσιεύματα στα έντυπα των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, αλλά και στα υλικά δυο σημαντικών διεθνών συναντήσεων, με πρώτη την «Internationale Wirtschaftswissenschaftliche Konferenz der Humbold-Universitaet zu Berlin 1-4 Oktober 1958» (θέμα: «Konjunktur-Krise-Krieg»). Στα δημοσιευμένα υλικά της, πέραν των συστηματικών διαστρεβλώσεων, καταγράφεται η απόρριψη της μαρξιστικής θεωρίας της εξαθλίωσης του προλεταριάτου, με πιο ακραία περίπτωση, εκείνη του Φιλανδού αντιπροσώπου Eino Novalainen, ο οποίος, με πρόσχημα την πάλη κατά του «δογματισμού», και αφού παρέθεσε ολόκληρο το σχετικό απόσπασμα του Λένιν, απέρριψε ανοιχτά τη μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, «διαβεβαιώνοντας» μάλιστα, ταυτόχρονα, ότι παρά την απόρριψη: «δεν είμαι ρεβιζιονιστής , παρόλα αυτά πιστεύω, ότι αυτός ο ισχυρισμός δεν ισχύει για όλες τις καπιταλιστικές χώρες» (σελ. 369) και ότι «οι μαρξιστές (εννοεί προφανώς τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες) δεν χρειάζεται να αντιλέγουν στους οπορτουνιστές και ρεβιζιονιστές, όταν αυτοί κατ εξαίρεση τυχαίνει να λένε την αλήθεια» (σελ.370) 2 δηλ. ισχυρίζεται ότι η μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου δεν ισχύει τάχα για τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες (!!!). Και στη διεθνή Σύσκεψη της Μόσχας (27 Αυγ. –3 Σεπτ. 1962) με θέμα: «Προβλήματα του σύγχρονου καπιταλισμού και η εργατική τάξη» που οργανώθηκε απ’ το περιοδικό «Προβλήματα ειρήνης και σοσιαλισμού» και το «Ινστιτούτο για την παγκόσμια οικονομία και τις διεθνείς σχέσεις της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ» εγκαταλείπεται οριστικά η μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου απ’ τα ρεφορμιστικά κόμματα της νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, με πρωτοστατούντες απ’ τους συμμετέχοντες, τους T.Timofejew (σελ.407), H.Winston (σελ.412), W.Ljubimowa (σελ.439-40), W.Tscheprakow (σελ.462-463), κλπ. 3.

Οι ηγεσίες του "Κ"ΚΕ απ' το '56 και ύστερα κινήθηκαν και σ’ αυτό το σπουδαίο ζήτημα του μαρξισμού δηλ. τη μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου στο δρόμο της ρεβιζιονιστικής χρουστσωφικής σοσιαλδημοκρατίας. Έτσι ενώ στο ρεφορμιστικό «Πρόγραμμα» που ψηφίστηκε στο 8ο Συνέδριο (1961) του “K”ΚΕ, εξακολουθεί να αναφέρεται ακόμα ότι "μεγαλώνει η σχετική και η απόλυτη εξαθλίωση" (σελ.20) 4 της εργατικής τάξης, στο «Πρόγραμμα» που ψηφίστηκε στο 9ο Συνέδριο (Μάρτης 1974) και τροποποιημένο εγκρίθηκε από το 10ο Συνέδριο (Μάης 1978) έχουν απαλειφθεί εντελώς οι όροι “σχετική και απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου” και αντ' αυτών αναφέρεται: "η εντατικοποίηση της δουλειάς αυξάνει. Η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης δυναμώνει. Μειώνεται το μερίδιό της στο εθνικό εισόδημα... Η αβεβαιότητα για το αύριο μεγαλώνει..." (σελ.17) 5.

Την αλλαγή αυτή σημείωσε τότε με ιδιαίτερη ικανοποίηση, σε άρθρο του για τις προσυνεδριακές συζητήσεις του 9ου Συνεδρίου, ο ρεβιζιονιστής οικονομολόγος Ν. Κυρίτσης (αργότερα πρόεδρος του Κ"Μ"Ε), ο οποίος είχε εκφράσει τη γνώμη ότι αυτό έπρεπε να είχε ήδη γίνει στο 8ο Συνέδριο (1961). Γράφει: «Στο καινούργιο πρόγραμμα η παλιά θέση: "μεγαλώνει η σχετική και απόλυτη εξαθλίωση..." αλλάζει με την πρόταση "αυξάνει η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και μειώνεται το μερίδιό της στο εθνικό εισόδημα... Η αβεβαιότητα για το αύριο συνέχει την εργατική τάξη". Νομίζω πως η αλλαγή αυτή είχε ωριμάσει από καιρό και ίσως έπρεπε να είχε γίνει στο προηγούμενο Συνέδριο» (σελ.120). Στη συνέχεια διαστρεβλώνοντας και απορρίπτοντας τη θεωρία του Μαρξ σχετικά με την απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου καταλήγει: «Γι' αυτό θεωρώ πετυχημένη και επίκαιρη τη θέση στο ζήτημα αυτό που προτείνεται, επειδή αντανακλά αντικειμενικά τη σημερινή κατάσταση της εργατικής τάξης στη χώρα μας» (σελ. 121) 6.

Πέραν του ότι στο «Πρόγραμμα» του "Κ"ΚΕ απορρίπτεται ανοιχτά από το 1974 η μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, η ηγεσία του "Κ"ΚΕ ισχυρίζεται πως τάχα το 1978 (τότε εγκρίθηκε εκ νέου το ρεφορμιστικό πρόγραμμα από το 10ο Συνέδριο) δεν ίσχυε στην Ελλάδα ο νόμος της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, δηλαδή αυτή δε διαπίστωνε χειροτέρευση και άμεση πτώση του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης που εκδηλώνονταν τότε με τη μείωση του πραγματικού μισθού των εργαζομένων σαν αποτέλεσμα της ύψωσης των τιμών και της αύξησης των φόρων, τη χρόνια και διαρκώς αυξανόμενη ανεργία (εκατοντάδες χιλιάδες ήταν, το 1978, οι άνεργοι στη χώρα μας), την εντατικοποίηση της εργασίας, τη χειροτέρευση συνθηκών εργασίας, την αύξηση των ατυχημάτων, τη χειροτέρευση της διατροφής και των συνθηκών διαβίωσης και κατοικίας της εργατικής τάξης, κλπ.

Αξίζει εδώ να υπογραμμιστεί, ότι η άρνηση της ύπαρξης της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου στη χώρα μας από τους ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες ηγέτες γίνονταν σε μια περίοδο που η καπιταλιστική οικονομία της Ελλάδας μαστίζονταν ακόμα από τη μεγάλη οικονομική κρίση, τη μεγαλύτερη μετά την κρίση 1929-33, που είχε ξεσπάσει από τις αρχές της δεκαετίας του '70 και είχε αγκαλιάσει ολόκληρο τον τότε αστικό και ρεβιζιονιστικό καπιταλιστικό κόσμο. Σε μια τέτοια περίοδο, δηλ. περίοδο οικονομικής κρίσης, είναι ολοφάνερο ότι ο νόμος της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου δρούσε με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Η άρνηση της ύπαρξης της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, σε μια τέτοια περίοδο, εκφράζει όχι μόνο την πλήρη απομάκρυνση από τον μαρξισμό-λενινισμό αλλά επιπλέον και το μέγεθος της προδοσίας των συμφερόντων της εργατικής τάξης εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του "Κ"ΚΕ, μα και συνιστά τον πιο ακραίο εξωραϊσμό του καπιταλισμού.

Στα 1972 ο Θ. Ζάχος, στέλεχος του "Κ"ΚΕ, απαντώντας στους αβάσιμους ισχυρισμούς του τότε υπουργού της Χούντας φασίστα Τσάκωνα, o οποίος ισχυρίζονταν, ότι τάχα "ο Μαρξ διεψεύσθη προς έτι ως προς την αναγκαίαν μέλλουσαν να επισυμβή απαθλίωσιν της εργατικής τάξης", αφού παραθέτει στοιχεία για την Ελλάδα και τις διάφορες καπιταλιστικές χώρες (ΕΠΑ, Αγγλία, κλπ,) καταλήγει: "εννοείται, τα στοιχεία που παραθέσαμε δε σημαίνει ότι στη μεταπολεμική περίοδο κυριαρχεί απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης" 7 .

Είναι ολοφάνερο ότι ο Θ. Ζάχος αρνούμενος την ύπαρξη της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης στον καπιταλιστικό κόσμο μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αρνείται και την ισχύ του νόμου της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου για όλες ανεξαίρετα τις καπιταλιστικές χώρες. Για να προσδώσει κύρος στη ρεβιζιονιστική άποψη του "Κ"ΚΕ εγκατάλειψης της θεωρίας της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου και να δικαιολογήσει την προδοσία του κόμματος του, ο Ζάχος επικαλείται τις αντιμαρξιστικές απόψεις του γνωστού αποστάτη σοβιετικού (ουγγρικής καταγωγής) ρεβιζιονιστή οικονομολόγου E.Varga (1879-1964) (τον χαρακτηρίζει επιστήμονα "παγκοσμίου φήμης"), ο οποίος, ως γνωστόν, αρνούνταν την ύπαρξή της στις καπιταλιστικές χώρες μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και επιπλέον αρνούνταν ευθέως τη μαρξιστική θεωρία της εξαθλίωσης και ισχυρίζονταν, ότι ο Μαρξ δεν είχε διατύπωσε «καμιά θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου» (J.Kuczynski) 8.

Ο Θ. Ζάχος υποστηρίζει την ίδια αντι-μαρξιστική θέση με τον E.Varga και μ' όλους τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες που απέρριπταν ανοιχτά τη μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου και είχαν φτάσει ως το σημείο, όπως αναφέρθηκε σε προηγούμενο σημείωμα, να ισχυρίζονται, ότι αυτή "δεν έχει καμιά σχέση με τον μαρξισμό-λενινισμό" όπως ο Ρώσος Sergej Dalin 9, που είχε το θράσος να ισχυριστεί-γράψει: «παλιότερα διακηρύσσονταν η θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου. Όμως αυτή δεν έχει τίποτε το κοινό με το μαρξισμό-λενινισμό», εννοώντας προφανώς ότι δεν έχει σχέση με το αντεπαναστατικό αντιμαρξιστικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας).

Ο Σ. Ζορμπαλάς (Γ.Γ τότε του Κ«Μ»Ε) υποστήριζε, ότι το 1976 στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και στις ΕΠΑ δεν κυριαρχούσε τάχα απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου. Έγραφε: «Σ' αυτές τις χώρες χωρίς να αποκλείεται η απόλυτη εξαθλίωση ιδιαίτερα σε μερικούς κλάδους και ορισμένα λαϊκά στρώματα, σαν τους νέγρους και τις μειονότητες των ΕΠΑ, κυριαρχεί σήμερα η σχετική εξαθλίωση του προλεταριάτου» 10 .

Όμως η πραγματικότητα των καπιταλιστικών χωρών εκείνης της περιόδου διέψευδε τους ισχυρισμούς του Ζορμπαλά, που μ' αυτή του τη θέση εξωράϊζε τον καπιταλισμό των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, και έδειχνε, ότι και σ' αυτές κυριαρχούσε η απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου, που εκδηλώνονταν με ραγδαία πτώση και χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης λόγω της κρίσης, μείωση των πραγματικών μισθών των εργατών, χειροτέρευση των συνθηκών δουλειάς και διαβίωσης, ένταση της εκμετάλλευσης, αυξήσεις ενοικίων, τη μαζική ανεργία που είχε πάρει στα 1976 τεράστιες διαστάσεις (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία στις ΕΠΑ υπήρχαν περίπου 10 εκατομμύρια άνεργοι, στη Δυτική Γερμανία 1,5 εκατομμύριο, στην Αγγλία πάνω από 1,5 εκατομμύριο, κλπ.).

Τέλος, ο Γ. Φαράκος (μέλος τότε του ΠΓ και μετέπειτα Γ.Γ του "Κ"ΚΕ) στο βιβλίο του "Επιστημονικοτεχνική επανάσταση και εργατική τάξη" (1974) 11 διαστρεβλώνει την μαρξιστική θεωρία της εξαθλίωσης, παρουσιάζοντάς την σαν "τάση" (σελ. 156) – ακολουθώντας τους Ε. David (1899), Kautsky (1901) και Tscheprakov (1969), κλπ. – που τάχα δεν επικρατεί, γιατί υπάρχουν σειρά παράγοντες που δρουν αντίθετα, και πρώτα απ' όλα η πάλη της εργατικής τάξης για αύξηση μισθών και καλυτέρευση συνθηκών δουλειάς, άποψη που οδηγεί όλους τους ρεβιζιονιστές ανοιχτά ή συγκαλυμμένα σε εγκατάλειψη της Προλεταριακής Επανάστασης.

Και αυτή η αποτυχημένη προσπάθεια διαστρέβλωσης του Φαράκου «μεταμόρφωσης» του ν ό μ ο υ της εξαθλίωσης, a la Kautsky, σε «τάση» (K.Kautsky 1901: «η εξαθλίωση πρέπει να νοείται ως τάση και όχι απαραίτητα ως αλήθεια») 12, την οποία συνέχισε πρόσφατα ο σοσιαλδημοκράτης ρεφορμιστής Δ.Κουτσούμπας, κάνοντας επίσης λόγο για «τάση απόλυτης και σχετικής εξαθλίωσης»13, βαδίζοντας με συνέπεια στα χνάρια του δασκάλου τους K.Kautsky αλλά και όλων των παλιών ρεφορμιστών και των νέων της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, συνιστά ΑΠΟΡΡΙΨΗ της μαρξιστικής θεωρίας της εξαθλίωσης του προλεταριάτου. Όμως η απόλυτη και σχετική εξαθλίωση του προλεταριάτου δεν είναι "τάση", όπως ισχυρίζονται οι Φαράκος και Κουτσούμπας αλλά και οι διάφοροι ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες (για να αρνηθούν την ισχύ τους), αλλά ένας αντικειμενικός οικονομικός νόμος ανάπτυξης της καπιταλιστικής κοινωνίας, ο οποίος δρα ακόμα πιο έντονα στην περίοδο της γενικής κρίσης του καπιταλισμού και ιδιαίτερα στην περίοδο των οικονομικών κρίσεων, όπως εκείνη της δεκαετίας του 1970 και πολύ περισσότερο η σημερινή κατά την οποία η κυκλική καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής συμπίπτει επιπλέον ΚΑΙ με την ΠΛΗΡΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ της ελληνικής οικονομίας.

Όσον αφορά την πάλη της εργατικής τάξης για αύξηση μισθών και καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αυτή δεν μπορεί να εμποδίσει τη δράση του νόμου της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να τον καταργήσει. Μπορεί μόνο ελάχιστα να περιορίσει τις συνέπειές του για την εργατική τάξη, ενώ σε περιόδους κρίσεων, όπως η σημερινή, δεν μπορεί καθόλου να περιορίσει τις αρνητικές συνέπειες και την απόλυτη εξαθλίωση. Στην πάλη της εργατικής τάξης μπαίνουν πάντα όρια, που καθορίζονται από την ύπαρξη και δράση των αντικειμενικών οικονομικών νόμων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Γι’ αυτό ο Μαρξ έχει τονίσει γενικά: "Η εργατική τάξη δεν πρέπει να υπερβάλλει την τελική αποτελεσματικότητα των καθημερινών αυτών αγώνων. Δεν πρέπει να ξεχνά ότι παλεύει ενάντια στα αποτελέσματα και όχι ενάντια στις αιτίες αυτών των αποτελεσμάτων, ότι καθυστερεί βέβαια την προς τα κάτω κίνηση, δεν αλλάζει όμως την κατεύθυνσή της..." 14

Η εργατική τάξη ΔΕΝ μπορεί στα πλαίσια του καπιταλισμού να καταργήσει με την πάλη της τους νόμους του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, και επομένως ούτε και το νόμο της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου. Προϋπόθεση για την κατάργηση αυτών των νόμων είναι η επαναστατική βίαιη-ένοπλη ανατροπή του καπιταλισμού και η εξάλειψή του.

Οι σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες του χρουστσοφικού "Κ"ΚΕ εγκαταλείποντας τη μαρξιστική θεωρία της εξαθλίωσης του προλεταριάτου δεν πρόδωσαν μόνο τον επαναστατικό μαρξισμό, αλλά αποδεικνύονται επιπλέον και οι καλύτεροι εξωραϊστές και υπερασπιστές του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος.

Οι ρεφορμιστές, παλιοί παραδοσιακοί και νέοι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες, και οι αστοί κριτικοί του Μαρξ έχουν πάντα επιδείξει ένα εξαιρετικά λεπτό ταξικό ένστικτο όταν επιχειρούν μόνιμα να παραποιήσουν, ανασκευάσουν και απορρίψουν τη θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης και αρνηθούν το νόμο αυτό της καπιταλιστικής ανάπτυξης που ένας από τους πιο δραστήριους απολογητές και συνειδητούς υπερασπιστές του καπιταλισμού, ο Ρ. Mendes-France, τον είχε αποκαλέσει στα μέσα της δεκαετίας του 1950 – εκφράζοντας το δικαιολογημένο ταξικό του μίσος – "διαβόητο νόμο"!!!

Συγκεντρώνοντας τα πυρά των επιθέσεών τους στο νόμο της απόλυτης εξαθλίωσης οι εχθροί της επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού προσπαθούν με παραποιημένα στοιχεία να εξαπατήσουν την εργατική τάξη, καλλιεργώντας της την απατηλή-αποπροσανατολιστική αντίληψη ότι η οικονομική ανάπτυξη του καπιταλισμού συνοδεύεται τάχα από "βελτίωση" της κατάστασής του προλεταριάτου και όλων των εργαζομένων, και επομένως η προλεταριακή επανάσταση είναι «περιττή», δεν είναι αναγκαία και αναπόφευκτη.

Σήμερα όμως, σε περίοδο παρατεταμένης κυκλικής κρίσης υπερπαραγωγής, που σ' ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο ο νόμος αυτός δρα μ’ όλη τη δύναμή του και το προτσές της απόλυτης εξαθλίωσης είναι ιδιαίτερα έκδηλο και μάλιστα βαθαίνει παραπέρα – επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα την ορθότητα της θεωρίας της εξαθλίωσης του Μαρξ – οι παραδοσιακοί αστοί αλλά και οι παλιοί παραδοσιακοί και νέοι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες μη δυνάμενοι ν' αρνηθούν αυτή τη ζοφερή κατάσταση της ακραίας εξαθλίωσης του προλεταριάτου και των πλατιών λαϊκών μαζών, σιωπούν.

β. ανοιχτή εγκατάλειψη της μαρξιστικής θεωρίας της σχετικής εξαθλίωσης του προλεταριάτου

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ δεν αρκέστηκαν μόνο στην εδώ και κάποιες δεκαετίες απόρριψη – ακολουθώντας τους παραδοσιακούς αστούς και τους παλιούς σοσιαλδημοκράτες – της μαρξιστικής θεωρίας της απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου, αλλά προχώρησαν και παραπέρα. Τώρα με το ρεφορμιστικό τους σύνθημα: «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία, όχι ο λαός» που προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2010, με χιλιάδες αφίσες σε πολλές πόλεις της χώρας, προχώρησαν ΚΑΙ στην απόρριψη της μαρξιστικής θεωρίας της σχετικής εξαθλίωσης του Προλεταριάτου, την οποία δύσκολα αμφισβητούν ακόμα και οι αστοί οικονομολόγοι.

Η αφίσα με το παραπάνω ρεφορμιστικό σύνθημα αναδημοσιεύτηκε επανειλημμένα στο «Ριζοσπάστη» (14-4-2010, σελ.3, κλπ.) και προπαγανδίζεται μόνιμα απ’ τις στήλες του αλλά και απ’ όλα τα στελέχη και την ίδια την Παπαρήγα σε διάφορες ομιλίες της, όπως στην «εκδήλωση της Αχτίδας Βιομηχανίας της ΚΟΑ του ΚΚΕ» (29/4/2010): «καλύτερα να πτωχεύσει η πλουτοκρατία παρά να πτωχεύσει ο λαός»15, ομιλία στην οποία μας πληροφορεί επιπλέον, και για πρώτη φορά, ότι ο «σοσιαλισμός» που επιδιώκει το κόμμα της δεν θα είναι ο μαρξιστικός σοσιαλισμός που οικοδομήθηκε στη Σοβιετική Ένωση των ΛΕΝΙΝ ΣΤΑΛΙΝ, αλλά ένας «σοσιαλισμός που δεν θα είναι η επανάληψη του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε» και ένας «σοσιαλισμός που θα έχει διδαχθεί από τα σοβαρά λάθη», ενώ σε άλλη συνέντευξή της, ένα περίπου μήνα αργότερα, επανέλαβε: «το ΚΚΕ από την αρχή είπε ότι ή θα πτωχεύσει ο λαός ή η πλουτοκρατία, μέση λύση δεν υπάρχει» 16.

Το φαινομενικά «ορθό» και επικίνδυνο ελκυστικό σύνθημα των αφισών «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία, όχι ο λαός» από μια πρώτη και επιπόλαια ματιά εξαπατά, δίνοντας την εντύπωση ότι στρέφεται «κατά» της πλουτοκρατίας και είναι «υπέρ» του λαού δηλ. εκφράζει και υπερασπίζει τάχα τα ταξικά συμφέροντα της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών. Όμως μια προσεχτικότερη προσέγγιση-ανάλυσή του επιτρέπει, όπως θα καταδειχθεί αμέσως παρακάτω, να διαπιστωθεί ότι είναι ένα ρεφορμιστικό σύνθημα στην υπηρεσία των ταξικών συμφερόντων του κεφαλαίου, ενώ επιπλέον συνιστά πλήρη εγκατάλειψη της μαρξιστικής θεωρίας της σχετικής εξαθλίωσης του προλεταριάτου: η «σ χ ε τ ι κ ή εξαθλίωση των εργατών», που είναι «ακόμα πιο ολοφάνερη» (ΛΕΝΙΝ), εκφράζεται στην «ελάττωση της μ ε ρ ί δ α ς που παίρνουν από το κοινωνικό εισόδημα. Η α ν α λ ο γ ι κ ή μερίδα των εργατών στην καπιταλιστική κοινωνία, που πλουτίζει με γοργούς ρυθμούς, όλο και μικραίνει, γιατί όλο και πιο γοργά πλουτίζουν οι εκατομμυριούχοι» (ΛΕΝΙΝ) 17, σημαίνει άρνηση της ύπαρξης της σχετικής εξαθλίωσης στην αστική κοινωνία και βρίσκεται, προφανώς, σε κραυγαλέα αντίθεση-σύγκρουση με την αντικειμενική οικονομική καπιταλιστική πραγματικότητα, όπως θα φανεί αμέσως παρακάτω.

Και τώρα μια σειρά σύντομες παρατηρήσεις που αποκαλύπτουν το αντιμαρξιστικό περιεχόμενο του συνθήματος:

Καταρχήν το σύνθημα του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία, όχι ο λαός» είναι ρεφορμιστικό, επειδή καλλιεργεί στην εργατική τάξη την αυταπάτη ότι στα πλαίσια του καπιταλισμού είναι κάποια στιγμή δυνατό «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία». Ακριβώς το αντίθετο είναι σωστό. Εκείνο που συμβαίνει μόνιμα και αναπόφευκτα στην πραγματικότητα της καπιταλιστικής κοινωνίας όλων των χωρών είναι: η πλουτοκρατία πλουταίνει ολοένα και περισσότερο ενώ το Προλεταριάτο (και όλοι οι εργαζόμενοι) εξαθλιώνεται, σχετικά και απόλυτα.

Μια δεύτερη παρατήρηση αφορά στη σχέση του συνθήματος «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία» με τη μαρξιστική-λενινιστική-σταλινική θεωρία της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου. Η υιοθέτηση, προπαγάνδιση και προβολή αυτού του ρεφορμιστικού συνθήματος-θέσης οδηγεί αναπόφευκτα σε απόρριψη της μαρξιστικής θεωρίας της εξαθλίωσης του Προλεταριάτου, αφού μ’ αυτό υποστηρίζεται η άποψη ότι στον καπιταλισμό γενικά μπορεί να υπάρξει περίπτωση «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία», άποψη που είναι σε πλήρη ρήξη με τη μαρξιστική θεωρία της εξαθλίωσης που διδάσκει και υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο: το προλεταριάτο στον καπιταλισμό εξαθλιώνεται τόσο σχετικά όσο και απόλυτα.

Μια τρίτη παρατήρηση αφορά στη σχέση του συνθήματος «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία» με τη σημερινή οικονομικο-κοινωνική πραγματικότητα της καπιταλιστικής κοινωνίας. Ο ισχυρισμός των ρεφορμιστών ηγετών του «Κ»ΚΕ ότι σήμερα μπορεί «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία» ή όποτε στο μέλλον είναι φανερό πως βρίσκεται σε κραυγαλέα αντίθεση και πλήρη σύγκρουση με τη σημερινή ζοφερότατη αντικειμενική πραγματικότητα της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου στη χώρα μας και σ’ όλες τις καπιταλιστικές χώρες του πλανήτη. Επομένως οι ηγέτες του χρουστσοφικου-μπρεζνιεφικού «Κ»ΚΕ αρνούνται και αμφισβητούν τη σημερινή πραγματικότητα του αντικειμενικού προτσές της εξαθλίωσης (σχετικής-απόλυτης) που βαθαίνει διαρκώς, προσπαθώντας με το παραπλανητικό τους σύνθημα «να πτωχεύει η πλουτοκρατία» να εξαφανίσουν, ως δια μαγείας, ακριβώς αυτό το υπαρκτό προτσές της εξαθλίωσης, εξωραΐζοντας έτσι τη σημερινή ζοφερή για τους εργαζόμενους και το λαό πραγματικότητα και το καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα.

Επιβάλλεται ακόμα να υπογραμμιστεί ιδιαίτερα, ότι ο νόμος της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου – που δρα με μεγαλύτερη ένταση σε περιόδους κρίσης όπως η σημερινή και μάλιστα σε συνθήκες πλήρους χρεοκοπίας της οικονομίας της χώρας – δεν είναι δυνατό ούτε απ’ την επαναστατική ταξική πάλη του Προλεταριάτου να «τροποποιηθεί» και πολύ περισσότερο να ακυρωθεί-καταργηθεί.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί επίσης ότι το έτσι κι’ αλλιώς ρεφορμιστικό αυτό σύνθημα προβάλλεται εν μέσω: 1) βαθιάς και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, 2) πλήρους χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας 3) άμεσης τεράστιας επιβολής μειώσεων των ονομαστικών μισθών και συντάξεων από Τρόϊκα-Κυβέρνηση, και 4) επιπλέον: μεγάλη μείωση των πραγματικών μισθών, λόγω μεγάλης αύξησης φόρων (άμεσων-εμμέσων), υψηλού πληθωρισμού και κερδοσκοπικών αυξήσεων τιμών, αλλά και την τεράστια περικοπή κοινωνικών δαπανών, την πρωτοφανή αύξηση της μαζικής ανεργίας κλπ., κλπ. με ταυτόχρονη πρωτόγνωρη αύξηση των κερδών των καπιταλιστών. Και παρόλα αυτά η ρεφορμιστική ηγεσία του ρεφορμιστικού «Κ»ΚΕ ισχυρίζεται ότι «η πλουτοκρατία πτωχεύει και όχι ο λαός» Πλήρης, λοιπόν, αντιστροφή της σημερινής οικονομικο-κοινωνικής ελληνικής πραγματικότητας.

Η τέταρτη και τελευταία παρατήρηση αφορά στη σχέση του συνθήματος «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία» με τους αντικειμενικούς οικονομικούς νόμους του καπιταλισμού. Υιοθετώντας και προβάλλοντας το σύνθημα αυτό η ηγεσία του «Κ»ΚΕ οδηγείται αναπόφευχτα, όπως και οι αστοί οικονομολόγοι, στην άρνηση της ύπαρξης των αντικειμενικών οικονομικών νόμων του καπιταλισμού δηλ. στη συγκεκριμένη περίπτωση στην άρνηση της ύπαρξης και αναγνώρισης του ν ό μ ο υ της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου.

Συνοψίζοντας πολύ σύντομα τα παραπάνω είναι φανερό πως εκείνο το τόσο ελκυστικό σύνθημα «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία, όχι ο λαός» που «πρόσφερε-προσφέρει» δηλ. προπαγανδίζει και διαδίδει στις γραμμές της εργατικής τάξης και το λαό η ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν είναι παρά: 1) ένα παραπλανητικό ρεφορμιστικό δηλητήριο που καταστρέφει την ταξική συνείδηση των εργαζομένων, καλλιεργώντας τους την κολοσσιαία αυταπάτη ότι σήμερα – και γενικά στα πλαίσια του καπιταλισμού – υπάρχει περίπτωση «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία» και όχι ο λαός, ένας ρεφορμιστικός ισχυρισμός που αντιστρέφει τελείως τη σημερινή πραγματικότητα, επιπλέον 2) είναι σε πλήρη ρήξη και αρνείται ευθέως τη μαρξιστική-λενινιστική-σταλινική θεωρία της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου, 3) βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση και σύγκρουση με τη σημερινή πραγματικότητα δηλ. την ύπαρξη και το βάθεμα του προτσές της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου, 4) αρνείται την ύπαρξη του νόμου της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης του Προλεταριάτου στον καπιταλισμό.

***

Ας κλείσει το παραπάνω ελλιπές σημείωμα με την παράθεση ενός σχετικού με το θέμα απόσπασμα του Λένιν που ισχύει και για την εγκατάλειψη της μαρξιστικής θεωρίας της εξαθλίωσης απ’ τη χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία γενικά και απ’ την ηγεσία του «Κ»ΚΕ που έχει ως στόχο να απομακρύνει την εργατική τάξη απ’ την πάλη για την υπεράσπιση των συμφερόντων της, άλλα και απ’ την βίαιη-ένοπλη επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού: «Οι αστοί ρεφορμιστές και μαζί τους μερικοί οπορτουνιστές απ’ τις γραμμές της σοσιαλδημοκρατίας ισχυρίζονται, ότι δεν υπάρχει εξαθλίωση των μαζών στην καπιταλιστική κοινωνία. Η «θεωρία της εξαθλίωσης» δεν είναι σωστή, η ευημερία των μαζών, αν και αργά, μεγαλώνει, το χάσμα μεταξύ των κατόχων και των μη κατεχόντων δεν μεγαλώνει, αλλά μικραίνει.

Τον τελευταίο καιρό όλη η ψευτιά των ισχυρισμών αυτών ξεσκεπάζεται στα μάτια των μαζών όλο και καθαρότερα» 18.

---------------------

1. Lenin Werke: Bd. 18, σελ. 428, Berlin-DDR 1965

2. «Konjunktur-Krise-Krieg», Βd. 2, σελ. 367-370, Berlin-DDR 1959

3. «Probleme des modernen Kapitalismus und die Arbeiterklasse», Berlin-DDR 1964

4. «Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 20, 1961

5. «Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ 17, Αθήνα 1978

6. «Νέος Κόσμος», 9/1971, σελ. 120 και 121

7. «Νέος Κόσμος», 11/1972, σελ 40-41

8. J.Kuczynski: «Die Geschichte der Lage der Arbeiter unter dem Kapitalismus», Bd. 36,σελ.5, Berlin-DDR 1968

9. Sergej Dalin: «Vargas letztes Buch» στο: «Sowjetunion heute», 7/1965, σελ.9

10. Σ. Ζορμπαλάς: «Ο μαρξισμός και η εποχή μας». σελ. 41, Αθήνα 1976

11. Γρ. Φαράκος: «Επιστημονικοτεχνική επανάσταση και εργατική τάξη», σελ. 156, Αθήνα 1974

12. Κ. Kautsky: «Protokoll ueber die Verhandlungen des Parteitages der Sozialdemokratischen Partei Deutschlands», σελ. 158, 1901

13. «Ριζοσπάστης» 25/4/2010, σελ. 4

14. Κ. Μαρξ: «Μισθός, τιμή και κέρδος» σελ. 80

15. «Ριζοσπάστης» 30/4/2010, σελ. 6-9

16. «Ελευθεροτυπία» 23-5-2010, σελ. 18

17. Lenin Werke: Bd. 18, σελ. 429, Berlin-DDR 1965

18. Lenin Werke: Bd. 18, σελ. 428, Berlin-DDR 1965

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Νεκροί 450 Ινδοί μετανάστες που εργάζονταν τη διετία 2012-13 στο Κατάρ για το Μουντιάλ του 2022

-- Αποτέλεσμα της βαρβαρότητας του καπιταλισμού για ολοένα και περισσότερα κέρδη

Περισσότεροι από 450 Ινδοί μετανάστες που εργάζονταν στο Κατάρ σκοτώθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια (2012-2013), σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν από την ινδική πρεσβεία. Πρόκειται για εργαζόμενους που σκοτώθηκαν στις κατασκευές των έργων που σχετίζονται με τη διοργάνωση του Μουντιάλ, το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου του 2022 στο Κατάρ. Κατά μέσο όρο, 20 μετανάστες έχαναν τη ζωή τους κάθε μήνα, με χειρότερο τον Αύγουστο του 2013, όταν ο αριθμός των θυμάτων ανήλθε σε 27. Συνολικά έχασαν τη ζωή τους στα έργα 218 εργάτες το 2012 και άλλοι 218 μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 2013.

Το μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της FIFA, Τέο Τσβάντσιγκερ, παραδέχθηκε προ ημερών ότι οι συνθήκες εργασίας των μεταναστών εργατών στις αθλητικές εγκαταστάσεις που κατασκευάζονται για το Μουντιάλ είναι «απαράδεκτες και φρικτές», αλλά, δεδομένης της κατάστασης, δεν είναι εφικτό να αφαιρεθεί η διοργάνωση από το Κατάρ.Η βρετανική εφημερίδα «The Guardian» δημοσίευσε μια έρευνα στα τέλη Σεπτεμβρίου, στην οποία κατήγγειλε ότι 44 εργάτες έχασαν τη ζωή τους μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου σε μια τοποθεσία του Κατάρ, γεγονός που οι αρχές της χώρας αρνήθηκαν. Επιπλέον, έγραψε ότι 400 μετανάστες από το Νεπάλ έχασαν τη ζωή τους σε εργοτάξια στο Κατάρ, χωρίς όμως να δώσει λεπτομέρειες σχετικά με τη χρονική διάρκεια που σημειώθηκαν οι θάνατοι.

Στην αστική νομοθεσία και δημοσιογραφία οι θάνατοι αυτοί αναφέρονται και καταγράφονται ως «εργατικά ατυχήματα». Ουσιαστικά όμως πρόκειται για δολοφονίες εργαζομένων κύρια ως αποτέλεσμα της εντατικοποίησης της εργασίας και της έλλειψης μέτρων ασφάλειας στους χώρους εργασίας με στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών των αφεντικών, στα πλαίσια της εκμετάλλευσης και καταπίεσης των εργαζομένων, από την βαρβαρότητα των καπιταλιστών και του χαρακτήρα του κοινωνικού τους συστήματος τον καπιταλισμό.

Διαβάστε Περισσότερα »

Αλληλεγγύη στον κούρδο πολιτικό πρόσφυγα Κοsar Hassan (Τσετίν)

Να αποφυλακιστεί άμεσα

Προφυλακίστηκε στις 18/2/2014 στη Θεσσαλονίκη ο Τούρκος πολιτικός πρόσφυγας Χασάν Κοζάρ (Τσετιν) ο οποίος συνελήφθη στις 13 Φεβρουαρίου κατηγορούμενος για την υπόθεση της έκρηξης της Τριανδρίας στη Θεσσαλονίκη το 2011 και του αποδίδονται οι κατηγορίες της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση, κατοχής εκρηκτικού υλικού από κοινού με άλλους και κατοχής πολεμικού υλικού με σκοπό εφοδιασμό. Οι κατηγορίες αυτές είναι εντελώς αστήριχτες. Παρουσιάζονται δήθεν «νέα στοιχεία» βάσει των οποίων ξανάνοιξε η ανάκριση και συνελήφθη ο  Τσετίν, τα οποία δεν είναι ούτε «νέα», ούτε «στοιχεία», ούτε σχέση έχουν με την υπόθεση για την οποία δεν βρέθηκαν αποτυπώματά του και δεν τον αναγνώρισε ποτέ κανένας μάρτυρας. Ο Τσετίν μετά την έκρηξη στην Τριανδρία τον Οκτώβριο του 2011 εξετάστηκε ως μάρτυρας, όπως όλοι οι Τούρκοι πρόσφυγες, και δεν ασκήθηκε ποινική δίωξη σε βάρος του, δεδομένου ότι δεν υπήρχε κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο. Μόνο «στοιχείο», η κατάθεση ενός αστυνομικού που διατείνεται ότι στην υπηρεσία του είχαν δεχθεί ανώνυμο τηλεφώνημα με τα ονόματα κάποιων Τούρκων, στα σπίτια των οποίων υποτίθεται ότι κρύβονταν όπλα. Στο σπίτι του Τσετίν, όμως, όπου έγινε έρευνα από την αντιτρομοκρατική, το μόνο που βρέθηκε ήταν κάποια φυλλάδια… Απολογούμενος ο Τσετιν αρνήθηκε το βαρύ κατηγορητήριο εναντίον του, επισημαίνοντας κατ’επανάληψη ότι το μόνο επιβαρυντικό στοιχείο σε βάρος του είναι κάποια φυλλάδια που βρέθηκαν στο σπίτι του κι έχουν το ίδιο περιεχόμενο με εκείνα που υπήρχαν από το διαμέρισμα της Τριανδρίας. Δηλαδή χαρακτηρίστηκε «τρομοκράτης» λόγω φυλλαδίων;

Ο Χασάν Κοζάρ (Τσετιν) ζει τα τελευταία 25 χρόνια στην Ελλάδα, έχοντας λάβει νομίμως πολιτικό άσυλο ως πολιτικά διωκόμενος στη χώρα του, και δραστηριοποιείται στην «Επιτροπή Αλληλεγγύης των Πολιτικών Κρατουμένων σε Τουρκία και Κουρδιστάν». Είναι γνωστός στην Θεσσαλονίκη και ευρύτερα λόγω της ενεργής συμμετοχής του όλα αυτά τα χρόνια στο κίνημα συμπαράστασης στους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία αλλά και της συμμετοχής του στο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό και εργατικό κίνημα. Καταγγέλλουμε την σύλληψη του με αστήρικτες κατηγορίες, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και απαιτούμε την άρση των κατηγοριών και την άμεση αποφυλάκιση του.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

ΕΛ. ΣΤΑΤ: Στο 28% η ανεργία το Νοέμβριο – Στο 61,4% η ανεργία των νέων

Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) το σύνολο των απασχολουμένων κατά το Νοέμβριο του 2013 εκτιμάται ότι ανήλθε σε 3.550.679 άτομα. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.382.062 άτομα, ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 3.376.643 άτομα.

Το εποχικά διορθωμένο ποσοστό ανεργίας  ανήλθε στο 28% ανήλθετο Νοέμβριο του 2013, έναντι 26,3% το Νοέμβριο του 2012 και 27,7% τον Οκτώβριο του 2013.

Ηλικιακά, στους νέους 15- 24 ετών η ανεργία ανήλθε σε 61,4%, με τις επόμενες δύο θέσεις να καταλαμβάνουν οι ηλικίες 25- 34 ετών (38,4%) και 35- 44 ετών (24,6%). Ακολουθούν, οι ηλικίες 45- 54 ετών (21%), 55- 64 ετών (16,3%) και 65- 74 ετών (10%).

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μ-Λ) θα πραγματοποιήσει το 3ο Συνέδριό του προς το τέλος του χρόνου

Η διευρυμένη ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (Μ-Λ) αποφάσησει να συγκαλέσει το 3ο Συνέδριο του κόμματος το οποίο θα πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους.

Η ΚΕ καλεί όλα τα μέλη του Κόμματος να προετοιμαστούν ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά για να εξασφαλιστεί η ομαλή διεξαγωγή του Συνεδρίου.

Όπως αναφέρει ηα ανακοίνωση: “Οι προπαρασκευαστικές εργασίες επικεντρώνονται σε οργανωτικά προβλήματα, στην αγορά εργασίας και το συνδικαλιστικό κίνημα. Οι περιστάσεις απαιτούν να αντιμετωπίσουμε με κομμουνιστική αποφασιστικότητα την κοινωνική κατάσταση που διαμορφώνει η κρίση και το βάναυσο χτύπημα των μαζών”.

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη αρ.φυλ. 394Β (1-31/1/2014)

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη αρ.φυλ. 394 (1-31/1/2014)

Διαβάστε Περισσότερα »

Μια σοσιαλδημοκράτισσα μεγαλοκυρά της ηγεσίας του ρεφορμιστικού «Κ»ΚΕ «θαρραλέα» στις αντισταλινικές-αντικομμουνιστικές επάλξεις

ή πως η Ε.Μπέλλου συναγωνίζεται το χρουστσοφικό σοσιαλδημοκράτη-τροτσκιστή Μ.Μαϊλη, τον πιο ξετσίπωτο λακέ της ξενόδουλης-εθελόδουλης αστικής τάξης που ανέδειξε η ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία απ’ το 1956 ως τα σήμερα

«Η Οκτωβριανή Επανάσταση δημιούργησε ένα παγκόσμιο κίνημα, το 20ο Συνέδριο το κατέστρεψε» Eric Hobsbawm

Οι σφοδρές επιθέσεις της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής-τροτσκιστικής ηγεσίας του αστικού ρεφορμιστικού «Κ»ΚΕ ενάντια στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ και τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ ήταν αυτονόητο και αναμενόμενο ότι θα συνεχίζονταν και μετά το 19ο Συνέδριο που επισφράγισε και επίσημα πλέον τη συγχώνευση της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας με το αντεπαναστατικό ρεύμα του τροτσκισμού. Θα συνεχιστούν και στο μέλλον σφοδρότερες και θα πολλαπλασιαστούν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση.

Σ’ αυτή τη ΔΕΞΙΑ επίθεση κατά του διεθνούς επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και του ΣΤΑΛΙΝ αλλά και των ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ έχουν πρωτοστατήσει, κατά καιρούς, διάφορα ηγετικά στελέχη του σημερινού «Κ»ΚΕ, με πρώτο τον πιο «βαμμένο» αντισταλινικό-αντιζαχαριαδικό Μ.Μαϊλη που έφτασε ως το πιο ακραίο σημείο – σε ρόλο εκπροσώπου της ντόπιας ξενόδουλης-εθελόδουλης αστικής τάξης – να διαμαρτυρηθεί έντονα και προκλητικά, πριν δυο χρόνια, απ’ τις στήλες του «Ριζοσπάστη», επιτιθέμενος στην παλιά επαναστατική γραμμή των ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, επειδή στην εποχή τους, και στη βάση ακριβώς αυτής της γραμμής, η αστική τάξη «χαρακτηρίστηκε ξενόδουλη από γεννησιμιού της» («Ρ» 7-8/1/2012, σελ. 13) απ’ το κομμουνιστικό κίνημα.

Την αντισταλινική-αντικομμουνιστική σκυτάλη της επίθεσης πήρε, αυτή τη φορά, πρώτη η σοσιαλδημοκράτισσα Ε.Μπέλλου, η οποία με την πρόσφατη επίθεσή της στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ και το ΚΚΣΕ με επικεφαλής τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ φαίνεται να συναγωνίζεται επάξια το σοσιαλδημοκράτη-τροτσκιστή Μ.Μαϊλη, ένα στέλεχος πολύ περιορισμένων πολιτικών ικανοτήτων και με εξαιρετικά χαμηλό θεωρητικό επίπεδο, αφού τα χρουστσοφικά-σοσιαλδημοκρατικά-τροτσκιστικά πολιτικά του φληναφήματα – πέρα απ’ τις αποσπασματικές γνώσεις ακόμα και σ’ αυτά τα πολιτικά-ιστορικά ζητήματα (δεν ενδιαφέρουν εδώ οι διαστρεβλώσεις) – προδίδουν χονδροειδή άγνοια και κραυγαλέα αγραμματοσύνη σε οικονομικά και φιλοσοφικά ζητήματα, ένα πολιτικό στέλεχος, που έχει όμως ξεπεράσει και αφήσει κατά πολύ πίσω ακόμα και τους παλιούς του καθοδηγητές της προδοτικής χρουστσοφικής κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Φλωράκη-Τσολάκη, κλπ., επειδή αυτοί ενδιαφέρονταν-διαμαρτύρονταν μόνο για τη λεγόμενη «εθνική αστική τάξη» (ανύπαρκτη βέβαια), ενώ ο Μ.Μαϊλης ενδιαφέρεται-διαμαρτύρεται για ΟΛΟΚΛΗΡΗ την αστική τάξη, μετεξελισσόμενος έτσι στον πιο ξετσίπωτο λακέ ολόκληρης της ξενόδουλης-εθελόδουλης αστικής τάξης που ανέδειξε η ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία απ’ το 1956 ως τα σήμερα.

Η σοσιαλδημοκράτισσα Ε.Μπέλλου διακηρύσσει «θαρραλέα» χρουστσοφικά-τροτσκιστικά: «Μη φοβηθούμε να πούμε στους νέους και στις νέες ότι η ταξική πάλη, η σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στις χώρες του καπιταλισμού ως προς τις ιδέες και την πρακτική του, σε φάσεις καθοριστικής σημασίας, δεν τα κατάφεραν σε αυτή την απαίτηση» («Ρ» 8/12/2013, σελ.10) για να συμπληρώσει: «Το Κομμουνιστικό Κόμμα στην ΕΣΣΔ δεν κατάφερε κυρίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο να βάλει οριστικά φραγμό σε κάθε μορφή ατομικής ιδιοκτησίας, σε κάθε μορφή απόσπασης του ατομικού από το κοινωνικό συμφέρον ή και απόσπασης του συλλογικού συμφέροντος, γιατί τέτοιο είναι το συνεταιριστικό ή και το διευθυντικό ή συντεχνιακό μέσα σε μια σοσιαλιστική επιχείρηση.

Δεν κατάφερε η εξωτερική πολιτική της ΕΣΣΔ για την υπεράσπιση του σοσιαλισμού από τη ναζιστική, ιμπεριαλιστική επίθεση να μην επιφέρει συγχύσεις ως προς τη στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος σε στρατιωτικά σύμμαχες χώρες….

Δεν κατάφερε σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο να συντρίψει πλήρως διάφορες μορφές ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, στη γη, να ξεριζώσει τη λογική και την πρακτική του επιχειρησιακού κέρδους, της εργολαβικής και ατομικής εργασίας, να συντρίψει όλους τους παλιούς μηχανισμούς

Ωστόσο, δεν ήταν μονόδρομος η παρέκκλιση. Το κύριο ήταν η υποκειμενική αδυναμία, που εκφράστηκε με λαθεμένους πολιτικούς στόχους και συμμαχίες. Το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα δεν μπόρεσε στις συνθήκες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου να κρατήσει ίσια μπροστά το τιμόνι της ταξικής πάλης, ώστε να οδηγήσει σε ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας στην καρδιά του ευρωπαϊκού καπιταλισμού» («Ρ» 8/12/2013, σελ.10).

Αυτά είναι ορισμένα απ’ τα αντισταλινικά-αντικομμουνιστικά «μαργαριτάρια» που συγκροτούν τη νέα σφοδρή και ολόπλευρη επίθεση της ηγεσίας του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ ενάντια στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ, το ΚΚΣΕ και τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ.

Μερικές εντελώς σύντομες παρατηρήσεις-σημεία:

Πρώτο, η επίθεση αυτή της Ε.Μπέλλου γίνεται από ΔΕΞΙΑ χρουστσοφική-τροτσκιστική σκοπιά, δηλ απ’ τη σκοπιά της αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) ή όπως ην ίδια αναφέρει σε κάποιο σημείο, στη βάση της γνωστής βασικής θέσης των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών: ότι ο σοσιαλισμός «διατηρήθηκε» και «οικοδομήθηκε» τάχα, ΧΩΡΙΣ Διχτατορία του Προλεταριάτου και επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα, ως το 1990-91 δηλ. ως τη λεγόμενη, κατά τους χρουστσοφικούς, «νίκη της αντεπανάστασης» («Ρ» 8/12/2013, σελ.11).

Δεύτερο, η Ε.Μπέλλου ταυτίζει σκόπιμα, προφανώς σιωπηρά, την επαναστατική μαρξιστική γραμμή των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ και του ΚΚΣΕ με επικεφαλής τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ με την αντεπαναστατική χρουστσοφική γραμμή των αντικομμουνιστικών Συνεδρίων 20ου , 22ου , κλπ. που ήταν σοσιαλδημοκρατική γραμμή προδοσίας της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και ταυτόχρονα αντικομμουνιστική γραμμή κατάργησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες τότε Λαϊκές Δημοκρατίες, παλινόρθωση που εγκαινιάστηκε με τη βίαιη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου το 1953, μετά το θάνατο-δολοφονία του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, και τη νίκη-επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης.

Τρίτο, τα περί ύπαρξης διαφόρων μορφών «ατομικής ιδιοκτησίας» στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης ΔΕΝ αφορούν την περίοδο της νικηφόρας οικοδόμησης του σοσιαλισμού πριν το 1953, αλλά την μετά το 1953 περίοδο της πλήρους παλινόρθωσης του καπιταλισμού. Ας αναφερθεί μόνο ένα παράδειγμα: εκείνο του ομοϊδεάτη της Μπέλλου εθνικιστή σοσιαλδημοκράτη Β.Γκομούλκα, ο οποίος μετά την αποφυλάκισή του με τα τανκς των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ, προχώρησε στη διάλυση των αγροτικών συνεταιρισμών το 1957-58 στην Πολωνία και από τότε «περισσότερα από 85% της καλλιεργήσιμης γης στην Πολωνία έγιναν ατομική ιδιοκτησία» όπως διαπιστώνει το 1964 ένας από τους πιο γνωστούς Πολωνούς ρεβιζιονιστές οικονομολόγους (W.Brus: Wirtschaftsplanung, ein Konzept der politischen Oekonomie, σελ. 22, Frankfurt am Main 1972)

Τέταρτο, η σκόπιμη ταύτιση των δυο ποιοτικά διαφορετικών περιόδων: οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού – παλινορθωμένου καπιταλισμού και διαμετρικά αντίθετων πολιτικών γραμμών: μαρξιστικής επαναστατικήςαντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατικής από την πλευρά της σοσιαλδημοκράτισσας Ε.Μπέλλου γίνεται για να συγκαλύψει, να υπερασπίσει σιωπηρά και να διασώσει τη σοσιαλδημοκρατική-χρουστσοφική γραμμή του 20ου Συνεδρίου μη τολμώντας να ομολογήσει αυτό που αναγκαστικά ομολογεί-διαπιστώνει ένας ομοϊδεάτης της, ο ρεβιζιονιστής ιστορικός Eric Hobsbawm που ορθά σημειώνει: «Η Οκτωβριανή Επανάσταση δημιούργησε ένα παγκόσμιο κίνημα, το 20ο Συνέδριο το κατέστρεψε» (Eric Hobsbawm: «Συναρπαστικά χρόνια», σελ.242, Αθήνα 2003).

Διαβάστε Περισσότερα »